Την ιδέα την έχω... Βράζει το κεφάλι μου εδώ και καιρό! Τις ιδέες τις έχω και είναι πολλές... Και τη θέληση την έχω και είναι μεγάλη!

Ονειρεύομαι που λέτε να γινόταν να μαζευόμασταν στη Πλατεία Αριστοτέλους τη Μεγάλη Παρασκευή λίγο πριν δύσει ο ήλιος ντυμένοι στα μαύρα όλοι οι Ανθρωποι που μπορούν ακόμη και Σκέφτονται. Όλοι μαζί σε ένα Επιτάφιο Θρήνο για την Ελλάδα... Σε μια ειρηνική διαμαρτυρία -Κηδεία για την Ελλάδα του Δ.Ν.Τ.
Μη με ρωτήσετε τι "συνθήματα" θα μπορούσε να πει κανείς σε μια διαμαρτυρία-κηδεία της ίδιας του της χώρας! Δεν το έχω σκεφτεί... Ίσως τα αναμμένα κεριά και τα δάκρυα ταιριάζουν περισσότερο σε αυτήν την περίσταση. Αλλώστε, όπως όλα δείχνουν η χώρα δε θα αναστηθεί!
Βέβαια δε θα τον οργανώσω τον επιτάφιο. Ο λόγος; Ξέρω πολύ καλά πως αυτή η ενέργεια είναι καταδικασμένη να αποτύχει... Θα πάω εκεί ντυμένη στα μαύρα με το κερί μου και θα διαπιστώσω πως "μ αφήσατε μόνη μου"! Πως μονάχα στα λόγια σας φάνηκε φοβερή η ιδέα, μονάχα από μακριά... Και ως δια μαγείας εκείνη τη μέρα όλοι σας θα έχετε κάτι "πολύ σοβαρό" να κάνετε, και κανείς "δε θα μπορεί" να είναι εκεί! Κανείς δε θα αφήσει τον καναπέ του... Και θα νιώθω σαν τον παππού που φώναζε μονάχος για τα δίκαια στην Αθήνα και οι άνθρωποι τον προσπερνούσαν και τον κοίταζαν σαν να ήτανε τρελός. Στο τέλος θα περάσει από μπροστά μου ο θρησκευτικός Επιτάφιος και εγώ δεν πιστεύω αρκετά για να χωθώ ανάμεσα τους...





Γύρω σου σωπαίνουν... Τους φτάνει που ανασαίνουν...