Η μαγεία της ύπαρξης του i-Vasili, ξέρετε αυτού του καλόκαρδου ντυμένου στα κόκκινα για κάποιο λόγο κυριούλη με τα γούνινα μανίκια, τη γεννιάδα και το έλκηθρο με τον τάρανδο που είχε για κάποιο επίσης περίεργο λόγο κόκκινη μύτη, χάθηκε πολύ νωρίς .
Η αλήθεια είναι ότι κάτι είχα ψιλιαστεί στην αρχή ότι ο κύριος αυτός έμοιαζε με τον μπαμπά μου αλλά μετά βεβαιώθηκα γιατί κατά λάθος είχα δει «την παραγγελία μου» στο πορτ-μπαγκάζ του οικογενειακού μας αυτοκινήτου.
Βέβαια, σκέφτηκα, για να κάνουν όλο αυτό το πανηγύρι, μιας που είναι «μεγάλοι» και τα ξέρουν όλα, προφανώς υπάρχει κάποιος λόγος και έτσι δεν τους το χάλασα ποτέ. Έδειχνα πάντα τον ίδιο ενθουσιασμό και προσμονή.
Το μόνο μυστήριο που δεν είχα λύσει ήταν πως στο καλό κατάφερνε να μπουκώσει ένα μελομακάρονο, ένα κουραμπιέ και να πιεί ένα ποτήρι γάλα τόσο γρήγορα. Μάλιστα, κάποια στιγμή ρώτησα «και καλά» αμέριμνα πως γίνεται να πηγαίνει αυτός ο άγιος σε όλα αυτά τα σπίτια του κόσμου και να τρώει κάθε φορά ένα μελομακάρονο, ένα κουραμπιέ και να πίνει ένα ποτήρι γάλα και να μη βαρυστομαχιάζει και η απάντηση ήταν «μα γιατί νομίζεις ότι είναι χοντρός;»
Σωστό μου φάνηκε. Άλλωστε μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε.
Έκτοτε δεν ξαναρώτησα, δεν ξανασχολήθηκα μέχρι που βρέθηκα μπροστά στο ίδιο σκηνικό ενήλικη πια να παρακολουθώ την ίδια ιστορία αλλά για λογαριασμό των ανηψιών μου. Πάλι δεν είπα τίποτα μέχρι που η πιτσιρίκα μου ξεστόμισε το «δεν έχει πλάκα ο θείος που είναι έτσι ντυμένος και κάνει βλακείες;» (...)


Το ίδιο πράγμα μου συμβαίνει κάθε φορά που πρέπει να σβήσω τα κεριά στην τούρτα την ημέρα των γενεθλίων μου. Βρίσκομαι μπροστά σε ένα διατροφικό έγκλημα και αφού ακούσω το γνωστό τραγουδάκι που ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν πρέπει να λέει «να σκορπίζει της γνώσης» ή «της νιότης το φως», το οποίο πρέπει να το ακούσω και στην αγγλική παράφραση του «happy birthday to you, you belong ton the zoo, with the monkeys and donkeys, happy birthday to you” , καλούμαι να κάνω μια ευχή πριν σβήσω τα κεριά και μετά να κάνω το φου...


Στην πραγματικότητα υπήρξαν μερικές φορές, που είχα βασίσει τις ελπίδες μου σε αυτή την ευχή. Μετά την κατάρριψη του μύθου του Άϊ Βασίλη είχα ανάγκη από μια υπερφυσική ιεροτελεστία που θα πραγματοποιούσε την πιο κρυφή μου επιθυμία. Αλλά τζίφος.


Μεγαλώνοντας και μάλιστα από πολύ νωρίς έμαθα να πάψω να ελπίζω σε τέτοια αστεία θαύματα. Άλλωστε δεν έπιανε ούτε το «Ασταδιάλα» στις περιπτώσεις που έχανα την υπομονή μου.
Πέρασα ένα μεταβατικό στάδιο που νόμιζα ότι κάτι δεν κάνω σωστά εγώ αλλά ευτυχώς το ξεπέρασα και τότε μπήκα επίσημα στην πιο ώριμη φάση της ανώριμης ζωής μου:


Συνειδητοποίησα δηλαδή ακριβώς αυτό που συμβαίνει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Υπάρχει ένας «κυριούλης» που προσπαθεί να με πείσει ότι είναι ο Άϊ Βασίλης. Επίσης ο ίδιος «κυριούλης» με την παρέα του με υποχρεώνει να ακούω το ίδιο τροπάριο πριν σβήσω ένα χρόνο από τη ζωή μου κάνοντας μια ευχή που πρέπει να κρατηθεί μυστική όχι για τι αν την ακούσει δε θα βγει... αλλά πολύ απλά δεν τον ενδιαφέρει. Το μόνο που θέλει είναι να φάω την τούρτα για να παχύνω και να ψοφήσω νωρίτερα.


