Γράφει η Cherry Lee


Έχω παλέψει με διάφορα θεριά της ζωής και την έχω βγάλει καθαρή πολλές φορές μέχρι τώρα. Ελπίζω να τα καταφέρω εξίσου καλά και σ’ όλα τα θεριά που έπονται.
Το παραδέχομαι χωρίς ίχνος αλαζονείας αλλά καμιά φορά με πιάνει θλίψη και λυπάμαι τον εαυτό μου. Για λίγο όμως αυτό. Μετά συγκινούμαι, με παίρνω αγκαλιά με παρηγορώ, γεμίζω μπαταρίες και ρίχνομαι στον αγώνα μου.


Σήμερα μου κόλλησε στο μυαλό η λέξη μίσος. Δεν ξέρω τι θα πει μίσος.
Όχι όχι δε μισώ, μόνο θυμώνω. Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα όπως είναι η αγάπη, η χαρά, η αηδία και άλλα πολλά.


Κάποτε δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να θυμώσω γιατί πίστευα ότι ο θυμός ήταν αδυναμία και ήθελα να είμαι άτρωτη. Έμαθα όμως να θυμώνω κι ας ήθελα να είμαι άτρωτη.


Το θυμό μου τον έχω καταπιεί πολλές φορές. Όσες φορές τον ξέρασα ένιωθα να βγαίνει από μέσα μου σαν μια έκρηξη πυρηνικού αντιδραστήρα σκίζοντας μου τα σωθικά. Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ μίσος.


Το μίσος πάντα μου φάνταζε σαν υπέρμετρος θυμός σε συνδυασμό με μια διακαή επιθυμία για εκδίκηση.


Μα δε θέλησα ποτέ να εκδικηθώ. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να εκδικηθώ ως απάντηση σε ό,τι μου είχε συμβεί.


Αν αυτό είναι το μίσος, τότε δε μισώ κανέναν.


Τον τελευταίο καιρό είμαι θυμωμένη. Είμαι θυμωμένη με όσους γνωρίζω ότι μπορούν να κάνουν κάτι για το μέλλον της χώρας, των παιδιών μας, του διπλανού μας αλλά επαναπαύονται. Ίσως να είναι ακόμα σε λήθαργο. Ίσως να προσποιούνται ότι βρίσκονται σε λήθαργο γιατί τους βολεύει. Είμαι θυμωμένη με όσους νομίζουν ότι κάνουν κάτι για το μέλλον της χώρας, των παιδιών μας, του διπλανού μας προβάλλοντας μόνο και μόνο το υπέρμετρο «εγώ» τους. Είμαι θυμωμένη με όσους δεν εκτιμούν τις θυσίες του συνανθρώπου για το μέλλον της χώρας, των παιδιών μας, του διπλανού μας.


Πριν από λίγες ημέρες «έσκασε» το σκάνδαλο των στημένων παιχνιδιών στο ποδόσφαιρο. Κανένας δεν έμεινε άναυδος. Κανένας δεν εντυπωσιάστηκε από το βάθος της σαπίλας. Ακούμε ονόματα, διαβάζουμε διαλόγους για τρελά λεφτά, διαβάζουμε διαλόγους με «αθλητές» να παρακαλούν για το... φάρμακο τους.


Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί κάποιος φανατίζεται με το ποδόσφαιρο. Και ποτέ μου δεν πήρα ικανοποιητική απάντηση στο σχετικό ερώτημα μου. Να παίζεις μπάλα το καταλαβαίνω, το να φανατίζεσαι όμως όχι.


Αλήθεια, τώρα που ξετυλίγεται το κουβάρι του ποδοσφαίρου οι φανατικοί οπαδοί τι να σκέπτονται; Πως αντιδρούν; Νιώθουν απογοήτευση; Νιώθουν δικαίωση; Νιώθουν ηλίθιοι;


Ένα είναι το σίγουρο: Έγινε της Πόπης (Παπανδρέου) στο ποδόσφαιρο.


Αλήθεια, γιατί έτσι «ξαφνικά» άρχισε να ξετυλίγεται το σκάνδαλο του ποδοσφαίρου; Είναι χρονική συγκυρία; Είναι συνωμοσία; Είναι ο αποδιοπομπαίος (αποδιοπο-Μπέος χαχα) τράγος; Είναι πραγματικά το αποτέλεσμα της δουλειάς και της τόλμης μιας εισαγγελέως που είχε τα (αρχ...) κότσια να αποκαλύψει και να καθαρίσει όλο αυτό το βόθρο;


Μακάρι να δούμε τέτοια προκοπή και ξεκαθάρισμα σε όλους τους τομείς της κοινωνικοπολιτικό και κυρίως οικονομικής ζωής μας. Αν και δεν το νομίζω, το ελπίζω.


Και να που μας Benny ο «εφαρμοστικός»


Μετά τη συνέντευξη τύπου του νέου υπουργού οικονομικών για τον εφαρμοστικό νόμο νομίζω πως έχασα κάθε ελπίδα.
Μπένυ θύμωσα μαζί σου. Πολύ όμως. Δε φτάνει που με είχατε σαν τον μαλάκα να μαζεύω κωλοχαρτάκια μια μια τις αποδείξεις, μετά μου λες «δε πα να τις μάζευες» εγώ θα στον εφαρμόσω. Και αφού είδες το μάτι μου να γυαλίζει είπες «θα στον εφαρμόσω από του χρόνου»


Αν σας αρέσουν τα θρίλερ μπορείτε να διασκεδάσετε διαβάζοντας αυτό


http://www.skai.gr/files/1/pdf/efarmostikos.pdf


Μπένυ αν θες να μας τον εφαρμόσεις, ξεκίνα απ’ αλλού κάνοντας τη διαφορά:
Κατάργησε με νόμο τα προνόμια σου και των ομοίων σου, μείωσε το βουλευτικό μισθό σου στο κατώτατο όριο του μισθού ενός Έλληνα που έχει (ακόμα) δουλειά, κατάργησε τη βουλευτική ασυλία και την παραγραφή των αδικημάτων.
Αν έχεις τα κότσια δηλαδή...