Γράφει η Cherry Lee


Τα τελευταία χρόνια, που δε τολμώ πια να μετρήσω, όταν μπαίνει ο Αύγουστος με πιάνει ένα κάτι: Αυτό το κάτι που με έπιανε στα μικράτα μου λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου την παραμονή πρωτοχρονιάς, που δεν ήταν ακριβώς αγωνία για το αν θα έρθει ο Άγιος Βασίλης αλλά αν είχε λάβει το γράμμα μου και είχε εκτελέσει σωστά την παραγγελία.


Δεν ξέρω από που έχει προκύψει αυτό. Αποφάσισα όμως ότι δεν έχει καμία σχέση με το σύνδρομο του σχολείου: ξέρεις αυτή την γλυκόπικρη αναμονή του να αρχίσει το νέο ακαδημαϊκό έτος, να βρεθείς με τους φίλους και συμμαθητές και να ανταλλάξεις τις εντυπωσιακές εμπειρίες των διακοπών με τα φαντασμαγορικά μακροβούτια.


Πολύ θα ήθελα να να διηγηθώ κι εγώ ιστορίες από τις διακοπές μου δείχνοντας τα καινούρια μου σχολικά είδη στους συμμαθητές μου. Τελευταία φορά που το έκανα όμως πρέπει να ήταν στην 6η Δημοτικού. Μετά πήρα χαμπάρι τι γίνεται και κυκλοφορούσα στο σχολείο με ένα πρόχειρο τετράδιο στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου και ένα bic στο μαλλί. Ναι ήμουν μέτρια μαθήτρια σε επιδόσεις γιατί δεν άνοιγα σχολικό βιβλίο παρά μόνο όταν ήθελα να φρεσκάρω την μνήμη μου.


Παρ όλα αυτά καταβρόχθιζα «εξωσχολικά» βιβλία και είχα πάντα το Bic σ ετοιμότητα να γεμίζει ατελείωτες σελίδες με γραπτά και σκίτσα. Το alter ego μου ήταν μέσα σ αυτά τα γραπτά και τα σκίτσα μου.


Τελείωσε το σχολείο και βρέθηκα στην αγορά εργασίας (μη χέ...) με προβλήματα άλλων να μου κάθονται με το στανιό στο σβέρκο απομυζώντας σιγά σιγά όλη μου την ενέργεια. Κι όσο γινόταν (και γίνεται αυτό) κλεινόμουν ολοένα και πιο βαθιά σ ένα ντουλάπι που καμιά φορά έκανε ένα ακατάληπτο μπαμ και απανωτά (στα δικά μου μάτια) λάθη. Ξεκίνησα να πειραματίζομαι στο να αλλάξω αυτά που με ενοχλούν. Πολύ κουραστικό και μάταιο. Έτσι άρχισα κάποια να τ αποφεύγω και να λέω όχι και άλλα να τα καλοδέχομαι ως αναπόσπαστο κομμάτι του είναι μου. Μεγάλο πράγμα να μπορείς να λες όχι όταν είσαι άνθρωπος που έχεις μάθει να πρέπει να “keep everyone happy”. Το «όχι» είναι πολύ δύσκολο στην αρχή. Σου προκαλεί ένα τρομερό αίσθημα θλίψης και ενοχής. Και γίνεται πολύ πιο δύσκολο όταν πρέπει να το επαναλάβεις ξεκάθαρα εκεί που το «όχι» is not an option. Αλλά αυτό είναι και η μεγάλη επιτυχία τελικά.


[Καμιά φορά (για να είμαι ειλικρινής κάθε φορά) που διασταυρώνομαι με κάποιο νήπιο εκστασιάζομαι από την αυθόρμητη ακαταλόγιστη συμπεριφορά του. Δεν γουστάρει να μου μιλήσει, δε μου μιλάει όσο κι αν κάνω τον καραγκιόζη. Μου χαμογελάει και μου μιλάει επειδή πάει τη φάτσα μου. Θα με διακόψει με το έτσι θέλω να για να μου πει το σημαντικό του. Θα μου δείξει τη σιχαμάρα του αδιαφορώντας για την ευγένεια. Θα μου πει επιτακτικά «θέλω κι άλλο» αν του αρέσει και δε πα να σου έχει τελειώσει; Τρέχα να πάρεις. Θα μου κάνει την πιο αυθόρμητη αγκαλιά επειδή γουστάρει. ]


Όταν είχα διαβάσει το «Αφού μεγάλωσες, καλά να πάθεις» είχα νευριάσει πάρα πολύ αλλά δεν είχα καταλάβει γιατί. Τώρα, δε θυμάμαι παρά μόνο τον τίτλο του βιβλίου αλλά ως τιμωρία και απορία μαζί. Ανατρέχω στα γραπτά μου και απορώ τι σημαίνει «μεγαλώνω» αφού ο τρόπος σκέψης μου παραμένει ίδιος τελικά από τότε που με θυμάμαι. Ο τρόπος σκέψης λέω και όχι ή έκφραση ή οι εμπειρίες που σε κάνουν πιο ώριμο (και καλά). Κι όμως, τώρα που είμαι πιο ώριμη και έμπειρη διαπιστώνω ότι πολλά από αυτά που έχω ζήσει ένεκα «νεανικού ακαταλόγιστου» θα τα επαναλάμβανα μετά χαράς και μια και δυο και τρεις.


Βαριέμαι αφόρητα να μιλάω, ίσως και γι αυτό ο προφορικός μου λόγος δεν ήταν ποτέ στα φόρτε του. Γι αυτό λακωνίζω. Μ αρέσει όμως να ακούω, να γράφω να φωτογραφίζω, να «μουτζουρώνω» και να μοιράζομαι. Μου αρέσει η έκφραση της φωνής, του σώματος, των χεριών, της εικόνας. Λατρεύω τη νοηματική γλώσσα.


Δεν ξέρω πολλά τίποτα σχεδόν από τέχνη. Δεν έχω διαβάσει για τέχνη ακόμα.


[Μ αρέσει να ακούω για τέχνη από την Ιωάννα, το κολλητάρι μου, και να τις κάνω εκνευριστικές ερωτήσεις ισοπεδώνοντας τα πάντα και εκείνη να καταφέρνει να τ ανατρέπει με έναν εκπληκτικό σχεδόν μαγικό τρόπο. Πόσο τυχεροί είναι οι μαθητές της. ]


Όταν λέω «Αύγουστος» μου έρχεται στο νου ο Αύγουστος του Τσαρούχη και ο ήχος από τα τζιτζίκια.


Όμως... Αυτός ο Αύγουστος είναι πολύ διαφορετικός στην αίσθηση του. Το νιώθω, είμαι σχεδόν σίγουρη γι αυτό. Ένστικτο;


Ο Αύγουστος αυτός μυρίζει όπως το σπίρτο που μόλις άναψε.