Δεν γνωρίζω για εσάς αλλά για εμένα πάντα ο Δεκαπενταύγουστος ήταν μια ημερομηνία που είχε μια περίεργη αίσθηση. Μια ανεξήγητη περίεργη αίσθηση.
Ίσως έφταιγε ότι ήταν πάντα η αρχή του τέλους του καλοκαιριού. Συνδύαζε πάντα ένα μυστήριο και μια ανείπωτη ανεξήγητη θλίψη. Πάντως για καλό δεν το ‘χα.
Για κάποιο επίσης ανεξήγητο λόγο τις ημέρες κοντά στον Δεκαπενταύγουστο άκουγα όλο κακές ειδήσεις. Οκ, αυτό εξηγείται. Εκείνη την ημέρα πριν από πολλά χρόνια είχε σκοτωθεί σε τροχαίο ο πρώτος μου έρωτας. Έκτοτε μέσα στο μυαλό μου είχα συνδυάσει τα κακά μαντάτα με αυτή την ημερομηνία.
Μέχρι που 4 χρόνια πριν έγινα εγώ η πρωταγωνίστρια μιας εντυπωσιακής ιστορίας.
Εκείνη την περίοδο είχα τα πόδια μου σε δυο δουλειές και μερικές freelance συνεργασίες. Δούλευα σα το σκυλί περισσότερο όμως από ανασφάλεια γιατί είχα κατανοήσει εξ αρχής ότι ο κλάδος που αποφάσισα να μπω ήταν και είναι ίσως ένας από τους πιο ζόρικους που υπάρχουν. Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα που έπρεπε να κερδίσω πάση θυσία. Παραμέρισα λοιπόν ο, τιδήποτε είχε να κάνει με την προσωπική μου ζωή και έτρεχα σαν το πρεζάκι να καταφέρω αυτό που είχα στο μυαλό μου.
Έγινα «δημοσιογράφος» για να ταξιδεύω, να γνωρίζω και να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου. Τελικά δεν τα κατάφερα . Όσο κι αν θέλω να χρησιμοποιήσω την λέξη «ακόμα» δίπλα στο «κατάφερα», δε μου βγαίνει πια.


Εκείνη την περίοδο ήμουν με 2 ώρες ύπνο την ημέρα και νόμιζα ότι άντεχα. Δεν μου έφτανε το 24ωρο αλλά δεν είχε γεννηθεί το deadline που θα μου έκανε τα μούτρα κρέας ακόμα. Μάλιστα , ήμουν από τους πρώτους φοιτητές -του Ανοιχτού Πανεπιστημίου που είχα κάνει αίτηση «για πλάκα» στην διοικήση επιχειρήσεων- που παρέδιδαν τις απαιτούμενες εργασίες λίγες ημέρες μετά τη δημοσίευση των εκφωνήσεων τους. Επίσης έκανα πλάνα για το νέο ακαδημαϊκό έτος για το πως θα χωρέσω λίγο χρόνο να τελειοποιήσω τα γαλλικά μου και ξεκινήσω να μαθαίνω ισπανικά και ένα κάρο άλλα πράγματα που είχα θέσει ως προτεραιότητες στο to do list μου. Μόλις είχα ξεχρεώσει το αυτοκίνητο μου βλέπεις και έπρεπε να επενδύσω το «γραμμάτιο» του σε γνώση.
Εκείνον τον Δεκαπενταύγουστο δούλευα. Ο Αύγουστος στην Αθήνα άλλωστε μου αρέσει. Στις 17 του μηνός ήμουν βραδυνή στη δουλειά ημέρα Παρασκευή και με κενό Σαββατοκύριακο μπροστά μου. Απλά τέλειο. Μετά το σχόλασμα (στη μια και μισή) με καλεί ο κολλητός μου που τότε φιλοξενούσα για να κανονίσουμε να πάμε για ποτό. Είχα τρομερή κούραση αλλά δεν αρνήθηκα γιατί η διάθεση μου ήταν σούπερ. Το μόνο που του πρότεινα ήταν να επιστρέψουμε προς το σπίτι να αφήσουμε τα αυτοκίνητα και να κατέβουμε ποδαράτοι στα κλαμπάκια για να μπορούμε να λιώσουμε άνετα. Κι έτσι οργανώθηκε. Ξεκινάμε κομβόϊ για παραλία με τα σχετικά καγκουροπειράγματα και το σετάκι της πλάκας που κάναμε μεταξύ μας. Το στανταράκι μας ήταν να έρθει από αριστερά μου και να κάνουμε τους φανταστρουμφικούς διαλόγους μας και μετά να γκαζώνω και να τον τσιτώνω με σφήνες έχοντας το πλεονέκτημα του μικρού νευρικού αυτοκινήτου μου.
