Γράφει η Cherry Lee


Απαιτώ ανάπτυξη για τη χώρα μου, απαιτώ η χώρα μου να αρχίσει να ξαναπαράγει και να μην έχει τον τουρισμό ως «βαριά βιομηχανία».


Απαιτώ να ακούω για αγρότες που θα παράγουν και θα εξάγουν. Αυτός είναι ο πλούτος μας, ο τόπος μας είναι ευλογημένος!!! 

Απαιτώ αξιοπρεπές σύστημα υγείας χωρίς φακελάκια.

Απαιτώ πραγματική παιδεία, ουσιαστική και χρήσιμη.

Απαιτώ λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους που να κάνουν την δουλειά τους.

Απαιτώ πολιτικούς άμισθους, επιστήμονες που να έχουν γνώμονα την ανάπτυξη της Ελλάδας, που να παλεύουν για το καλό το τόπου μας.

Απαιτώ συνανθρώπους που σκέφτονται τον συνάνθρωπό τους

Απαιτώ σεβασμό στο μέλλον μου και το μέλλον των παιδιών μας.

Απαιτώ έναν κόσμο αλλιώτικο από αυτό που βρήκα. Απαιτώ έναν κόσμο όπου τα αυτονόητα δεν χρειάζονται απόδειξη η επεξήγηση. Απαιτώ όπως ονειρευόμουν, ένα σχολείο- ένα σύστημα παιδείας με πραγματικούς δασκάλους και όχι αγανακτισμένους εκπαιδευτικούς ομήρους δημόσιων διαγωνισμών και επετηρίδων. Απαιτώ ένα σχολείο που θα κάνει τα παιδιά μου να πηγαίνουν με λαχτάρα και να διψούν για μάθηση. Απαιτώ οι καθηγητές και οι δάσκαλοι που λάτρεψα να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση του.

Απαιτώ ένα σύστημα υγείας που θα σέβεται την υγεία μου. Ένα σύστημα υγείας που θα ανταποκρίνεται έστω στις κρατήσεις που γίνονται από το μισθό μου και θα είναι αξιοπρεπέστατο. Ένα σύστημα υγείας που δε θα με αναγκάζει να πληρώνω ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες για να έχω την αξιοπρεπή περίθαλψη που δικαιούμαι όταν το έχω ανάγκη. Ένα σύστημα υγείας που δε θα με κάνει αργότερα να πληρώσω πιο ακριβά το τίμημα της καλής υγείας μου

Απαιτώ ένα οδικό δίκτυο χωρίς λακκούβες και μπαλώματα, ασφαλές οδόστρωμα διαγράμιση και σωστή σήμανση. Απαιτώ δρόμους που δεν γλιστράνε με το ψιλόβροχο ή την υπερβολική ζέστη. Απαιτώ υποδομές χωρίς «κακοτεχνίες». Απαιτώ συνειδητοποιημένους οδηγούς που σέβονται τον ΚΟΚ. Απαιτώ οδηγούς που σέβονται τους πεζούς και την ζωή ανθρώπων και αδέσποτων ζώων. Απαιτώ οδηγούς που σέβονται τις διαβάσεις πεζών. Απαιτώ ένα δίκτυο συγκοινωνιών αξιοπρεπές ασφαλές συνεπές και καθαρό. Ένα δίκτυο συγκοινωνιών που θα ελαχιστοποιήσει την χρήση του αυτοκινήτου μου για τις καθημερινές μετακινήσεις μου. Απαιτώ φανάρια χωρίς φτωχούς που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους καθαρίζοντας με το στανιό το παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου.

Απαιτώ το κέντρο της πόλης μου ασφαλές και καθαρό. Απαιτώ να μπορώ να ξαναπερπατήσω αργά το βράδυ στο ιστορικό κέντρο χωρίς να φοβάμαι ότι θα μου επιτεθούν ανθρωπόμορφα αγρίμια.

Απαιτώ πραγματικούς φιλόζωους που σέβονται το περιβάλλον της πόλης μου και μαζεύουν τις ακαθαρσίες των τετράποδων συντρόφων τους κατά τη διάρκεια της βόλτας τους. Απαιτώ συνειδητοποιημένους φιλόζωους που στειρώνουν τα ζώα τους και δεν παρατούν κουτάβια ή γατάκια σε κάδους απορριμάτων, άδεια οικόπεδα ή σε αυλές διώχνοντας την ευθύνη και την ενοχή τους. Απαιτώ γείτονες που λένε καλημέρα πριν τους πω εγώ.

Απαιτώ ένα εργασιακό περιβάλλον που θα σέβεται τη δουλειά μου με τον ίδιο τρόπο που τη σέβομαι κι εγώ. Ένα εργασιακό περιβάλλον που θα επενδύει σε εμένα και την ανάπτυξη των ικανοτήτων μου. Ένα εργασιακό περιβάλλον που θα με κάνει αποδοτικότερη και χαρούμενη. Ένα εργασιακό περιβάλλον που θα είναι προέκταση της ήρεμης και χαρούμενης ζωής μου. Ένα εργασιακό περιβάλλον που δε θα μου προκαλεί της ανασφάλεια της “αντικατάστασης”.



Απαιτώ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ για ΟΛΟΥΣ