Έλαβα σήμερα περί τις 80 γραπτές ευχές στο facebook τις οποίες και ανταπέδωσα με όλη μου την καρδιά. Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως αν κάθε ευχή κόστιζε ένα ευρώ θα μπορούσα να πληρώσω το κομμένο ίντερνετ για το οποίο ο πάροχος που έχω επιλέξει δεν μπορεί να δώσει μια παράταση δέκα ημερών, μέχρι δηλαδή να πληρωθώ από τη δουλειά μου. Μετά σκέφτηκα ότι με τα 80 ευρώ μπορώ να πληρώσω τα κοινόχρηστα μου και να βάλω βενζίνη η οποία με ορθολογική χρήση υπάρχει μια πιθανότητα να με φτάσει μέχρι να πληρωθώ από τη δουλειά μου.
Δε βαριέσαι... από εβδομάδα θα πηγαίνω με τη συγκοινωνία ως ιδρυτικό μέλος του νέου κινήματος «Δεν έχω να πληρώσω»


Ο προβληματισμός μου αυξάνεται καθώς σκέφτομαι ότι δεν είμαι η μόνη που τραβάει αυτά τα ζόρια. Δε με παρηγορεί καθόλου το γεγονός ότι υπάρχουν και χειρότερα. Αντίθετα με τρομάζει το γεγονός ότι υπάρχουν και καλύτερα. Με τρομάζει γιατί όταν αυτά τα καλύτερα έρθουν στα χειρότερα έχουμε να δούμε σκηνές «δύο έργα καράτε και σεξ την Κυριακή».


Έπειτα σκέφτομαι το καλό της κρίσης είναι ότι τα ποντίκια θα εγκαταλείψουν πρώτα το πλοίο. Ότι όσοι μείνουν θέλοντας και μη θα μάθουν να δουλεύουν και να εκτιμούν πράγματα αυτονόητα.


Ρε γμτ... πήρα μεγάλη απογοήτευση από αυτό που έγινε στο Σύνταγμα στις 16 του μήνα. Το φέρνω και το ξαναφέρνω στο νου με ένα τεράστιο γιατί.
Επίσης επειδή προσπαθώ με τη λογική μου να δω τα πράγματα και από άλλη οπτική γωνία δεν μπορώ να κατανοήσω πως γίνεται αυτοί οι «προβοκάτορες» «μπάτσοι» να πληρώνονται από το δημόσιο τρεις και εξήντα, να τους έχουν γίνει περικοπές μισθών και επιδομάτων και να θέλουν να θέτουν εαυτόν σε κίνδυνο κάνοντας «προβοκάτσια». Ρε παιδιά ΜΗΠΩΣ λέω ΜΗΠΩΣ δεν είναι πολύ λογικό να τα ρίχνουμε (όλα) σε αυτούς; Ναι ναι ξέρω θα μου πείτε ποιοι έριξαν τα δακρυγόνα, αλλά εγώ θα σας ρωτήσω ποιος ξεκίνησε τον τσαμπουκά ώστε να «χρειαστεί» να ρίξουν δακρυγόνα; Οκ δεν ήμουν εκεί εκείνη την ώρα, δεν είδα. Αλλά ποιος έχει την ψυχραιμία εν μέσω πετροπόλεμου και δακρυγόνων να παρατηρήσει; Οι αγανακτισμένοι; Όχι. Η ευκαιρία χάθηκε και ο Αϊ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑκλπ γυαλίζει το έλκυθρο, ταΐζει και ποτίζει τους ταράνδους, και υπόσχεται υπουργεία στους καλικάντζαρους.


Copy Paste από αναζήτηση στο Google που ταιριάζει γάντι:


«Κάποιοι πιστεύουν πως οι καλικάντζαροι είναι μαυριδεροί, ασχημομούρηδες, ψηλοί και ξερακιανοί. Άλλοι λένε ότι φοράνε σιδεροπάπουτσα. Για άλλους, έχουν κόκκινα μάτια, πόδια τράγου και τριχωτό σώμα. Καθένας τους έχει κι από ένα κουσούρι. Άλλος κουτσός, άλλος στραβός ή μονόφθαλμος, άλλος μονοπόδαρος ή στραβοπόδαρος, άλλοι στραβοχέρηδες, στραβοπρόσωποι, με καμπούρα ή ουρά. Είναι διχόγνωμα όντα και φιλόνικοι και έτσι δεν μπορούν να κάνουν μέχρι το τέλος μία δουλειά και όλα τα αφήνουν στη μέση. Γι' αυτό και δεν μπορούν να κάνουν κακό και στους ανθρώπους, παρόλο που αυτή είναι η μεγάλη τους επιθυμία. Όσο, όμως, και αν διαφωνεί ο λαός για το πώς μοιάζουν οι καλικάντζαροι, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην ατελείωτη βλακεία και κουταμάρα τους.»


Δεν αρκεί όμως μόνο να συμφωνούμε όλοι στην ατελείωτη βλακεία και κουταμάρα τους. Έτσι δε είναι;


Περάστε να σας τρατάρω ένα κομμάτι από την τούρτα μου, έτσι για να σας γλυκάνω.


http://marlenseventyfive.wordpress.com/2011/06/20/no-budget-birthday/


Του χρόνου ίσως να μην μπορώ καν να σας το προσφέρω.
Και αν αναρωτηθήκατε ποια ήταν η ευχή που έκανα πριν σβήσω το κερί μου θα σας το πω: «Δικαιοσύνη»


Cherry Lee