Γράφει η Cherry Lee


Νορβηγία ή Ελλάδα;


Ποιος να το περίμενε τέτοιο μακελειό στο Όσλο. Οι Νορβηγοί πάντως σίγουρα όχι.
Βέβαια διαβάζοντας όσα σιγά σιγά βγαίνουν στη δημοσιότητα περνάει από το μυαλό μου ότι κάποιοι ίσως και να το περίμεναν.


Στη γιορτή παραμυθιών στη Τζιά πέρυσι γνώρισα 4 Νορβηγούς: Δύο οριτζινάλε και 2 πολιτογραφημένους μετά από 20 χρόνια διαβίωσης στην χώρα.
Ανταλλάξαμε με αμέτρητες ώρες συζήτησης εμπειρίες για διαβίωση και την «ρουτίνα» στις χώρες που ζούμε αμφότεροι. Η Χάιντι, η Νίνα, ο Σαΐντ και ο Αμίρ είναι επαγγελματίες αφηγητές παραμυθιών. Ζουν από αυτό και ζουν καλά σε μια χώρα που τους παρέχει δυνατότητες εξέλιξης της τέχνης τους αλλά και της ίδιας της ζωής. Η Χάιντι και η Νίνα έχοντας βγάλει πανεπιστήμιο πάνω στον τομέα τους με είχαν εντυπωσιάσει λέγοντας μου ότι το κράτος τους παρέχει οικονομική βοήθεια στο να διδαχθούν επιπλέον πράγματα πάνω στον τομέα τους. Η Νίνα όταν δεν έχει δουλειά ως αφηγήτρια δουλεύει part time σε σχολεία. Και ζει από αυτό. Η Χάιντι έχει διδάσκει στο πανεπιστήμιο την τέχνη της αφήγησης. Ο Αμίρ και ο Σαΐντ μου συστήθηκαν ως Πέρσες. Ζουν 20 χρόνια περίπου ο καθένας στη Νορβηγία όπου ξανάρχισαν την ζωή τους από το μηδέν. Ο Αμίρ ήταν δημοσιογράφος (πρώην πολεμικός ανταποκριτής) ενώ ο Σαΐντ μουσικός.


Με το μακελειό στο Όσλο, έφερα στο μυαλό μου όλους αυτούς τους ανθρώπους που γνώρισα το περσινό καλοκαίρι και που γέννησαν μια ακαταμάχητη επιθυμία να κάνω ένα ταξίδι στη Νορβηγία. «Σε περιμένουμε! Θα μείνεις σε εμάς»
Έτσι όπως το χα μέσα στο μυαλό μου πίστευα ότι η Νορβηγία (αν εξαιρέσεις το κρυουλάκι) είναι η “Neverland” που όλα δουλεύουν όπως πρέπει και δεν υπάρχει ίχνος κακοσύνης μεταξύ των ανθρώπων εκεί.


Μπήκα λοιπόν σε ένα τριπακι συγκρίσης. Κάποιες ατάκες από τις συζητήσεις που έκανα με αυτούς τους πραγματικά ξεχωριστούς ανθρώπους μου εντυπώθηκαν έντονα:


Του Αμίρ του έκανε εντύπωση που κανένας απ όσους συνάντησε στην Ελλάδα δεν τον ρώτησε αν είναι μουσουλμάνος. Πράγματι, δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό να ρωτήσω. Μα γιατί να ρωτήσω; That’s the original Greek spirit Amir, του είχα απαντήσει αυθόρμητα και μου ανταπάντησε ότι μόνο στην Ελλάδα του έχει συμβεί αυτό.


Η Χάιντι περιγράφοντας σκηνές από την Νορβηγική ζωή είπε ότι τα παιδιά είναι καλομαθημένα. Έχουν λεφτά και βαριούνται. Δεν θέλουν να δουλεύουν και αυτό είναι κακό.


Να λοιπόν που οι παραμυθάδες της Νορβηγίας είχαν και μια διαφορετική άποψη για την “Neverland”. (Πριν πέσετε να με φάτε) γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι εντελώς διαφορετικά να ζεις την καθημερινότητα σου σε έναν «ιδανικό» τόπο από το να είσαι επισκέπτης, τουρίστας ή φρεσκομεταναστευμένος.


Όμως θα μπορούσε να γίνει ένα τέτοιο μακελειό εδώ; Φυσικά, παντού υπάρχουν βίαια μυαλά που μπορούν να κάνουν κακό για ένα σκοπό.


Δεν ξέρω, καμιά φορά σκέφτομαι ότι και η απλή οδική μετάβαση από ένα σημείο στο άλλο μπορεί να είναι η τελευταία πράξη της ζωής σου επειδή κάποιος άλλος ήταν απρόσεχτος, πιωμένος, θυμωμένος και δεν ξέρω εγώ τι. Τα περιστατικά βίας πληθαίνουν ή βγαίνουν πιο εύκολα στον αέρα της δημοσιότητας ή τα προσέχουμε πιο έντονα γιατί αυξήθηκε ο φόβος μας;
Τόνοι χημικών και άφθονο βρωμόξυλο στο Σύνταγμα αλλά δε θρηνήσαμε θύματα. Ήμασταν και τυχεροί και δεν το θέλαμε και το καταφέραμε. Όσοι βρεθήκαμε εκεί τουλάχιστον.


Ο Γρηγορόπουλος όμως; Οι υπάλληλοι της Marfin; Ο άνθρωπος που δεν πρόλαβε να δει το παιδί του γιατί κάποιος του πήρε τη ζωή μαζί με την βιντεοκάμερα;
«Μεμονωμένα περιστατικά» με διαφορετική βαρύτητα το καθένα;


«Ο φόβος φυλάει τα έρημα»


Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Από μικρούς μας μαθαίνουν την ύπαρξη ενός μπαμπούλα που θα έρθει αν δε φάμε το φαΐ μας, δεν πιούμε το γάλα μας ή δεν κάτσουμε ήσυχοι.
Και αυτό ακριβώς κάνουν και οι θρησκείες και οι παπάδες που παρεμπιπτόντως πήραν την διαβεβαίωση από τον υπουργό οικονομικών ότι δεν θα τους γίνει περικοπή στο μισθό τους. Εμ, πως; Μόνο το παπαδαριό κάνει λειτούργημα και αν δεν καλοπληρώνεται δεν αποδίδει και κινδυνεύει το έθνος, το κράτος και η σημαία. Οι υπόλοιποι μαλάκες είμαστε (με το συμπάθιο) και με τις ευλογίες τους φυσικά. Αυτό το κλειστό επάγγελμα να είστε σίγουροι δε θα ανοίξει ποτέ. Άλλωστε Θεός υπάρχει.


Αυτό βέβαια εύχονται και οι ταξιτζήδες αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Εξάλλου στη δημοκρατία και σε κανένα άλλο πολίτευμα εδώ που τα λέμε δε μπορείς να έχεις 100% ευχαριστημένους «πελάτες».


Όσο για την Amy Winehouse όχι δε θα σχολιάσω. Ο Τρυποκάρυδος το έγραψε σοφά και ορθά.