Γράφει η Cherry Lee


Είδα το τελευταίο επεισόδιο στο Mega «Το Νησί» και ένιωσα αμέριστη ικανοποίηση. Να μωρέ... το τελευταίο επεισόδιο της σειράς ήταν το πρώτο που είδα. Όχι όχι δε με κατάλαβες. Ήταν εξαιρετική σειρά αλλά πολύ μαυρίλα βρε αδερφάκι μου. «Α καλά και αυτό είναι πολύ Light» σχολίασε η κολλητή μου απαντώντας σε σχετικό sms που της έστειλα κατά τη διάρκεια της προβολής. Μετά τσαντίστικε γιατί της είπα ότι ο Markus στα νιάτα του φέρνει λίγο στον Greg Duli.


Μετά κάθησα να δω ολίγον από «Ανατροπή» για να πάρω γεύση από τους συντελεστές και δεν άντεξα. Δεν τον αντέχω το ομολογώ! Πάντα όταν βλέπω τον Πρεντεντέρη αναφωνώ «μα είναι δυνατόν;». Χάζευα και τον Νίκο Ορφανό που στην αρχή τουλάχιστον της κουβέντας μου έμοιαζε να είχε αυτό το ίδιο ύφος «μα είναι ποτέ δυνατόν» και σκεφτόμουν «κουράγιο φίλε».


Ζαπ...πέφτω πάνω στον Παπακωνσταντίνου να μιλά με τον Παπαχελά λίγες ημέρες πρίν μας ξημερώσουν τα νέα παλούκια. Συγκράτησα το εξής: Ο Παπακωνσταντίνου λέει ότι δεν τον νοιάζει η «πολιτική» εικόνα του και αν έρθει ο πρωθυπουργός και του πει «Γιώργο, από εδώ και πέρα αναλαμβάνει άλλος στη θέση σου» εκείνος θα πάει στο σπίτι του και θα βρει κάτι άλλο να ασχοληθεί.


Γιώργο μου, δουλεύω από τα 17μου, δίνω μέρος του εισοδήματος μου για τη χώρα μου, είμαι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις που μου έχεις επιβάλει , έχω κάνει το σκατό μου παξιμάδι, ειλικρινά χέστηκα αν θα βρεις εσύ κάτι άλλο να κάνεις.


Ζαπ! Και σκάει πάλι ο εφιάλτης των πρόωρων εκλογών. Φημολογίες φυσούν αριστερά δεξιά για Ιούνιο ή Σεπτέμβριο. Ε, ρε βούρδουλα που θέλουν...


Και ασχολούμαστε με το λεκέ της καμαριέρας και την τσουτσού του Ντομινικ Στρος Καν. Το γεγονός ότι με το που παραιτήθηκε από το αξίωμα τον άφησαν «ελεύθερο» με περιοριστικούς όρους είναι απλά τυχαίο γεγονός. Α και κάτι άλλο. Πάει στο διάολο η εγγύηση, πες ότι είχε κομπόδεμα ο γερομπισμπίκης και τα έδωσε, 200 χιλιάδες ευρώ είναι η ημερίσια αμοιβή της φρουράς που τον φυλάει λέει, τα οποία τα πληρώνει από την τσέπη του. Ρε φιλαράκι να έρθω να κάνω ένα μεροκάματο κι εγώ;


Χαζεύοντας τις ειδήσεις , στο ρεπό μου, από επαγγελματική διαστροφή ακούω τη μάνα να απορεί με αγανάκτηση «μα καλά δε μπορούν να τα βρουν και να συμφωνήσουν;» και της απαντώ «γιατί βρε μάνα, πότε τα βρήκαν για να τα βρουν τώρα;» και μου λέει «πως διαολο τα βρήκαν και έδιωξαν τους γερμανούς και τους ιταλούς;» και της απαντώ « για σκέψου ποιοι τα βρήκαν και τι ακολούθησε μετά από αυτή την περίοδο;» , «δεν έχεις κι άδικο» μου απάντησε αναστενάζοντας.


Τι θα πει φιλότιμο τελικά ρε παιδιά και κοκορευόμαστε ότι είναι λέξη που υπάρχει μόνο στο ελληνικό λεξιλόγιο;


Ζαπ! Πως με εκνευρίζει με το που σκάνε οι πρώτες ζέστες αρχίζουν οι διαφημίσεις για τα μαγικά χάπια κρέμες και κέντρα αδυνατίσματος. Τα ψιλά γράμματα μιλούν για σίγουρα αποτελέσματα σε υψηλά ποσοστά γυναικών που παράλληλα ακολουθούσαν μια υγιεινή διατροφή και άσκηση. Τραστ μι, σου υπόσχομαι πως αν ακολουθήσεις μια υγιεινή διατροφή και άσκηση καθημερινά δεν χρειάζεται να μπεις καν στον κόπο να χαπακωθείς, να πασαλειφτείς με ότι μπούρδα βρεις μπροστά σου.


Βλέπω και τους χλεχλέδες στο γυμναστήριο να έρχονται πιο συχνά τώρα που είναι να βγουν στην παραλία και δώστου σηκώνουν βάρη και δώστου βογκάνε (ούτε οι ετοιμόγεννες δεν κάνουν έτσι) και τσουπ μπροστά στον καθρέπτη να καμαρώνουν την γράμμωση του άνω κορμού τους πίνοντας τις πρωτεϊνες τους και τα αγνώστου ταυτότητας πολύχρωμα ζουμιά στα παγουρίνο τους .


Ζαααπ, γελάω πάρα πολύ με τη διαφήμιση των οργνάνων παθητικής γυμναστικής τύπου vibro-κάτι. Μετά την άσκηση άραγε σου μένει και το τρέμουλο;


Το κινητό μου τις τελευταίες ημέρες δέχεται επίθεση sms από «συναδέλφους» που ζητούν την ψήφο μου στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ. Το ίδιο και το email μου. Εκνευρίζομαι. Εκνευρίζομαι πολύ.


Χαζεύω το συναυλιακό καλοκαίρι της Ελλάδας. Χλιαρό και πανάκριβο. Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα με τα 50ευρα να είναι η μέση τιμή εισητηρίου.


Αρ γιου γόρκιν μι; Εδώ πεθαίνουν φεστιβάλ και γιορτές που έχουν γίνει με μόχθο και αγώνα για να κρατήσουν ζωντανό ότι έχει απομείνει από αυτό που θέλουμε να πουλάμε ως «πολιτιστική κληρονομιά».


Δεν περιγράφω άλλο. Εκνευρίζομαι.