Ήταν η μοναδική φορά που του είπα «πάνε κι έρχομαι». Κι έτσι γκάζωσε κι έφυγε μπροστά. Στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου έπαιζε το what goes around και η τελευταία κίνηση που έκανε μηχανικά το χέρι μου ήταν να ανοίξω λίγο το volume να φχαριστηθώ το κομμάτι το οποίο μου είχε κολλήσει σαν τσίχλα στον εγκέφαλο.
Είμαι στην παλιά παραλιακή και μόλις έχω μπει στην στροφή κάτω από τη γέφυρα της Καλλιθέας. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει το τιμόνι μου αλλά είμαι ψύχραιμη γιατί η ταχύτητα μου δεν ξεπερνά τα 50χλμ και προσπαθώ να επαναφέρω. Προσπαθώ ανεπιτυχώς 3-4 φορές, το αμάξι κάνει ζικ-ζακ πάνω στη στροφή γιατί το τιμόνι μου «ακούει» μετά από πολύ τζόγο, σα να του έχουν φύγει τα υγρά του ένα πράγμα και να «πιάνει» σε τυχαία σημεία που όμως δεν μου επιτρέπουν τον έλεγχο του. Αρχίζω και τρομοκρατούμαι γιατί δεν έχω ελέγξει αν έρχεται τραμ στις γραμμές δεξιά μου, και αποφασίζω φρενάροντας να το ρίξω στο κράσπεδο αριστερά μου με την ελπίδα να έχω μικρές σχετικά ζημιές. Τελευταία μου αψυχολόγητη αντίδραση ήταν να πιάσω τον αυχένα μου και να φωνάξω «μπαμπά». Το αμάξι δεν σταμάτησε στο κράσπεδο. Σηκώθηκε με ανάποδη κωλοτούμπα στον αέρα και έσκασε με την οροφή στο αντίθετο ρεύμα, όπου συγκρούστηκε μετωπικά με διερχόμενο όχημα. Τα υπόλοιπα έγιναν εξαιρετικά πολύ γρήγορα... Αστυνομίες, ασθενοφόρα κλπ κλπ. Το πιο σοβαρό χτύπημα το είχα εγώ... ευτυχώς. Μ’ εσωσε η ζώνη που είχε σχηματίσει στο σώμα μου ένα τεράστιο μελανό Ζ. Μ έσωσε το γεγονός ότι δεν είχα αναπτύξει ταχύτητα. Μ’ έσωσε το γεγονός ότι είχαν καταστραφεί μόνο οι λαμαρίνες. Μου είπαν ότι ήμουν τυχερή που δεν άνοιξαν οι αερόσακοι μου.
Όπως καταλαβαίνετε πήγαμε στο απέναντι παραλιακό «κλαμπάκι» με πιο «ζόρικο» όχημα, αυτό του ΕΚΑΒ και μετά από ατελείωτες ώρες εξετάσεων, αλκοτεστ, ανακρίσεις και όλο το τυπικό μέρος που έπρεπε να γίνει και εφόσον για καλή μου τύχη ήμουν «καλά» με έδιωξαν για το σπίτι. Δυο ημέρες σε απόλυτη ακινησία να πονάει από το τράνταγμα όλο μου το είναι. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει αλλά αυτό που σκεφτόμουν ήταν ότι έπρεπε άμεσα να σηκωθώ και να οδηγήσω περνώντας από το σημείο εκείνο γιατί περίμενα να μου σκάσει το μετατραυματικό σοκ και φοβόμουν το μέγεθος του. Κι έτσι έκανα, παρά τις φωνές και τα «μη» σηκώθηκα τη Δευτέρα πήρα το αυτοκίνητο της αδερφής μου και πέρασα κάτω από την κωλοτουμπογέφυρα ακούγοντας στην τσίτα το what goes around....
