Κρίση πανικού


Είμαι ψύχραιμος άνθρωπος. Τα τελευταία 8 χρόνια - μπορεί και περισσότερα, βαρέθηκα να μετράω- πλησίασα στην φαινομενική αναισθησία. Λέω φαινομενική γιατί πολύ πιθανών να μοιάζω αναίσθητη έως γαϊδούρι σε ανθρώπους που συναναστρέφομαι αλλά δε μπαίνουν μέσα στο σπίτι μου ή την καρδιά μου.
Δύο είναι οι χαζοί μου φόβοι που δεν μπορώ να ξεπεράσω. Οι σεισμοί και οι τσούχτρες. Με τους σεισμούς είναι λίγο πιο περίπλοκο το θέμα γιατί ανοίκω σε αυτή την κατηγορία των φρικιών που διαισθάνονται τον σεισμό ή αν θέλετε αντιλαμβάνονται νωρίτερα ένα σεισμό πριν από τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Λίγο η υπερευαίσθητη ακοή στις μπάσες συχνότητες και τα υψίσυχνα ε, δε θέλει και πολύ. Με τις τσούχτρες πάλι δεν ξέρω πως μου προέκυψε.

Αξία ανεκτίμητη


Αφήνοντας τις τσούχτρες και του σεισμούς στην ησυχία τους επανέρχομαι στο θέμα ψυχραιμία. Δεν ξέρω αν είναι καλό η κακό αυτό που ονομάζω «ψυχραιμία» αλλά θα προσπαθήσω να το εξηγήσω. Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να είναι σε πλήρη γαλήνη σκέψης. Ελάχιστες στιγμές τις οποίες μάλιστα τις έχω κλειδώσει από το 2002 σε ένα συρταράκι κάπου στο βάθος της μνήμης μου.

Για όλα τ’ άλλα πλέον δεν υπάρχει η mastercard γιατί με τις περικοπές σε μισθούς και τις απεργίες, την ακρίβεια και το κακό τους το συναπάντημα – θα το πω ευγενικά- τα πράγματα έχουν γίνει εντελώς σκατά για μένα, για σένα για τους περισσότερους από εμάς.

Με δυο ρεπό (από το ΣΚ που δεν πληρώνεται πια) και δυο 48ωρες απεργίες εν όψη ξαφνικά βρίσκομαι να κάθομαι όλη την εβδομάμα σπίτι μου με μονάδικό μέσο μετακίνησης τα δυο μου ποδαράκια. Δεν έχω βενζίνη. Δεν έχω να βάλω βενζίνη.



No more «κουκου»


Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά και λέω ευτυχώς που έχω τα χόμπι μου, το σκύλο μου, μου αρέσει να περπατάω, να φωτογραφίζω, να γράφω , να διαβάζω κλπ κλπ
Να εχθές το βράδυ για παράδειγμα επιστρέφοντας από την δουλειά βρήκα πεταμένο στα σκουπίδια ένα σεκρετερ και αισθάνθηκα πολύ τυχερή και χαρούμενη. Με βοήθησαν και οι γείτονες να το ανεβάσω πάνω και έπιασα αμέσως δουλειά. Ξύσιμο στοκάρισμά κλπ κλπ. Ήταν όμως η πρώτη φορά που μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες ενώ μου έδινε χαρά δε με χαλάρωνε. Το μυαλό μου κολλημένο, στην αναπάντεχη απόλυση 16 συναδέλφων και στο τι θα γίνει μετά από αυτό. Το κλίμα στη δουλειά ακόμα και το ΣΚ που πλέον είμαστε τρεις σκέτο (ο κούκος απολύθηκε) είναι πολύ βαρύ και ηλεκτρισμένο. Κάνω φιλότιμες προσπάθειες να βοηθήσω τον εαυτό μου σε ψυχολογικό επίπεδο αλλά υπάρχει αυτό το αόρατο χέρι που με πιάνει από το μούτρο και προσπαθεί να μου δώσει με ζόρι να πιω μουρουνέλαιο «για το καλλλό μου» που λέει και το γνωστό παλαιό άσμα.



