Γράφει ο Ηλίας Αργυρόπουλος

Ήταν Οκτώβριος του 2010 όταν μάθαμε ότι ένα αλητόπαιδο, που το έπαιζε αναρχικός γύρναγε στις γειτονιές της Νέας Σμύρνης και μια αλυσίδα στα χέρια του, έσπαγε τη γνάθο σε όποιο γατάκι έβλεπε μπροστά του.

Έτσι και συνέβη και με ένα ασπρόμαυρο γατούλη, που τον είχαμε υιοθετήσει στην γειτονιά μας και με τον καιρό είχε γίνει πολύ ήρεμος και καθόταν ακόμα και στις αγκαλιές μας, ώσπου μια μέρα πέρασε αυτό το ψυχασθενές άτομο και του έσπασε την γνάθο του. Μια κυρία που μένει στον 2ο όροφο της πλαϊνής πολυκατοικίας μας είδε το συμβάν και μου είχε πει ότι το παιδί αυτό το γνωρίζει, αλλά όταν της είπα ότι έχω πρόθεση να πάω στην Αστυνομία και να καταθέσω μήνυση κατ' αγνώστου δεν ήθελε να αναφέρω το όνομα της. Tο θέμα ατόνησε αλλά προσπαθήσαμε να συνεφέρουμε τον γατούλη. Τον πήγαμε στον κτηνίατρο, του προσφέραμε τις πρώτες βοήθειες, τον ταΐζαμε σούπα στην αρχή με σύριγγα γιατί δεν μπορούσε να φάει. Με τον καιρό δυνάμωσε λίγο και είχε αρχίσει να προχωράει κούτσα-κούτσα, έφθασε στο σημείο να τρώει με τις ίδιες του δυνάμεις το λιωμένο φαγητό που του προσφέραμε. Τον γατούλη τον είχαμε στο μπαλκόνι ενός ισογείου στην γωνία του τετραγώνου μας, όπου υπάρχει ένα mini market και η κυρία που έμενε στο διαμέρισμα με τον γιο της τον φρόντιζαν πάρα πολύ. Εμείς είχαμε αναλάβει όλη την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η κυρία με τον γιο της είχαν αναλάβει την φιλοξενία. Με τον καιρό ο γατούλης αυτός λόγω του προβλήματος, που είχε όταν έτρωγε μετά από λίγο έκανε εμετό το φαγητό του και προσπαθούσε πάλι η κυρία να του το δίνει με τα χέρια της μέσα στο στόμα, γιατί ήταν ανήμπορος να φάει ξηρά τροφή και ήθελε μόνο αλεσμένη ή κονσέρβα. Όταν όμως άρχισε να περπατάει κάπως καλύτερα, όταν έτρωγε έβγαινε από το σπίτι της κυρίας και έτσι όπως πέρναγε μπροστά από το mini market κατά λάθος έκανε εμετό μπροστά από το μαγαζί. Πάντα η κυρία πήγαινε και καθάριζε τον εμετό του. Μια μέρα λοιπόν που έλειπε η κυρία για ψώνια πήγε ο γατούλης έφαγε λίγο και μετά πήγε και έκανε εμετό στο ίδιο σημείο που είχε μάθει και επειδή έλειπε η κυρία που το φιλοξενούσε αναγκάστηκε ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού να βγει και να καθαρίσει τον εμετό του. Όταν γύρισε η κυρία από τα ψώνια, της έκανε μια φασαρία ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και την απείλησε ότι αν ξανασυμβεί θα πάρει τον γάτο και θα τον πετάξει. Η κυρία του ζήτησε χίλια συγγνώμη και τον παρακάλεσε να μην κάνει κάτι τέτοιο γιατί θα είναι σαν να τον σκοτώνει και εκείνη όπως και όλοι εμείς τον είχαμε αγαπήσει. Αυτό συνέβη και άλλες δύο φορές πάντα με την ίδια κατάληξη, φωνές αγριάδες και τα λοιπά.

Ώσπου ένα βράδυ στα τέλη του Δεκεμβρίου μας παίρνει τηλέφωνο η κυρία, στο σπίτι μας και μας λέει: "Σας παρακαλώ ελάτε σπίτι μου, γιατί έχω χάσει τον γατούλη μου και δεν τον βρίσκω". Όντως πήγαμε από το σπίτι της ψάξαμε στην γειτονιά, ψάξαμε στα υπόγεια της πολυκατοικίας, ο γατούλης εξαφανίστηκε. Καθώς ψάχναμε στο πεζοδρόμιο της πλαϊνής μας πολυκατοικίας μας είδε η γυναίκα του 2ου ορόφου και μας ρώτησε τι ψάχνουμε και όταν της είπαμε ότι χάσαμε τον γατούλη μας, μας απάντησε: "Ξέρω που είναι ο γατούλης σας. Τον πήρε ο μπακάλης σε ένα χαρτόκουτο, αλλά δεν ξέρω που τον πήγε." Τρελαθήκαμε, δεν ξέραμε τι να κάνουμε και δεν ξέραμε που μένει αυτός ο μπακάλης με τα όλα του.

Οπότε σταματήσαμε τις έρευνες και περιμέναμε για το επόμενο πρωί για να του μιλήσουμε. Όντως την άλλη μέρα πήγαμε και τον βρήκαμε, ισχυρίστηκε πως δεν το έκανε εκείνος και όταν ήρθε η κυρία του 2ου ορόφου με τις πατερίτσες της, καθότι ανήμπορη να περπατήσει, το παραδέχθηκε, αλλά όταν τον ρωτήσαμε που τον πήγε για να πάμε να τον πάρουμε, γιατί δεν μπορεί να ζήσει μόνος του, δεν ξέρει να ψάξει, να βρει τροφή, ήταν ανένδοτος. Το μόνο που μας είπε είναι ότι έτσι όπως προχωρούσε με το αμάξι τον πέταξε σε ένα οικόπεδο στο Παλαιό Φάληρο. Πού στο Παλαιό Φάληρο; σε ποιο σημείο, πες μας, δεν μπορεί να φάει μόνο του. Αναρωτηθήκαμε αν ήταν σκόπιμο να ψάξουμε και να ψάξουμε που, το Παλιό Φάληρο είναι μια μεγάλη περιοχή. Η ιστορία αυτή με τις παρακλήσεις κράτησε τρεις μέρες, ήταν ανένδοτος και όταν έριξε μια καταιγίδα ήταν ο επίλογος της ιστορίας. Όλοι μας πιστέψαμε ότι η καταιγίδα αυτή ήταν η χαριστική βολή στον γατούλη μας.

Αυτό που έμεινε από αυτήν την θλιβερή ιστορία, είναι η πικρία για το πόσο μικρόψυχος είναι ο άνθρωπος και ειδικά ο συγκεκριμένος, οι μαύρες ευχές, που του δώσαμε, το σταμάτημα της αγοράς μας από το συγκεκριμένο mini market και μια άδικα χαμένη ψυχή.

Τα στοιχεία των ατόμων, που αναφέρω στο γράμμα μου στην διάθεση σας.