Ο Τρυποκάρυδος, όπως θα έχετε παρατηρήσει, δεν παίρνει συχνά συνεντεύξεις. Ο λόγος; Αναζητά τους καταλλήλους ανθρώπους που μέσα από τα βάθη της ψυχής και χάρη στην οξυδέρκεια του νου τους θα έχουν κάτι να του δώσουν και έπειτα αυτό το κάτι να το μεταδώσει σε όλους εσάς... Βαριέται να μιλά με κουτούς ανθρώπους και ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να πουν. Όταν όμως βρίσκει τον στόχο του του δίνει και καταλαβαίνει! Τους "κουράζει" τους συνεντευξιαζόμενους και ανεβάζει τις συνεντεύξεις σε μέρη, επειδή δεν γίνεται διαφορετικά.
Ήταν τιμή μου που κατάφερα και κούρασα και τον Γιάννη Ζουγανέλη με τις ερωτήσεις μου και μου το είπε χαριτολογώντας μετά το τέλος της τηλεφωνικής μας συνομιλίας. Πιστεύω πως είπαμε πολλά και ενδιαφέροντα.
Ακολουθεί το πρώτο μέρος της συνέντευξης...




Εκείνο που μου έκανε εντύπωση κοιτώντας το βιογραφικό σας στη βικιπαιδεία είναι πως είδα πράγματα που δεν γνώριζα...


Δεν έχει σημασία το βιογραφικό, όσο το τι κάνει το βιογραφικό στο βίωμα. Το βίωμα είναι αυτό που μετράει. Το βιογραφικό είναι κάτι που αποτυπώνει σπουδές, επεξεργασία, εκτελέσεις, εκδόσεις, αλλά σημασία δεν έχει αυτό πιστέψτε με. Σημασία έχει το περιεχόμενο όλων αυτών, πού έχουνε δοθεί, αν έχουν αξία, αν έχουν επικοινωνηθεί αυτό έχει σημασία.




Εκείνο που ήθελα να πω είναι πως και το ευρύ κοινό γνωρίζει μόνο τις εμφανίσεις σας στην τηλεόραση. Γιατί πιστεύετε πως συμβαίνει αυτό;


Δεν έχω σκεφτεί ποτέ τι γνωρίζει το κοινό, το οποίο δε λέω ποτέ κοινό το λέω κόσμος. Ξέρετε η τηλεόραση προβάλλει αυτό που αντιλαμβάνεται το σύστημα, ή αυτό που βολεύει το σύστημα, οπότε όλοι αυτοί που εμφανίζονται στην τηλεόραση, ή έχουν σχέση με την τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, είναι παραχαραγμένες προσωπικότητες. Γιατί οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια δεν ψάχνουν να μάθουν τι είναι αυτός ο άνθρωπος που προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να τους στείλει ένα μήνυμα. Ενώ τώρα με το ίντερνετ... Ξέρετε εγώ βλέπω πράγματα στο ίντερνετ που τα είχα ξεχάσει, γιατί μπαίνει ο κόσμος μέσα και οι συνεργάτες στο βιογραφικό και παρεμβαίνουν, και βάζουν διάφορα πράγματα όπως συμμετοχές, που πράγματι τα είχα ξεχάσει.




Η φύση του μέσου, η φύση της τηλεόρασης είναι αυτή που δεν επιτρέπει στον κόσμο να γνωρίσει πράγματα παραπάνω;


