“Το όνομα μου είναι xxx και ζω στον δρόμο του κέντρου της πόλης. Πριν λίγο καιρό είχα και εγώ ένα πιάτο φαγητό και ένα σπίτι. Δεν ήταν πολύ ζεστό μα τα κατάφερνα. Ήθελα μονάχα ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου και πλέον δεν το έχω. Ο κόσμος περνάει από δίπλα μου μα δεν ενδιαφέρεται για την ύπαρξη μου. Όλα είναι καλά εφόσον δεν βρίσκονται εκείνοι στον δρόμο. Πολλές φορές κάποιες κυρίες πετάνε φαγητό στους υπόλοιπους σκύλους, εμένα όμως καμιά τους δεν μου πετάει ούτε ένα ξεροκόμματο. Η διαφορά μου είναι πως ενώ είμαι και εγώ ένας αδέσποτος σκύλος, έχω μονάχα δυο πόδια... Κάποιοι με λένε άνθρωπο, μα σας διαβεβαιώ πως δεν έχω καμία απολύτως διαφορά από τον αδέσποτο τετράποδο σκύλο που κοιμόμαστε παρέα τις νύχτες κάτω από τον ίδιο ουρανό. Τα δυο μου πόδια όμως τις εμποδίζουν να με κοιτάξουν και έτσι καμιά φορά ζηλεύω τον τετράποδο καλό μου φίλο. Τουλάχιστον τη δική του ύπαρξη κάποιοι λίγοι και καλοί την προσέχουν, εμένα τα δύο μου ποδαράκια με κάνουν αόρατο. Κάποιους άλλους από τους φίλους μου μερικές κυρίες τους έβαλαν στο σπίτι τους με σκοπό να τους βρουν κάποιο μέρος  να μείνουν στη συνέχεια. Εμένα κανείς δεν με βάζει στο σπίτι του, έστω για να κοιμηθώ σε ένα ζεστό πάτωμα για μονάχα μία πολύ παγωμένη νύχτα του χρόνου. Ίσως φταίει που είμαι πολύ βρώμικος, ή ίσως απλώς να φταίει και πάλι που έχω μονάχα δυο πόδια.
Δε θέλω να νομίσετε πως δεν χαίρομαι για τους φίλους μου. Χαίρομαι, γιατί έχω δει πολλά φιλαράκια μου να πεθαίνουνε στους δρόμους και είναι ικανοποίηση να ξέρω πως τουλάχιστον κάποιοι τη γλίτωσαν. Νιώθω όμως μοναξιά και δεν το κρύβω. Είναι και εκείνο το κρύο που με τρυπάει μέρα και νύχτα. Είναι και η πείνα... Κάποιες μέρες τη βγάζω τρώγοντας ένα ξεροκόμματο από το συσσίτιο της Εκκλησίας, άλλες μέρες ένας φίλος που πουλάει κουλούρια μου δίνει μερικά όταν του μένουν.
Μια φορά στάθηκα δίπλα σε μια κυρία που τάιζε το φιλαράκο μου τον Αζόρ. Σε μια στιγμή τότε θυμάμαι σκόνταψα και έπεσα από λάθος επάνω της. Εκείνη με κοίταξε με αηδία. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το βλέμμα. Τότε ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως για όλα φταίει το ότι έχω δυο μόνο πόδια. Από εκείνη την ημέρα εκτός από αόρατος αισθάνομαι και ανάπηρος. “


Αυτά μου είχε εξομολογηθεί μια μέρα ο xxx . 10 μέρες μετά πέθανε από το τσουχτερό κρύο. Κανείς δεν νοιάστηκε για αυτόν. Βλέπετε είχε μόνο δυο πόδια... Όταν λοιπόν το θερμόμετρο έπεσε στους
-15 βαθμούς Κελσίου η καρδιά του δεν άντεξε εκείνη την παγωμένη νύχτα. Το επόμενο πρωί τον βρήκανε νεκρό οι άνδρες από το διπλανό αστυνομικό τμήμα. Ο xxx δεν είχε ούτε συγγενείς, ούτε φίλους. Έφυγε μονάχος και για εκείνον δεν υπήρχε να κλάψει κανείς. Ήταν ένας ακόμη αδέσποτος σκύλος. Κανείς δεν αντιλήφθηκε την απουσία του από την πλατεία, μια και ήταν αόρατος επειδή είχε δυο πόδια.


Τι θα λέγατε λοιπόν φιλόζωοι φίλοι να στρέψετε λιγάκι το βλέμμα σας και στους δίποδους αδέσποτους σκύλους; Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν αυτή εδώ η κοινωνία εάν φιλοξενούσαμε κάποιον δίποδο αδέσποτο σκύλο τουλάχιστον για μερικές παγωμένες νύχτες του χειμώνα. Φανταστείτε να δημιουργούσαμε ένα δίκτυο φιλοξενίας και αλληλεγγύης μέσω των κοινωνικών δικτύων και για τους δίποδους αδέσποτους σκύλους, όπως ακριβώς και για τους τετράποδους. Σκεφτείτε πόσο αλλιώτικος θα ήτανε τούτος εδώ ο κόσμος εάν απλώναμε όλοι το χέρι ο ένας στον άλλο, αν προσφέραμε μια θέση εργασίας στον δίποδο αδέσποτο σκύλο που έμεινε στο δρόμο επειδή δεν μπορεί πλέον να πληρώσει το ενοίκιο του ή αν του δίναμε μερικές κουβέρτες και ζεστά ρούχα για να μη νιώθει τόσο έντονα την παγωνιά...
Πόσες φορές σας έχω ακούσει να λέτε πως “πρέπει να σεβόμαστε όλα τα ζωντανά πλάσματα”. Αλήθεια αυτό το κάνετε πράξη; Όταν λέτε όλα τα πλάσματα μήπως βγάζετε έξω αυτά που ανήκουν στο ίδιο σας το είδος; Μήπως εμείς οι άνθρωποι τελικά κανιβαλίζουμε;
Αν σας άγγιξε έστω και λίγο αυτό το κείμενο προσπαθήστε να κάνετε όλα τα παραπάνω πράξη. Από μια προσπάθεια ξεκινούν όλα άλλωστε. Και αναζητήστε γύρω σας τους δίποδους αδέσποτους σκύλους, τους δίποδους κακοποιημένους στη ψυχή και στο σώμα σκύλους, τους δίποδους δυστυχισμένους σκύλους. Πιστέψτε με είναι περισσότεροι από όσους φαντάζεστε. Και είμαι σίγουρη πως εάν βοηθήσετε τους δίποδους σκύλους εκείνοι μια μέρα θα καταφέρουν να βοηθήσουν στη συνέχεια τους τετράποδους. Τα πάντα είναι μια αλυσίδα. Όσο καλλιεργούμε το θάνατο εκείνος θα φυτρώνει, όταν καλλιεργήσουμε τη ζωή εκείνη θα μας πλημμυρίσει.
Όσο για μένα... Είμαι και εγώ μια δίποδη σκυλίτσα που ίσως καταλήξει κάποτε αδέσποτη...


Ο Τρυποκάρυδος δεν έχει σταματήσει να πενθεί… Διαβάστε.


Συμβάλλετε στην προσπάθεια του Τρυποκάρυδου με μερικά μόνο κλικ