Είναι ημέρες τώρα που ανοιγοκλείνω αυτό το word document. Σα να παίρνω μια σελίδα χαρτί και μολύβι να κάνω μια τελεία πάνω αριστερά για να ξεκινήσω να γράφω αλλά το χέρι να μην πηγαίνει παρά πέρα ενώ η σκέψη να πηγαίνει με σπασμένο κοντέρ.


Είμαι τόσο μα τόσο απογοητευμένη, σχεδόν στα όρια της κατάθλιψης. Αυτό που έζησα και ζω τις τελευταίες ημέρες δεν μπορώ να το περιγράψω. Έχω να κοιμηθώ μια εβδομάδα. Τις ώρες που δεν είμαι στη δουλειά όπου μαθαίνω τις πληροφορίες «από μέσα» , γίνομαι μάρτυρας επί τόπου, παρακολουθώ, μαζεύω πληροφορίες, ακούω συμπεράσματα, διαβάζω κείμενα, τουίτς, βλέπω βίντεο και πια.... δε θυμώνω.


Νιώθω οργή.


Ακόμα τριγυρίζει στο μυαλό μου η εικόνα και η φωνή ενός νεαρού παιδιού στην όψη που οι φλέβες και τα νεύρα στα χέρια του είχαν πεταχτεί σα να δούλευε χρόνια οικοδομή. Το βλέμμα κατακόκκινο και οργισμένο και η φωνή δυνατή, βραχνή από τα χημικά και την οργή να ζητά με όλο του το είναι ένα ξύλο, ένα «στειλιάρι» προκαλώντας τον δυσανάλογα ογκώδη τύπο που ήταν αποκλεισμένος στην στοά της Όθωνος κάνοντας προκλητικές χειρονομίες στους απ’ έξω.


Ξαφνικά, μια γυναίκα περνά δίπλα από το νεαρό παιδί –θα μπορούσε να είναι μάνα του- τον ακουμπά στο πρόσωπο απαλά και του μιλάει.


Η έκφραση του γλυκαίνει στιγμιαία και τον ακούω που απαντά «όχι δε σκοτωνόμαστε μεταξύ μας»...


The day after…


Βρίθει ο κόσμος από εικόνες βίας. Μιλάνε για τραμπούκους, παρακρατικούς, μπάτσους γουρούνια δολοφόνους. Τα είδα τα έζησα κι εγώ.


Οπλισμένοι αστακοί εναντίων γυμνών πολεμιστών. Άνισος αγώνας.


Τα ΜΑΤ: Αυτοί οι άνθρωποι, πέρασαν με πανελλαδικές εξετάσεις για να καταστέλλουν μέχρι να συνταξιοδοτηθούν τις αξιόποινες δράσεις. Δηλαδή τις ώρες που δεν δέρνουν θεωρητικά είναι κανονικοί άνθρωποι. Δηλαδή με τα 700-800 ευρώ που πληρώνονται το μήνα από το ελληνικό δημόσιο, εμένα και εσένα, σου πετάνε ληγμένα χημικά και δακρυγόνα τα οποία έχεις πληρώσει εσύ κι εγώ.


Ένας διάλογος που δεν ήθελα να φτάσει στ αυτιά μου:


-Αυτοί που συνέλαβαν ήταν κυρίως Αλβανοί, μου είπε ο ΜΑΤατζής γαμπρός μου.


(...Δηλαδή την ώρα του πανικού ρωτούσαν τον κόσμο από που είναι και αν απαντούσαν «Αλβανία» ή «Βόρεια Ήπειρος» τους μπουζουριάζανε...).


-Και τι θα πει αυτό; Μόνο Αλβανούς έδειραν θέλεις να μας πεις; Εδώ χτυπούσαν απροκάλυπτα κόσμο και κοσμάκη, έριχναν καπνογόνα μέσα στο Μετρό κλπ κλπ


-Μα ξέρεις τι είναι να είσαι στην τσίτα συνέχεια, να ξέρεις ότι θα πας στη δουλειά και θα τελειώσει η βάρδια σου μετά από 15ώρες;


(...)

Πράγματι....Είναι πολύ σοβαρός λόγος αυτός να χτυπάς ανελέητα, απροκάλυπτα χωρίς απολύτως κανένα κριτήριο και έλεγχο όποιον βλέπεις μπροστά σου.

Τι θα πει «τελειώνει η βάρδια μετά από 15ώρες όταν έχεις επιλέξει αυτή τη πορεία στην ζωή σου»;


Οι πυροσβέστες δηλαδή όταν καίγεται το σύμπαν σκέφτονται την ώρα της λήξης της βάρδιας τους και από την τσαντίλα τους βάζουν φωτιά και σε ότι έχει μείνει; Οι δημοσιογράφοι (όχι οι του studio, οι άλλοι οι κανονικοί) που τρώνε τα σκατά τους μέσα στο χαμό για 700 ευρώ το ίδιο; Οι διασώστες; Εγώ και εσύ;


Οκ να δεχτώ ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, διαφορετικά μυαλά και στην τελική διαφορετικά συμφέροντα. Νομίζω πως το τελευταίο είναι το πιο σημαντικό...


