EOS Musica Mecanica


Είναι μερικές ημέρες που τριγυρνάει στο κεφάλι μου να γράψω για τους EOS. Τους πρωτάκουστα το 2007 στο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Δεν γνώριζα την ύπαρξη τους ούτε καν τι έπαιζαν. Αυτό που είδα και άκουσα το ένιωσα σαν ένα από τα καλύτερα joy rides που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Από τότε το «EOS Musica Mecanica» είναι πάντα μέσα στην πεντάδα των «sos» cd που έχω μαζί μου στο αυτοκίνητο για κάθε περίπτωση. Τα υπόλοιπα 4 είναι: τα best of Bob Marley για τις βροχερές ημέρες του χειμώνα, ένα cd κλασικής μουσικής για το μποτιλιάρισμα (συνήθως Vivaldi, ή Bach … τον Τchaikovsky τον έκοψα για λίγο καιρό μετά το Μαύρο Κύκνο που είδα) , το Never mind των Nirvana για τις πρωινές επιστροφές με νύστα στο σπίτι και τέλος ένα cd «αχταρμά» με συλλογές Mp3 πάσης φύσεως (ποπ, rock,τζαζ, dub και μερικά «έντεχνα» για τους σεβντάδες»).

Δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση «τι μουσική ακούω». Αλήθεια δεν μπορώ.  Δεν μπορώ να απαντήσω ούτε τι μουσική δεν ακούω. Τα αυτιά μου δεν είναι εκπαιδευμένα σε κάποια είδη μουσικής, ούτε η ψυχή μου!

Κάθε φορά που σέρνω το τομάρι μου για να παρακολουθήσω ένα Live πιάνω τον εαυτό μου να συγκεντρώνεται για δευτερόλεπτα στους μουσικούς, έναν έναν ξεχωριστά, προσπαθώντας να απομονώσω τους ήχους που παράγουν κάνοντας ένα νοητό ακουστικό zoom in – zoom out από το σύνολο της μουσικής που βγαίνει από τα ηχεία. Δεν ξέρω πως μου έρχεται και κάνω αυτή τη χαζομάρα αλλά πραγματικά έτσι το διασκεδάζω περισσότερο ακόμα και αν το Live είναι κακό ή βαρετό ή αδιάφορο.



«City Life».




Νομίζω ότι το συγκεκριμένο κομμάτι των EOS ανήκει στην κατηγορία «δε πρόκειται να το βαρεθώ ποτέ μου». Κεραυνοβόλος έρωτας: Αυτό ακριβώς . Ήταν η πρώτη φορά που έκλεισα τα μάτια για να ακούσω ένα μουσικό κομμάτι σε Live. Από τότε η αναπαραγωγή του είναι σχεδόν άκρως απαραίτητη και ίσως λίγο εμμονική λίγη ώρα μετά τον πρώτο πρωινό καφέ μου ξεκινώντας να πάω στη δουλειά όταν είμαι πρωινή και φεύγω από το σπίτι πολύ πριν χαράξει.

Πριν περίπου ένα μήνα άρχισα να ψάχνω μέσω google, facebook και λοιπούς συγγενής αν οι EOS κάνουν κάποιο live. Πήρα μια απογοήτευση γιατί διαπίστωσα ότι είχαν εμφανιστεί στις αρχές του χειμώνα και το είχα χάσει. Λίγες ημέρες αργότερα σα μικρό θαύμα μου έρχεται ειδοποίηση ότι θα έπαιζαν στο NIXON στις 14 Απριλίου. «Εδώ είμαστε» σκέφτηκα και άρχισα να μετράω τις ημέρες ανάποδα σαν φανατισμένο 17χρονο γκρούπι ποπ συγκροτήματος...και η ημέρα πλησίαζε και το cd που είχα πάρει τότε από το μικρό μουσικό θέατρο έπαιζε αυτιστικά νυχθημερόν.