Το λέω συνέχεια και θα το λέω όσο μπορώ και μου δίνεται η ευκαιρία στα μέσα της επικοινωνίας μας, τα οποία εγώ προσπαθώ να τα απομαζικόποιήσω. Δεν θέλω τη μαζικότητα των μέσων για αυτό και προσπαθώ και γράφω σε διάφορα σάιτ όπως η αιχμή τοποθετώντας τις αντιλήψεις μου. Αισθάνομαι υποχρεωμένος απέναντι σε αυτόν το λαό, του οποίου αποτελώ μέρος. Η τηλεόραση είναι μια αντανάκλαση της σύγχρονης κοινωνίας, σε ένα βαθμό βέβαια, και είναι ένας εύκολος τρόπος επικοινωνίας. Ανοίγεις, βλέπεις, δεν κρίνεις αν σ' αρέσει ή δεν σ' αρέσει... Είναι ένα πρόβλημα αυτό το μέσο. Είναι πραγματικά ένα μεγάλο πρόβλημα και ταυτόχρονα ένα πολύ σπουδαίο μέσο. Ενημερώνεσαι, ξεκουράζεσαι, μπορεί να δεις κάποια καλή ταινία, μπορεί να δεις κάποιο καλό ντοκιμαντέρ, μπορεί να δεις βιώματα άλλων χωρών, άλλους πολιτισμούς, αλλά μπορεί να δεις και πορνεία, μπορεί να δεις αφέλεια, μπορεί να δεις εμπόριο του πόνου, μπορεί να δεις ψεύτικες ειδήσεις... Και να ξέρετε πάντα, από ότι έχω διαπιστώσει και επεξεργάζομαι στο μυαλό μου, αυτό που επικοινωνείται πιο εύκολα είναι το κακό, το εύκολο, το κακό. Και σαν φυλή εμείς είμαστε και λίγο τέτοιοι... Δηλαδή αν πω εγώ για εσάς ότι δεν έχετε κανένα επίπεδο ή ότι είστε πορνική στη σκέψη σας θα το μάθει όλη η Ελλάδα. Εάν όμως πω ότι είστε μια εξαιρετική περίπτωση ανθρώπου δεν θα το μάθει κανένας. Το ίδιο συμβαίνει παντού.




Ένα ακόμη πράγμα που μου έκανε εντύπωση, είναι το γεγονός πως είστε πολύ προσιτός. Αυτό δεν το συναντάμε συχνά...


Καταρχήν δεν σκέφτομαι καν αν είμαι προσιτός. Γνώμονας της ζωής μου είναι η αγάπη, η έκφραση της αγάπης, η έκφραση της ευγένειας, η έκφραση του σεβασμού, να σέβομαι αυτό που μου συμβαίνει, να απαντάω στην τιμή που μου κάνουν οι άνθρωποι να με υποδέχονται, να με αποδέχονται, να με κρίνουν, να με αφορίζουν ακόμη. Διότι προτιμώ την ενεργή αντίδραση παρά την αδιάφορη αντίδραση, την σιωπηλή αντίδραση. Και η σιωπή μερικές φορές έχει πίστη μέσα της. Λοιπόν, δεν έχω το δικαίωμα να μην είμαι προσιτός στους ανθρώπους που είναι προσιτοί σε μένα. Έπειτα, εγώ αγαπάω τους ανθρώπους και ζω για την επικοινωνία και για να βρίσκομαι με τους ανθρώπους. Όταν λοιπόν, μου δίνεται η ευκαιρία να βρεθώ με περισσότερους ακόμη και σε πιο κοντινή επαφή, αυτό με ανεβάζει εμένα σαν άνθρωπο με κάνει καλύτερο και αισθάνομαι πολύ καλά.




Πως σχολιάζετε την έπαρση κάποιων καλλιτεχνών, κάποιων  ανθρώπων που ίσως έχουν κάνει και έχουν πετύχει πολύ λιγότερα από εσάς;


Να σας πω... Αμορφωσιά, έλλειψη καλλιέργειας, πούλημα μούρης, τουπέ. Όποιος δεν είναι τίποτα δείχνει ότι είναι κάτι. Άλλα βέβαια εδώ θα πρέπει να ψαχτεί και ο κόσμος για αυτούς που επιλέγει να επικοινωνεί, να δει την πραγματικότητα, να δει την αξία. Ξέρετε στην Ελλάδα υπάρχει και πολύ decadence. Υπάρχει και παραχάραξη ιδεών, λέμε cult που σημαίνει κουλτούρα κάτι που δεν είναι κουλτούρα. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι κουλτούρα είναι αυτό που μας συμβαίνει. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και τα προσωπεία είναι αυτά που δημιουργούν αυτές τις αποστάσεις και τις δήθεν ελίτ και τους δήθεν τύπους. Μακριά από μένα όλα αυτά δε με αφορούν καθόλου.




