Ήταν εκεί μπροστά σε όλους και καιγόταν... Το άλλοτε επιβλητικό και μεγαλοπρεπές κτίριο του κοινοβουλίου μέσα στους καπνούς. Μάταια προσπαθούσαν να το σώσουν κάποιοι πυροσβέστες, ήτανε πια πολύ αργά! Το μόνο που κατάφεραν οι ελάχιστοι αστυνομικοί που απέμειναν στην άλλη πλευρά ήταν να φυγαδεύσουν τους βουλευτές και την κυβέρνηση που παραλίγο να καούν ζωντανοί.
Ο λαός σε ολόκληρη τη πρωτεύουσα γέμισε τους δρόμους. Όλοι κρατούσαν σημαίες, αγκαλιάζονταν και φώναζαν “είμαστε πια ελεύθεροι!”. Προσπαθούσαν να συνωστιστούν όλοι μπροστά στο φλεγόμενο κτίριο. Το άφησαν να καεί εντελώς μετά τη φυγή των βουλευτών. Ήθελαν να καεί και οι στάχτες του να συμβολίζουν οριστικό τέλος εκείνης της άγριας περιόδου. Αμέσως και στην υπόλοιπη χώρα από τη μια άκρη ως την άλλη βγήκαν έξω οι άνθρωποι να γιορτάσουν πως είναι ελεύθεροι! Λίγο αργότερα μεταδόθηκε από τα διάφορα κανάλια και από το διαδίκτυο πως ο Πρωθυπουργός και τα μέλη της κυβέρνησης που φυγαδεύθηκαν από το κτίριο έφυγαν στο εξωτερικό με διάφορες πτήσεις... Την ίδια τακτική ακολουθούν σταδιακά και οι βουλευτές!
Το νέο αυτό έκανε τον κόσμο ακόμη πιο ευτυχισμένο και να πανηγυρίζει πιο έντονα.
Μερικές εβδομάδες μετά το καμένο κτίριο γκρεμίστηκε και ξεκίνησαν οι εργασίες για τη δημιουργία του “Μνημείου της Ελευθερίας” που θα χτιζόταν στη θέση του.
Το παλιό νόμισμα , το ευρώ, εγκαταλείφθηκε. Η δραχμή δεν επέστρεψε. Οι άνθρωποι αποφάσισαν συλλογικά να στηρίξουν την οικονομία τους σε δίκτυα ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών. Τράπεζες πια δεν υπήρχαν, δεν ήταν χρήσιμες εφόσον πλέον δεν υπήρχαν νομίσματα και χρέη.
Κεντρική κυβέρνηση δεν υπήρχε. Υπήρχε η αυτοδιοίκηση της γειτονιάς. Όλες οι γειτονιές συνεργάζονταν μεταξύ τους, κυρίως σε ζητήματα ανταλλαγών και καθαριότητας. Ό,τι παρήγαν οι άνθρωποι έμενε σε εκείνους, ή το προωθούσαν στα δίκτυα ανταλλαγων. Δεν υπήρχαν πλέον αφεντικά και υπάλληλοι. Υπήρχαν μονάχα παραγωγοί, δημιουργοί, άνθρωποι που προσέφεραν υπηρεσίες...
Λίγο καιρό μετά η εγκληματικότητα έπαψε να είναι κομμάτι της καθημερινότητας των ανθρώπων επειδή πλέον έπαψαν να πεινάνε...


Και τα χρόνια πέρασαν... Δέκα χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα όλοι θυμούνται. Όσοι έζησαν τις μαύρες παλιές εποχές προσπαθούν με κάθε τρόπο να διδάξουν στα παιδιά τους ό,τι χρειάζεται, ώστε ποτέ ξανά τα πράγματα να μην επιστρέψουν εκεί. Για αυτό το λόγο χτίστηκαν σύγχρονα πανεπιστήμια σε κάθε γωνιά της χώρας και αναβαθμίστηκαν όσα υπήρχαν ήδη, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και στο επίπεδο των προσφερόμενων σπουδών... Δεκαπέντε χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα Έλληνας φοιτητής ιατρικής κατά τη διάρκεια των ερευνών που έκανε, ανακάλυψε καταλάθος τη θεραπεία κατά του καρκίνου! Λίγους μήνες αργότερα σε ένα από τα νέα πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, ανακαλύφθηκε σε ένα τυχαίο πείραμα η θεραπεία για το AIDS.


Απελευθερωμένοι πλέον οι άνθρωποι από τα δεινά του παρελθόντος, είχαν στραφεί ολοκληρωτικά στην επιστήμη, την τέχνη και τη δημιουργία! Κάθε νέα νίκη και κάθε νέα κατάκτηση τους έδινε ακόμη περισσότερο θάρρος και κουράγιο πως μπορούν να φτάσουν ακόμη πιο μακριά. Νέες μορφές τέχνης ξεπήδησαν! Έλληνες συγγραφείς τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας! Η ποίηση άνθισε για ακόμη μία φορά. Εκατοντάδες ζωγράφοι που διέπρεπαν ήταν Έλληνες! Επίσης η τηλεόραση που στα μαύρα χρόνια του παρελθόντος ήταν μέσο χειραγώγησης, αξιοποιήθηκε ως μέσο διάδοσης της τέχνης, της μουσικής, της γνώσης και πολλών άλλων.
Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα πρότυπο για ολόκληρη την υφήλιο, και όλα αυτά ξεκίνησαν από μερικές στάχτες!


Δυστυχώς όμως όλα αυτά δε συνέβησαν πραγματικά, είναι απλώς η καταγραφή ενός ονείρου...