Γράφει η Cherry Lee


Έχω μια τάση να διακωμωδώ τα πάντα, ό,τι κι αν μου συμβαίνει. Ευτυχώς για τους γύρω μου και για εμένα φυσικά δεν το κάνω πολύ συχνά στα φανερά.
Να λοιπόν, που ξεκινώ να γράψω αυτές τις γραμμές χωρίς να έχω ένα συγκεκριμένο πλάνο για το που θέλω να το πάω, πόσο σοβαρό θα είναι και θέλω να πω ο ο ποιητής.


Ο τίτλος μου (το παιδί μέσα μου) μου ήρθε αστραπιαία. Όσο αστραπιαία μου 'ρθε και η δεύτερη σκέψη «θα νομίζει ο κόσμος ότι γκαστρώθηκα» και στο καπάκι η επόμενη σκέψη «το παΐδι μέσα μου». Φφφφφ... είμαι ανώριμη.


Επέστρεψα στο πατρικό γιατί έχω καταστραφεί οικονομικά (drama queen) . Αυτή τη στιγμή σας γράφω από το δωμάτιο των 12 τετραγωνικών μέτρων που είχα στεγάσει όλα μου τα όνειρα και τα θέλω. Ευτυχία.


Όχι δεν μου έχει πέσει καθόλου βαρύ ψυχολογικά το γεγονός ότι μένω με τη μαμά μου και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ήταν μια ένεση ψυχικής ασφάλειας που χρειαζόμουν τον τελευταίο καιρό που μου πήγαν όλα εντελώς σκατά (εξκιουζ μάι φρένς).
Είχα βγει από την πιο αποτυχημένη σχέση που μπορούσα να πετύχω (δηλαδή πραγματικά αν το προσπαθούσα δεν θα τα κατάφερνα τόσο καλά) με έναν άνθρωπο που έκραζε από χιλιόμετρα ότι θα σφαχτούμε (με την καλή έννοια). Χωρίσαμε τα τσανάκια μας με τον πιο πολιτισμένο τρόπο που ήταν ποτέ δυνατόν – «κάνε μου μήνυση $^#^%@$%@#» .
Η αλήθεια ήταν ότι θέλαμε να κάνουμε ένα σουαρέ για τους φίλους μας και να το ανακοινώσουμε neoset style, αλλά τελικά ένεκα οικονομικής στενότητας ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον ένα λιτό και απέριττο «βρε δε πα στο διάολο» και η ιστορία τελείωσε εκεί. Νομίζω ότι του χάρισα πολλές ιστορίες να έχει να λέει και στα δισέγγονα του. Αλλά ανακάλυψα πολλές πτυχές του εαυτό μου και δεν μπορώ να μην του το αναγνωρίσω.


Γιατί τα εξιστορώ τώρα αυτό; Να γιατί εχθές το βράδυ (και προχτές... και από το Σάββατο είχε ξεκινήσει η πτώση της διάθεσης μου) σκεφτόμουν μέσα στην απόγνωση - που δεν γουστάρω να παραδέχομαι ότι με πιάνει – ότι θυμώνω και δεν ξεσπώ αλλά δε μισώ. Και μετά αναρωτιόμουν μήπως δεν τολμώ να μισήσω. Και μετά κατέληξα στο συμπέρασμα αφού έκανα το σχετικό search στο ιντερνετι και διάφορα λεξικά (μα τι κάνει ο κόσμος στην απελπισία του) ότι το μίσος συνοδεύεται πάντα από την επιθυμία να θες να κάνεις κακό σε κάποιον ή σε κάτι. Άρα, όταν λέω ότι μισώ τα μακαρόνια με κιμά είμαι πολύ λάθος. Τι κακό μπορώ να κάνω σε μια μακαρονάδα με κιμά εκτός από το να μην την φάω; Ίσα ίσα που της κάνω και καλό γιατί με την μερίδα μου ταΐζω τα δυο από τα τέσσερα ζωντανά που περιφέρονται μέσα στο σπίτι. Το ξανασκέφτηκα μετά πιο βαθιά. Μου 'ρθε στο μυαλό μια γυναίκα που μου είχε κάνει τη ζωή κόλαση αρκετά χρόνια πίσω και θυμάμαι ότι είχα δει στον ύπνο μου ότι κινδύνεψε σ’ έναν γκρεμό (ξέρετε σαν τα καρτούν που προεξέχουν μόνο τα δαχτυλάκια των χεριών και ακούγεται ένα heeeeelp) και πήγα από πάνω της με φοβερό δίλημμα αν πρέπει να την σώσω ή όχι, αλλά τελικά αποφάσισα να της πω ότι δεν θα της πατήσω τα δάχτυλα αλλά θα την αφήσω να σωθεί μόνη της. Βέβαια όταν ξύπνησα σκεφτόμουν ότι πάλι μαλάκας πιάστηκα και έπρεπε να της πατήσω τουλάχιστον το ένα χέρι και τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται. Ντάξει μου πέρασε.


