Δεν ανήκω σε αυτούς που έφυγαν για τις παραλίες και ξέχασαν ό, τι συμβαίνει γύρω.  Η φράση "περνάω καλά" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου, παρά μόνο η φράση "περνάω δύσκολα". Ίσως αυτό με κάνει πιο ευσυνείδητο πολίτη σε σχέση με άλλους, ίσως αυτό με κάνει να βλέπω την πραγματική διάσταση των όσων γίνονται.


Την ώρα λοιπόν που οι συνάνθρωποι μου λιάζονται η λικνίζονται στα beach bar εγώ κοιτάζω γύρω την ανεργία να αυξάνει και να το επιβεβαιώνουν και οι αριθμοί. Κομμάτι των αριθμών και εγώ βλέπω το Mr Jeffrey και την παρέα του να συνεχίζει να μας ληστεύει με το πρόσχημα του χρέους που κάποιοι άλλοι και όχι εγώ και όσοι γνωρίζω δημιούργησαν. Οι πολλοί λένε όμως "δεν πειράζει" και συνεχίζουν να λιάζονται και από τον Οκτώβρη ίσως και να σκεφτούν... Και εγώ μελαγχολώ. Αυγουστιάτικη μελαγχολία που χωράει στη δική μου ζωή και όχι στις ζωές εκείνων που δε σκέφτονται πως κάποια στιγμή θα τους χτυπήσει ο φόβος την πόρτα.


Και το "δελτίο" του Star εξακολουθεί να μας δείχνει οπίσθια σαν να είναι αυτά ό,τι πιο σημαντικό. Αλλά από την άλλη αφού ζούμε μια ζωή του κώλου σε μια χώρα που έχει κυβέρνηση του κώλου γιατί να μη τους χαζεύουμε κιόλας; Μη ξεχνάμε πως τα οπίσθια χρησιμεύουν στην αφόδευση.


Αφόδευση; Ίσως ο τρόπος να γλιτώσω από τη μελαγχολία. Αφόδευση και εμετός. Ας βγάλουμε επιτέλους από μέσα μας ό,τι μας βασανίζει!


Αυγούστος 2011 στην Ελλάδα του χρέους...