Συμφέροντα τόσο διαφορετικά και συγκρουόμενα.


Αλλά να ρε γμτ.... είναι μερικά πράγματα που δεν τα χωράει ο νους μου. Πως γίνεται να είσαι στην ίδια μοίρα με τον συνάνθρωπο σου, να τρως τις ίδιες πιέσεις, τα ίδια ζόρια, να βλέπεις το μισθό σου να μειώνεται και τα πάντα να ακριβαίνουν και να καλείσαι να κάνεις το «καθήκον» σου δηλαδή να διαλύσεις μια ειρηνική πορεία αποτρέποντας κάθε πιθανό κίνδυνο για 300 νοματαίους που μέσα σ ένα πρώην (πρώην;;;;;) βασιλικό μέγαρο αποφασίζουν να συνυπογράψουν με την μορφή νόμου την καταδίκη όχι μόνο της γενιάς σου αλλά και της επόμενης.


Που είναι οι έννοιες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας που μας δίδαξαν από το νηπιαγωγείο βάζοντας μας να κουνάμε την ελληνική σημαία φωνάζοντας «Χαίρε Ω χαίρε Ελευθεριά».


Ποια ελευθερία σκέψης; Αυτή τη σκέψη που κρατάς για τον εαυτό σου γιατί αν την φωνάξεις κινδυνεύεις να χάσεις τη δουλειά που θρέφει τα χρέη σου που αυξάνονται συνεχώς. Ποια αξιοπρέπεια, αυτή που σου ταπεινώνουν καθημερινά στη ρουτίνα σου; Ποιος σεβασμός; Μόνο ο σεβασμό στον εαυτό σου. Αυτό.


Είδα και άκουσα πολλούς σαν εμένα και εσένα να ειρωνεύονται τους αγανακτισμένους από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι άλλαξαν γνώμη στην πορεία και συντάχθηκαν μ αυτούς. Βλέπω ανθρώπους που συνεχίζουν και ειρωνεύονται πίσω από την αβέβαιη ασφάλεια τους να συνεχίζουν να κρίνουν και να ειρωνεύονται την πλατεία. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι αν έχεις χάσει τη δουλειά σου και τον τρόπο του να ζεις αξιοπρεπώς δεν έχεις να χάσεις τίποτα περισσότερο. Έχεις χρόνο να αγωνιστείς για να ξανακερδίσεις αυτό που σου ανήκει.


Η θλίψη που αισθάνομαι αυτές τις ημέρες συγκρίνεται μόνο με την απώλεια αγαπημένου προσώπου, είτε από θάνατο είτε από χωρισμό.

Είναι μεγάλη απόφαση το ότι κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές σήμερα, αλήθεια... Ζητώ συγνώμη αν έχω λάθη, δεν έχω σταθερό ειρμό, αν δεν σας κάθεται καλά. Προτίμησα όμως να τα πω, έτσι ανάκατα για να μην να τσαλακώσω το «χαρτί» και το πετάξω στα σκουπίδια.

Δεν ήμουν ποτέ «βολεμένη» ποτέ όμως. Δόθηκαν ευκαιρίες αλλά η αξιοπρέπεια μου ποτέ δεν μπήκε στη ζυγαριά αυτή.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι είμαι ένας άνθρωπος που δημιουργεί είτε μεγάλες «συμπάθειες» είτε μεγάλες «αντιπάθειες» γιατί ήταν ελάχιστες οι φορές που χρησιμοποίησα «διπλωματία», αλλά ακόμα και τότε δεν πρόδωσα ποτέ τα πιστεύω μου και τα θέλω μου: Να έχω μια δουλειά που θα την αγαπώ και θα με τρέφει στο σώμα και την ψυχή, να έχω γύρω μου ανθρώπους που θα έχουν μια δουλειά που θα αγαπούν και θα τους τρέφει στο σώμα και την ψυχή, να έχω την ευκαιρία να κάνω και εγώ μια όμορφη οικογένεια, όχι για να αφήσω πίσω μου την κληρονομιά μου αλλά για να αφήσω σπόρο μπροστά μου για έναν κόσμο καλύτερο από τον δικό μου.


Η πιο συγκλονιστική μαρτυρία που είδα αυτές τις ημέρες ήταν αυτή: http://vimeo.com/25781283


Παράκληση


Όσοι είστε δημοσιογράφοι, έχετε FB friends δημοσιογράφους βάλτε τους να ρωτήσουν ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ τους πολιτικούς που περιφέρονται στα κανάλια αυτές τις μέρες: Αφού το Μεσοπρόθεσμο είναι εθνικό καθήκον, ΓΙΑΤΙ ΜΕΙΩΣΑΝ ΤΟ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΙΣ €8.000 ΕΝΩ ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟ 45% ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΤΟΥΣ;


Όσα πρόλαβα να φωτογραφίσω στις 28 Ιουνίου:


http://marlenseventyfive.wordpress.com/2011/06/28/28th-june-athens/


Δεν περιγράφω άλλο. Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας


Σας φιλώ γλυκά


Cherry Lee