Γράφει η Cherry Lee

Τα sms της σκέψης μου...


Σήμερα πήγα στην βάπτιση της κόρης ενός πολύ καλού μου φίλου. Είχα καιρό να παρευρεθώ σε μυστήριο κι αυτό γιατί κάτι έχει σπάσει μέσα μου με όλο αυτό θεατρικό συμπλέγμα της εκκλησίας και ίσως της θρησκείας αλλά αυτό δεν είναι πολύ ξεκάθαρο μέσα μου ακόμα γιατί μου λείπουν κάποια κομμάτια από το παζλ. Πάντως εξακολουθεί να μου φαίνεται βάρβαρο ένα μωρό να σφαδάζει από το κλάμα τρομαγμένο επειδή κάποιος άγνωστος ρασοφόρος με γενιάδα το βουτάει με το ζόρι στο νερό και καμιά 100αριά νοματαίαους να κάθονται να το κοιτάνε με χαμόγελο και συγκίνηση.

Είμαι από εκείνους τους περίεργους ανθρώπους που δεν μπορούν να καταπίνουν αμάσητα ότι τους σερβίρουν. Θέλω πάντα να έχω μια καλή (στα δικά μου μάτια) και φαινομενικά λογική δικαιολογία για το κάθε τι που συμβαίνει.

Τις ημέρες του Πάσχα που πέρασαν προσπάθησα να μπω λίγο στο κλίμα των ημερών περισσότερο όμως για να δώσω χαρά σε ανθρώπους που πραγματικά αγαπώ. Έβαψα αυγά κάνοντας χαβαλέ με τις ανηψιές μου, διάλεξα και αγόρασα με μεγάλο άγχος για το αν θα  αρέσουν  στις βαπτιστήρες μου  οι λαμπάδες και άρπαξα την ευκαιρία να βρεθώ με ανθρώπους που αγαπώ και νοιάζομαι. Νομίζω ότι γι αυτό ακριβώς το λόγο έχουν εφευρεθεί οι γιορτές.

By the way πόσο Χριστιανικό είναι να σφαγιάζουν και να σουβλίζουν χιλιάδες ζώα εις μνήμην της Ανάστασης του Χριστού;

Αλήθεια, γιατί ρε παιδιά δεν αφιερώνουμε χρόνο στους άλλους και στον εαυτό μας όλες τις υπόλοιπες ημέρες και πρέπει να περιμένουμε κάποια γιορτή ή ένα κακό ή καλό συναπάντημα; Πόσο δύσκολο είναι να κρατάμε αυτή την ζυγαριά σε ισορροπία 365 ημέρες το χρόνο; Αν το είχαμε καταφέρει ο καθένας μας ξεχωριστά θα είχαμε γλυτώσει από πολλά κακά μαντάτα.

Όμορφη ημέρα δεν είναι μόνο η ημέρα που δεν είμαι στη δουλειά. Είναι η ημέρα που έχει κυλήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να με κάνει να πέσω για ύπνο ευχαριστημένη και με μια γλυκιά ελαφρώς ανυπονησία για το ξημέρωμα της επόμενης. Έχω δουλέψει πολύ για να το κατακτήσω αυτό το πραγματάκι και έχω ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μου.

Κάθε φορά που κάτι με ζορίζει προσπαθώ να το αναλύσω και βρω το λόγο.

Έπειτα προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ και να το κοιτάξω σαν να συμβαίνει σε κάποιον άλλον. Έπειτα φέρνω στο νου τον τρόπο που λειτουργεί η φύση. Κάθε φορά που βλέπω πρασινάδα να βλασταίνει ανάμεσα στα πενταβρώμικα επικύνδυνα πεζοδρόμια της Αθήνας ενθουσιάζομαι. «Βρε το μπαγάσικο πως τα κατάφερε να φυτρώσει εδώ». Το ‘πιασες; Αυτό είναι το μυστικό!