Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Το facebook, το twitter, τα blogs, τα forums και οι διάφοροι messengers δεν έγιναν τυχαία δημοφιλή. Ήταν ιδέες που προέκυψαν από την ιλλιγιωδώς αναπτυσσόμενη ανάγκη για επικοινωνία με όσο πιο άμεσο τρόπο γίνεται . Το internet είναι πια φτηνό και προσιτό, τουλάχιστον στους περισσότερους.


Η πληροφορία που είναι και η πηγή της μάθησης και της εξέλιξης είναι σχεδόν πια ελέυθερη και σχεδόν....ανεξέλεγκτη. Έχει τόση δύναμη που ξεπερνά κάθε φαντασία.


Οι συγκυρίες, το timing και οι συνθήκες έφεραν τη Μαρία, τον Χρήστο, την Παναγιώτα, τη Δήμητρα, την Έλενα, τον Νίκο, τον Γιάννη, τον Γιώργο –άγνωστοι μέχρι τότε μεταξύ τους- μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, να ενημερώνονται , να συναλλάσονται, να πληροφορούνται, να επικοινωνούν , να γελούν, να μοιράζονται, να πειράζονται, να προβληματίζονται.. Ήταν και είναι μια «ρουτίνα» που είναι ευχάριστη, δεν απαιτεί σχεδόν καθόλου κόπο και καταναλώνει το 100% του χρόνου που θέλει να διαθέσει ο καθένας με τον πιο βολικό τρόπο.


Έτσι, όπως ήταν ευτυχώς αναμενόμενο, μια πραγματικά ωραία ημέρα μετά από ατέλευτες εργατώρες μπροστά στον υπολογιστή, οι παραπάνω «διαδυκτιακοί φίλοι» αποφάσισαν να συναντηθούν όλοι μαζί παρέα. Μην ξεχνιόμαστε ότι το είδος μας είναι κοινωνικό (ακόμα) και έχει την αρχέγονη ανάγκη της πραγματικής επαφής και κυρίως της εκτόνωσης.


Οι διαδυκτιακοί φίλοι έγιναν και φίλοι στην «αληθινή ζωή» . Είδαν τις φάτσες τους, αντάλλαξαν χειραψίες, φιλιά και αγκαλιές, άκουσαν τη χροιά της φωνής τους σε «κανονικές συνθήκες» , μίλησαν, γέλασαν, εκμυστηρεύτηκαν, «άνοιξαν» τον εαυτό τους περισσότερο, βγήκαν από την εικονική ζωή τους και μπήκαν στην πραγματική με λογική και συναίσθημα κάνοντας το «log off» στην προηγούμενη ρουτίνα τους.


Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στις πλατείες δεν είναι κάτι πρωτότυπο και σας θυμίζω την κίνηση των μπλόγκερς που είχαν καλέσει τον κόσμο να μαζευτεί για να θρηνήσουν και να διαμαρτυρηθούν για τα δάση που έγιναν θυσία στο βωμό της ανθρώπινης αλλαζονίας: Σιωπηλή συγκέντρωση διαμαρτυρίας τον Αύγουστο του 2009 - ειρηνική μακρυά από πολιτικά χρώματα και βία διαμαρτυρία για 7η συνεχή ημέρα στο Σύνταγμα (εως αυτή την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) το 2011.


Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στις πλατείες κατά την προσωπική μου ρομαντική προσέγγιση της ζωής, δείχνει ανθρώπους ώριμους και εκπαιδευμένους στο να ζητούν καλύτερο μέλλον των παιδιών ανεξάρτητα από το αν δεν έχουν γεννηθεί ακόμα.


Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στις πλατείες μου κλείνει πονηρά το μάτι γιατί επιβεβαιώνει,στην δική μου ρομαντική προσέγγιση στη ζωή, ότι υπάρχει χώρος για όλους μας ώστε να ζούμε αρμονικά και οργανωμένα


Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στις πλατείες έχει πετύχει ήδη τον στόχο της.


Όργανώθηκε μέσω σελίδας κοινωνικής δικτύωσης (όπως λέγεται ελληνιστί) από ανθρώπους νέους και ολοζώντανους με μεγάλη ψυχή και ορθάνοιχτους ορίζοντες.


Η πρώτη ημέρα της συγκέντρωσης των «αγανακτισμένων» στις πλατείες μου έφερε στο νου την αίσθηση του κεραυνοβόλο έρωτα. Τον έρωτα που ζεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, τον έρωτα που μόνο καλά πράγματα είχε να σου προσφέρει, τον έρωτα που ξυπνά την πραγματική υπόσταση σου και σε κάνει να αλλάζεις πορεία στη ζωή και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.


Η συγκέντρωση των «αγανακτισμένων» στις πλατείες είναι συγκέντρωση ερωτευμένων με την ζωή ανθρώπων.


Με αγάπη


Cherry Lee