Δεν είναι καλό που λέτε να μην εκφράζεστε ελεύθερα και να μην λέτε αυτά που νιώθετε. Το ιδεατό θα ήταν να μπορούσαμε να τα λέμε όλοι έτσι ακριβώς όπως τα σκεφτόμαστε στους δικαιούχους (αν αξίζει βέβαια). Οκ πολλές φορές χρειάζεται να τα πούμε πιο «διπλωματικά» και κυρίως επαναλαμβανόμενα. Ναι το ξέρω πολύ κουραστικό και ιδίως όταν και τα δυο (ή περισσότερα μέρη πιστεύουν ότι έχουν δίκιο) αλλά να δεις πως το λέει... την αρμοδιότητα επίλυσης την έχουν τα δικαστήρια. Το θέμα όμως είναι να μην φτάσεις εκεί.


Δύσκολες οι σχέσεις τον ανθρώπων. Όλες οι σχέσεις. Βέβαια σαν μπει στη μέση η χημεία και το ορμονικό την έχεις ...τσίσει κανονικά, αλλά δε θα μπω σ αυτό το θέμα προς το παρόν γιατί καίγομαι και λιώνω και δε με συμ-fairy και δεν θέλω ούτε να το συζητώ (στέκομαι στο ύψος μου FYI 1,65) ανεξάρτητα αν ξέρω ότι τη βουτιά μου την έχω κάνει και θα κολυμπήσω. Αλλά έτσι είμαι εγώ δεν μπορώ να συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο. (θα το φάω το κεφάλι μου αλλά δικό μου είναι ότι θέλω το κάνω).


Έχω μια πολύ συχνή συζήτηση τώρα τελευταία για τον τρόπο αντίληψης αυτού του μάταιου κόσμου. Εγώ την προκαλώ, για να διαπιστώσω ότι δεν είμαι η μόνη που το βλέπει έτσι. Έβλεπα τους συμμαθητές μου να αλληλεπιδρούν και έκανα σύγκριση με τον κόσμο των «μεγάλων». Μα μου φαινόταν τόσο όμοιοι κόσμοι τότε και αυτό πιστεύω μέχρι και σήμερα. Ο τάδε που είπε το τάδε στον τάδε και η τάδε.... Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι θεωρητικά μεγαλώνοντας έχεις επιπλέον την σκοτούρα να βγάλεις το παντεσπάνι σου και αλλάζουν λίγο οι προτεραιότητες αλλά οι μαλακίες γίνονται πάντα με μαθηματική ακρίβεια.


Έτσι λοιπόν δικαιολογείται και ο τίτλος. Θα ήθελα πάρα πολύ βέβαια να έχω τον «αυθορμητισμό» του εξάχρονου που κάνει «μπλιαχ» όταν δεν του αρέσει το φαγητό που του σερβίρουν, ή αρνείται να χαιρετίσει κάποιον που μόλις του σύστησαν επειδή δε γουστάρει τη φάτσα του. Βέβαια θα μου πεις «για μια στιγμή ρε φιλαράκι» θα συναινούσες σε τέτοιες συμπεριφορές στο παιδί σου; Μμμμ μάλλον όχι αλλά θα το συζητούσα μαζί του και θα το άφηνα να επιλέξει αγκαλιά με τις συνέπειες τις επιλογής του.


[Ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι. Αυτοί που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. ]


Όχι δεν είμαι κουλ. Είμαι άνθρωπος με φοβερές αδυναμίες και έχω πολύ μεγάλη ανάγκη να ακούω πραγματικά καλές κουβέντες όταν χάνω την μπάλα. Ναι, είμαι πολύτιμη το γνωρίζω αλλά όταν το ακούω από κάποιον που μ αγαπά πραγματικά είναι βάλσαμο. Εσύ; Δεν το έχεις ανάγκη; Δεν το εκτιμάς όταν το ακούς ή συνεχίζεις και γκρινιάζεις; Θέλεις να ακούσεις ή απλά θέλεις να γκρινιάξεις; Ξέρεις να ακούς;


Α, και για την ιστορία σήμερα έκανα ένα unblock και ένα friend request.
(Και τί θα πουν οι μούτουαλ; ) Ήδη νιώθω καλύτερος άνθρωπος. Για τουλάχιστον 48 ώρες μέχρι να κάνω πάλι block. How about that Sigmund?