Η γραμμή κατά της αυτοκτονίας



Πάει καιρός από τότε που αποφάσισε να κάνει αυτή τη δουλειά, ποτέ όμως δεν της είχε συμβεί κάτι σαν αυτό. Τηλεφωνούσε ο κόσμος στη “γραμμή κατά της αυτοκτονίας”, μιλούσε με τους ανθρώπους μα ποτέ ως τώρα δεν τρόμαξε!


“Γραμμή Κατά της Αυτοκτονίας παρακαλώ!”, έλεγε πάντα... Τους έλεγε δυο τρία πράγματα και εκείνοι ηρεμούσαν, αυτό εδώ όμως ήταν διαφορετικό.


“Ή θα τους σκοτώσω ή θα σκοτωθώ. Ναι από κινητό μιλάω... Όχι! ΔΕ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΩ! Όχι δε χρειάζομαι βοήθεια! Πάω εκεί... Έχω το όπλο μαζί μου. Τώρα που θα το στρέψω δεν ξέρω. Όχι δε θα σου πω που βρίσκομαι. Δε θα στο πω να φωνάξεις μπάτσους! Όχι δεν κάνω στην άκρη να το συζητήσουμε. Τι; Γιατί πήρα τότε; Μα για να το μοιραστώ διάολε!”


Η Κατερίνα είχε βάλει την κλήση στην ανοιχτή ακρόαση και μια συνάδελφός της ειδοποίησε την αστυνομία. Όμως δεν εντοπίστηκε άμεσα από που ερχόταν η κλήση...


“Ναι δε θα κλείσεις! Με εξοργίζεις και εσύ και όλοι! Όλοι ήθελαν και θέλουν να μου κάνουν κακό! Ναι θα κλείσω εγώ όταν θελήσω. Έχω φτάσει εκεί που θέλω.”


Πρώτα πυροβόλησε την πόρτα για να ανοίξει. Έπειτα τους βρήκε τρομαγμένους σα να την περίμεναν, ζαρωμένοι από τον τρόμο εκεί. Σήκωσε το όπλο και πυροβόλησε, πρώτα εκείνη και ύστερα εκείνον. Ήθελε να τον κοιτάζει να τη βλέπει να ξεψυχάει αλλά να είναι ανήμπορος να κάνει κάτι...


Όταν ήρθαν οι μπάτσοι ήταν πλέον αργά. Η Ρίτα τους κοίταξε ειρωνικά και αυτοκτόνησε με την τελευταία σφαίρα που κρατούσε για τον εαυτό της. “Έγκλημα πάθους”, είπαν την άλλη μέρα στις ειδήσεις...


Η Κατερίνα σταμάτησε από το τηλεφωνικό κέντρο, στο εξής θα υπέφερε από κατάθλιψη και κρίσεις πανικού.