Φτάνοντας στο μαγαζί μίλησα με τον Τάσο και τον Δημήτρη και είχα συνεχώς την αίσθηση ότι αν τους έλεγα αυτά που περιγράφω παραπάνω (που τα είπα δηλαδή αλλά πιο «κομψά» και ντροπαλά) θα κούναγαν το κεφαλάκι τους με σφιγμένα χειλάκια σκεπτόμενοι «το καημένο το κορίτσι».

 

«Το σημερινό» είπε ο Τάσος «είναι ένα πείραμα».


Μπαίνοντας στο «screening room» του Nixon έλιωσα πάνω σ’ έναν από τους σούπερ καναπέδες σε σημείο που να μπορώ να βλέπω σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια την κάθε νότα και τον κάθε ήχο ν’ αναπαράγεται, να αναγεννιέται από τα μαγικά χέρια του Τάσου, του Γιώργου, του Σπύρου και του Δημήτρη. Δεν ξέρω πόσοι ήμασταν εκεί μέσα και πόσοι από όλους εμάς ήταν φίλοι των παιδιών ή είχαν πάθει το ίδιο πράγμα με εμένα. Αυτό που συνέβη στο τέλος ήταν πρωτόγνωρο. Με την τελευταία μουσική φράση, η απόλυτη ησυχία. Ούτε ανάσα. Αλήθεια, δεν ξέρω πόσος χρόνος μεσολάβησε μέχρι να μας καληνυχτίσουν και να καταλάβουμε ότι το Live τελείωσε. Όλοι μας εκεί καθηλωμένοι περιμένοντας τους να ξεκινήσουν το... επόμενο κομμάτι. Απλά τέλειο.

 

Λίγα λόγια για τους EOS (κλόπι paste) από το facebook group τους


Παίρνοντας το όνομα τους από την ελληνική μυθολογία και τη θεά της αυγής Ηώ, οι Eos ξεκίνησαν ένα ταξίδι στον κόσμο της αυτοσχεδιαστικής μουσικής, εμπλουτίζοντας τη με κομμάτια από διάφορα είδη όπως η jazz, η ambient, η electronica, η downbeat, η post-rock και η drum ’n’ bass.
Διατηρώντας πάντα τη διάθεση τους για αυτοσχεδιασμό και περισυλλογή, οι Eos έχουν επιτέλους σχηματοποιήσει στο άλμπουμ τους Musica Mecanica, τη δικιά τους χαρακτηριστική και μοναδική προσωπικότητα.
Αυτή διαμορφώνεται από μια απόλυτα ενημερωμένη μουσική τεχνολογία με quad-mix, d.effect, ηχοτοπία και samples, στοιχεία που εμφυσούν μια άλλη διάσταση στις εμφανίσεις του γκρουπ, χρησιμοποιούν απλά μελωδικά θέματα και μέσα από αυτοσχεδιασμούς προσκαλούν τον ακροατή σ' ενα μοναδικό μουσικό ταξίδι γεμάτο δυνατές εικόνες και έντονα συναισθήματα.
H χρήση της video art υποστηρίζει όλες τις παραπάνω μουσικές οντότητες, προσεγγίζοντας το μουσικό έργο από μια εικαστική οπτική γωνία.


Οι EOS δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 2000 και αποτελούνται από τον Γιωργό Κατσάνο στα πληκτροφόρα και ιδιόφωνα όργανα, τον Τάσο Φωτίου στα πνευστά, τον Σπύρο Μοσχούτη στα τύμπανα,τον Δημήτρη Δημητριάδη στην ηχοληψία και ‘real-time’ επεξεργασία ήχου και τέλος τον Γιάννη Πετρόλια στο video art.
Το σχήμα έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, στο BarguruBar Jazz Upstairs και έχει λάβει μέρος σε μουσικά φεστιβάλ (Music Day Festival τον Ιούνιο του 2006 , στο Synch Festival τον Ιούλιο του 2007,Βob festival τον Μάιο του 2008 κλπ).
Το Μάρτιο του 2007, το EOS κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά στη Muse με τίτλο “EOS Musica Mecanica”.

http://www.myspace.com/eosgroup

 

Υ.Γ Ελπίζω να σας ξαναδώ σύντομα παιδιά!

Cherry Lee in love