Σε ποιες ηλικίες ανήκει το κοινό σας;


Το ευτύχημα για μένα και το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια είναι ότι έχω από μωρά, γιατί και εγώ μπαίνω σε μία διαδικασία... πάσχω και εγώ δεν είμαι κανένας φυσιολογικός άνθρωπος . Με ενδιαφέρει πάρα πολύ η παιδεία με ενδιαφέρουν τα παιδιά, είμαι δάσκαλος  σε παιδιά από το νηπιαγωγείο  και έχω φτάσει στο πανεπιστήμιο να διδάσκω. Με αφορούν όλες οι ηλικίες και με ενδιαφέρει η νεανικότητα των ηλικιών που τη βρίσκουμε και στους μικρούς και στους μεγάλους. Και με ενδιαφέρουν πολύ οι ηλικίες αυτές που θεωρούνται από την κοινωνία μας, δεν συμμερίζομαι την άποψη, απόμαχοι. Εγώ θεωρώ μάχιμους τους ανθρώπους που μάχονται για τη ζωή μέχρι την τελευταία μέρα, ώσπου πεθαίνουν. Έχω όλη τη γκάμα, εμένα με αφορά όλη η γκάμα, αλλά σας δίνω το λόγο μου ότι τη βλέπω. Δηλαδή ας πούμε στο θέατρο είχαμε από 16άρηδες , 17άρηδες μέχρι 80άρηδες. Στις μουσικές σκηνές που είναι λίγο πιο δύσκολη η πρόσβαση για τους μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους, οι ηλικίες σταματάνε στα 55-60. Αλλά έρχονται από πολύ μικροί πιστέψτε με. Για αυτό και εγώ μπαίνω στη διαδικασία να το παλεύω. Τώρα ας πούμε κάνω μια δουλειά, γιατί είμαι υποχρεωμένος να απευθύνομαι και σε παιδιά, μια δουλειά με τους Μύθους του Αισώπου. Προσπαθούμε μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια να βάλουμε το παιδί να ξανασκεφτεί. Ασχολούμαι και με μεγαλύτερους ανθρώπους, και με τους αναπήρους... Έχω μια διευρυμένη λογική επαφής με τους ανθρώπους.




Τι άποψη έχετε για τα μπουζούκια;


Καταρχήν τα μπουζούκια αυτά καθ' αυτά ως όργανα μ αρέσουν πάρα πολύ. Είναι το κυρίαρχο ελληνικό όργανο της λαϊκής μας μουσικής. Από το μπαγλαμά, το μικρό, το μεγάλο μπαγλαμά, το τζούρα μέχρι  το μπουζούκι... Έχουμε εξαιρετικούς μουσικούς στο μπουζούκι, παγκόσμιους μουσικούς, που πραγματικά και μουσικά και δεξιοτεχνικά είναι πραγματικά παγκόσμιοι , ειλικρινά σας το λέω. Δηλαδή μπορούν να συγκριθούν με τον Al di Meola και με τον Paco De Lucia στην κιθάρα, μπορούν να συγκριθούν με μεγάλες μορφές, με μεγάλες παγκόσμιες μορφές, αυτό είναι αλήθεια και μουσικόιστορικά και μορφολογικά αποδεικνύεται. Επίσης έχουν βγει πάρα πολλοί μεγάλοι συνθέτες στην Ελλάδα, και για μένα παγκόσμιοι συνθέτες, χειριστές του μπουζουκιού. Να αρχίσουμε από τον Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, τον Ζαμπέτα, το Χιώτη, τον Καλδάρα, όλους τους πολύ μεγάλους αγιοποιημένους μπουζουκοπαίκτες που έχουν κάνει τη ζωή μας και τη χώρα μας να έχει ήχο. Και οι μεγάλοι μας συνθέτες αρχίζοντας από το Θεοδωράκη, το Χατζιδάκι χρησιμοποίησαν μπουζούκι, και οι νεότεροι όπως ο Μούτσης και  ο Λοΐζος. Και εμείς χρησιμοποιούμε μπουζούκια.


