Δε βγήκε τίποτα. Εγώ περίμενα την αλλαγή μα τίποτα... Κανείς δεν ακούει το λαό, κανείς δε νοιάζεται.


Με θλίψη βλέπω πως η δική μας πλατεία, στο Λευκό Πύργο αδειάζει. Παραίτηση. Παραιτήθηκαν... Τώρα πως θα κάνουμε όνειρα; Που θα τη βρούμε την ελπίδα;


“Τέλειωσε το πανηγύρι” μου είπε ο δικός μου, καθώς περπατούσαμε δίπλα από την άδεια πλατεία που κάποτε μας έδινε δύναμη. Μερικές σκηνές μόνο έμειναν και τα ηχεία να παίζουν Αγγελάκα...


Και τώρα; Σε τι να ελπίζω εγώ τώρα;


Ναι δε μας ακούν, μα και εμείς παραιτηθήκαμε αντί να γίνουμε πιο δυνατοί!


Και τι; Τώρα απλώς θα θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές;


Σηκωθείτε όλοι και πάμε! Πρέπει να δείξουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να πετύχουμε όλοι μαζί ενωμένοι.


Κάποτε λοιπόν...