Στην πρώτη επέτειο του ατυχήματος είδα στον ύπνο μου όλο το σκηνικό σαν σε ταινία που παρακολουθούσα εκτός. Είδα τον πατέρα μου, ο οποίος έχει φύγει από τη ζωή 8 χρόνια τώρα, να μου εξηγεί (μηχανολόγος γαρ) τι ακριβώς είχε συμβεί και με ποιο τρόπο ακριβώς με βοήθησε τη συγκεκριμένη στιγμή. «Να ξέρεις» μου είπε «μικρή, κανονικά θα έπιανε φωτιά αλλά σε πρόλαβα. Ευτυχώς που σου έκοψε να με φωνάξεις». Ξύπνησα με αναφιλητά. Πρώτη φορά στη ζωή μου έκλαψα τόσο δυνατά και έντονα νιώθοντας την καρδιά μου να φλέγεται και την αναπνοή μου να σπάει σε χίλια κομμάτια. Έκλαψα για όλα. Για το χρόνο που έχω χάσει πασχίζοντας, για τα πράγματα που δε διεκδίκησα, για τα λόγια που δεν είπα μα κυρίως για τους πιο κρυφούς μου φόβους που δεν ήθελα να έρθω αντιμέτωπη.
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε. Η στιγμή που βγήκα από το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο αρτιμελής και η ανακούφιση ότι δεν έκανα κακό σε άλλο άνθρωπο ήταν ίσως μια από τις καλύτερες στιγμές που έχω βιώσει. Δε θα ξεχάσω ποτέ το μούτρο του κολλητού μου ο οποίος είδε το αμάξι μου να κάνει την κωλοτούμπα στον καθρέπτη του και έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του μέχρι να κάνει την αναστροφή για να έρθει κοντά μου. Κατάχλωμος με βούτηξε και με φίλησε στο μέτωπο χωρίς να βγάλει άχνα.
Όταν καμιά φορά μιλάει για το περιστατικό με περιγράφει σαν ένα πεντάχρονο που έχει πέσει από το ποδήλατο και έχει σηκωθεί από την τούμπα και ψάχνει να βρει το ποδήλατο του με ένα τεράστιο απορημένο χαμόγελο τύπου «πωωω μαλάκα μου τι τούμπα ήταν αυτή!»
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον διάλογο που είχα με τον τραυματιοφορέα που μου φώναζε πανικόβλητος να του υποδείξω που είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου μου (!)
Κοπελιά που είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου;;;;;
Εγώ είμαι
Εσύ;
Ναι εγώ
Είσαι καλά;
Όχι
Πονάς;
Αφόρητα
Που πονάς;
Αν δεν ξαπλώσω μέσα στα επόμενα 30 δευτερόλεπτα θα πέσω κάτω λιπόθυμη από τον πόνο στη μέση μου
-Φορείοοοοοοοοοοο γρήγορααααααααααααααααααα έχει χτυπήσει μέσηηηηηη


Δε θα ξεχάσω την ατάκα που είπα στον γιατρό που με εξέτασε λίγο πριν μου δώσει εξιτήριο όταν βλέποντας τις ακτινογραφίες ήθελε να μου βάλει κολλάρο.
-Έχεις χτυπήσει αυχένα θα βάλεις κολάρο
-Δεν έχω χτυπήσει αυχένα, τον προστάτευσα με τα χέρια μου επειδή φοβήθηκα μην τον χτυπήσω. Το τραύμα που βλέπετε είναι παλιό.
-Δε γίνεται να σε αφήσω να φύγεις έτσι. Θα βάλουμε ένα μαλακό κολαράκι
-Μαλακό κωλαράκι είναι το δικό σου αναιδέστατε!
(αψυχολόγητο χιούμορ που ευτυχώς ο γιατρός έπιασε)


Τέτοιες ημέρες του Αυγούστου πάντα μου έρχονται όλα στο μυαλό, με κάθε λεπτομέρεια. Είναι η προσωπική μου «παραμονή Πρωτοχρονιάς» ή τα δεύτερα γενέθλια μου: Μια ημέρα περισυλλογής και ανασκόπησης για τον δρόμο που τραβάω. Και ναι έχω πολλά, πάρα πολλά να κάνω ακόμα αλλά κυρίως να μοιράσω αγάπη. Εγώ είμαι αυτό.


Cherry Lee