Το διπλό φονικό στην ερημιά!


 

Και είχε έρθει η ώρα να απολογηθεί για το διπλό φόνο. Δεν είχε σκοπό να το αρνηθεί. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε, ήθελε να γλιτώσει από τις μνήμες και νόμιζε πως σκοτώνοντας τους θα απαλλαγόταν από την παλιά της ζωή. Πίστευε ακόμη πως θα έπαιρνε έτσι εκδίκηση. Πίστευε πως θα σταματούσε πια να πονάει και θα λυτρωνόταν. Όλα όμως ήταν μια ψευδαίσθηση.
Ψευδαίσθηση ήταν ακόμη πως είχε σχεδιάσει το τέλειο έγκλημα. Δεν ήταν γεννημένη δολοφόνος και το ήξερε. Ο τρόπος που σχεδίασε το φόνο ήταν αστείος! Επίσης, η αστυνομία έφτασε πολύ έυκολα στα ίχνη της, ήταν το πρώτο άτομο που υποπτεύθηκαν για το φονικό. Και τώρα στεκόταν εκεί με το βλέμμα παγωμένο έτοιμη να απολογηθεί. Φυσικά και δεν θα έλεγε πως ήταν αθώα... Δεν πήρε μαζί της άλλωστε δικηγόρο, δεν ήθελε. Δεν ήθελε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Κάπου μέσα της αποζητούσε να καταλήξει στη φυλακή.


Σηκώθηκε όρθια λοιπόν η Μιρέλλα και άρχισε να διηγείται το σκηνικό του φόνου με κάθε λεπτομέρεια...


“Τους παγίδευσα. Το σχεδίαζα πολύ καιρό. Αρχικά τους παρακολουθούσα για να γνωρίζω τις κινήσεις τους, ώστε να το οργανώσω όσο το δυνατόν καλύτερα. Τους ακολουθούσα όπου και αν πήγαιναν και εκείνοι δεν με είχαν αντιληφθεί. Περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να το κάνω. Ήθελα να τους πετύχω μόνους σε κάποιο σημείο ερημικό.”


“Τι έχετε να πείτε για το συνεργό σας;”


“Είναι ο μόνος που δεν ευθύνεται. Είναι το θύμα σε όλη αυτήν την ιστορία. Τον χρησιμοποίησα για να καταφέρω να τους σκοτώσω. Δε θα μου έφερνε αντίρρηση σε τίποτα και έτσι κατάφερα να τον επηρεάσω. Εκείνος είναι αθώος, εγώ όχι. Δε συμμετείχε στο φόνο. Δεν τους ακούμπησε. Εγώ οργάνωσα τα πάντα και στο τέλος εγώ τους δολοφόνησα. Εκείνος απλώς είχε την ατυχία να είναι μαζί μου. Βρίσκομαι εδώ για να σας πω όλη την αλήθεια. Καταδικάστε εμένα γιατί ναι έκανα τα πάντα, αλλά εκείνον αφήστε τον ελεύθερο. Είναι απλώς δικό μου θύμα!”


“Και αφού τους πετύχατε μόνους στο σημείο του φόνου τι κάνατε;”


“Τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα από εκείνο το σημείο και μετά. Ήθελα πραγματικά να τους κάνω να υποφέρουν. Αρχικά δε μπορούσα να αποφασίσω ποιον να σκοτώσω πρώτο, αλλά αυτές ήταν σκέψεις που περνούσαν γρήγορα από το μυαλό μου. Έπρεπε πρώτα να τους απομονώσω στο σημείο. Το κατάφερα, αφού δεν ήξεραν με ποιο σκοπό είχα πάει εκεί και με θεωρησαν εντελώς ακίνδυνη. Άλλωστε δεν με είχαν ικανή για κάτι τέτοιο. Τους είπα πως έχουμε να λύσουμε παλιές διαφορές και βγήκαν από το αυτοκίνητο.
Εκείνο ήταν το καταλληλότερο σημείο. Είχα στο σακάκι μου το μαχαίρι και κάτω από εκεί υπήρχε όπως ξέρετε μονάχα γκρεμός... Μόλις πλησιάσαμε προς την άκρη με μια αιφνιδιαστική κίνηση κάρφωσα το μαχαίρι στη καρδιά του, και με το άλλο μου χέρι έσπρωξα εκείνη στο γκρεμό. Έτσι απλά!”


“Ο συνεργός σας πιο ρόλο έπαιξε σε όλα αυτά;”


“Εκείνος παρακολουθούσε απλώς από μακρία, όπως ήταν το σχέδιο μας. Υπήρχε κίνδυνος σε περίπτωση που δεν τα κατάφερνα με το μαχαίρι, και το τραύμα δεν ήταν βαθύ, να ακολουθήσει πάλη και στο τέλος να κατέληγα εγώ στο γκρεμό αντί για εκείνους... Εκεί θα παρένεβαινε ο συνεργός μου για να με βοηθήσει.”


Η Μιρέλλα καταδικάστηκε 3 φορές ισόβια, χωρίς να της αναγνωριστεί κανένα ελαφρυντικό από το δικαστήριο, ούτε αυτό του πρότερου έντιμου βίου...
Ο συνεργός θα παρέμενε στη φυλακή για 10 χρόνια.


Ευτυχώς όμως όλα τα παραπάνω δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα κακό όνειρο που είδε η Μιρέλλα...
Μόλις ο εφιάλτης τελείωσε εκείνη ξύπνησε τρομαγμένη και καταϊδρωμένη! Ήταν 4.30 το ξημέρωμα. Γιατί όμως είδε ένα τέτοιο όνειρο; Τι ήθελε να της πει το υποσυνείδητο της;