Μια φορά κι έναν καιρό


 

Και ξαφνικά με πιάνω να «χαζεύω». Μα πως μου ρθε αυτό; Αναπολώ τις εποχές που είχα λιγότερες υποχρεώσεις αλλά έβγαζα πολύ λιγότερα χρήματα-χαρτζιλίκι με σκοπό να κάνω πραγματικότητα κάποια επιθυμία μου που συνήθως δεν αφορούσε σε υλικά πράγματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να βάζει στόχους, έχοντας πάντα ένα plan b σε κάθε περίπτωση που χάλαγε κάτι στην πορεία. Σωτήριο πράγμα αυτό το plan b. Με βοήθησε όχι απλά να διατηρώ την αξιοπρέπεια και την ψυχραιμία μου αλλά να φτάνω πάντα τον στόχο μου και να κοκορεύομαι (στον καθρέφτη μου και μόνον) ότι τα κατάφερα εγώ με την βοήθεια του εαυτού μου. Από την άλλη πάλι, αν δεν τα κατάφερνα ή απλώς ανακάλυπτα στην πορεία ότι δεν μου κάνει τελικά αυτό για το οποίο παλεύω το αποχαιρετούσα και ένιωθα ανακουφισμένη που δεν πήρα κανέναν στον λαιμό μου και οι απώλειες είναι ευτυχώς μόνο δικές μου.

WTF?


Θα μου πεις τι έχει αλλάξει από τότε; Το πιο τρομακτικό. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν έχω plan b. Δεν υπάρχει «συνεπάγεται» στην εξίσωση του «αν αυτό» τότε «το άλλο» και ναι αυτό μου δημιούργησε μετά από πάρα πολύ καιρό πανικό, το πιο λάθος συναίσθημα που μπορεί κανείς να υποστεί αυτή την περίοδο.
Δεν είμαι της νοοτροπίας του «υπάρχουν και χειρότερα» ή «υπάρχουν και καλύτερα» γιατί δε με παρηγορεί. Είμαι άνθρωπος που αν δω ότι υπάρχουν και χειρότερα και περνάει από το χέρι μου θα προσπαθήσω να βοηθήσω στο να γίνουν καλύτερα. Είμαι άνθρωπος που αν δω ότι υπάρχουν και καλύτερα λέω μπράβο και το εννοώ (ε άντε να ξεκλέψω και καμιά ιδέα και να πω βρε πως και δεν το είχα σκεφτεί!) . Είμαι άνθρωπος που αν μου πατήσεις τον κάλο -που σε έχω προειδοποιήσει να προσέχεις -θα σκεφτώ την πρώτη φορά ότι το έκανες καταλάθος, την δεύτερη ότι το ξέχασες, την τρίτη ότι είσαι ατσούμπαλος, ε την τέταρτη θα σου μπήξω τις φωνές για να προσέχεις που πατάς – αν με ενδιαφέρεις γιατί αν δεν με ενδιαφέρεις απλά θα περάσω απέναντι βάζοντας ένα τεράστιο Χ για να γλιτώσω τον κάλο μου και ας απορείς «τι πως και γιατί» .

Το λοιπόν....


Δεν είναι πολύ άσχημο να σου πατάνε τον κάλο ξανά και ξανά και ξανά και να υποφέρεις και να μην μπορείς να βγάλεις ούτε κιχ; Ε, έτσι νιώθω αυτές τις ημέρες.
Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου δεδομένο σε καμία δουλειά. Είμαι junkie με τη δουλειά μου και με ότι καταπιάνομαι . Δουλεύω πολύ σκληρά, δίνω το καλύτερο που έχω και λυπάμαι πάρα πολύ όταν τη βλέπω να απαξιώνεται. Θέλω να πιστεύω ότι είναι προσωρινό αλλά πολύ φοβάμαι ότι η «κρίση» αυτή θα κάψει πολλά χλωρά μαζί με τα ξερά. Το κακό ξέρετε ποιο είναι; Ότι οι φελλοί δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα γιατί πάντα επιπλέουν .

Please Fasten your seatbelts …

Cherry Lee