Τώρα εσείς ως μπουζούκια εννοούσατε τα μαγαζιά προφανώς έτσι;




Ναι, η ερώτηση αφορούσε τα μαγαζιά και όχι το μουσικό όργανο.


Κοιτάξτε, πάει ο κόσμος διασκεδάζει, χαίρεται, επιδεικνύεται  εκεί... Είναι μέσα στο βίωμα των Ελλήνων, μέσα στις συνήθειες των Ελλήνων. Δεν ταυτίζομαι θετικά, δεν έχω τη συγγένεια, Μ' άρεσαν τα παλιά μπουζούκια που τραγουδούσαν ας πούμε ο Νταλάρας, η Αλεξίου, ο Μπιθικώτσης, πιο παλιά ο Καζαντζίδης... Δεν τον έχω δει ζωντανά εγώ τον Καζαντζίδη σε μπουζούκια αλλά αισθάνομαι το κλίμα. Μ 'αρέσουν τα ρεμπετάδικα πάρα πολύ, που μπορεί κανείς να πάει να ακούσει και να διασκεδάσει ταπεινά. Μ' αρέσουν πολύ καλλιτέχνες που εμφανίζονται σε μικρούς χώρους. Διάφορες μπάντες στη Θεσσαλονίκη, ο Τσέρτος, ο Αγάθωνας, ο Γκολές, αυτοί που αναβιώνουν και το ρεμπέτικο τραγούδι και γράφουνε και παρόμοια τραγούδια .


Τώρα τα μπουζούκια είναι και λίγο κάπως, ας πούμε γίνονται χοροί, πάνε εκεί οι άνθρωποι βρίσκονται, γίνεται εκεί και ένα εμπόριο σάρκας εμφανές ή αφάνες. Πάω για να δω τι γίνεται μερικές φορές αλλά δεν μπορώ να πω ότι ψυχαγωγούμαι, ότι αισθάνομαι καλά. Εγώ αισθάνομαι καλά στα άλλα που σας είπα και στους χώρους των μουσικών σκηνών, και εκεί όμως υπάρχει πρόβλημα. Ξέρετε, εγώ θα σας πω κάτι που είναι παρεξηγήσιμο, αλλά δεν με ενδιαφέρει να παρεξηγούμαι. Το περισσότερο κακό στην Ελλάδα υπάρχει εκεί που είναι το φαινομενικά καλό.




Δηλαδή;


Λέμε ας πούμε έντεχνο, και νομίζουμε ότι ό,τι καλύπτεται από αυτήν την ομπρέλα ότι είναι καλό. Ε δεν είναι καλό! Μέσα στο έντεχνο υπάρχει και εκεί έντονο το κακό. Δηλαδή, ξέρετε... Να προσέχουμε περισσότερο τους αριστερούς, διότι από εκεί που περιμένουμε ότι θα είναι σίγουρα η πρόοδος μπορεί να μην έρθει ποτέ. Από το συντηρητικό δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα διότι είναι συντήρηση. Εκεί που νομίζεις ότι περιμένεις το καλό μπορεί να σου 'ρθει κατραπακιά ας πούμε... Το ψέμα και το δήθεν και όλα αυτά...




Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΤΟΜΑ...
ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΤΕ!