Πέφτει η νύχτα στο Παλέρμο. Οι δυο δολοφόνοι να ανοίξουν τα ματιά κ να κοιταχτούν μεταξύ τους. Οι δυο δολοφόνοι να κλείσουν τα μάτια τους. Η ντάμα δολοφόνος να σηκώσει το χέρι. Ο ρουφιάνος να ανοίξει τα ματιά και να δει το δολοφόνο(ντάμα).Ο δολοφόνος (ντάμα) να κατεβάσει το χέρι και ο ρουφιάνος να κλείσει τα ματιά…και να ξημερώσει στο Παλέρμο. Καλημέρα...

Πως παίζεται το παιχνίδι...


Μοιράζονται τα χαρτιά,ένα φύλο αντιστοιχεί σε έναν παίχτη. Μέσα στα φύλα υπάρχει ένας ρήγας,μια ντάμα κ ένας άσσος. Οι δυο φιγούρες είναι οι δολοφόνοι ρήγας είναι ο κρυφός κ η ντάμα ο φανερός. Ο άσσος είναι ο ρουφιάνος .

Σκοπός των 2 δολοφόνων είναι να μείνει τουλάχιστον ένας ως το τέλος με ένα πολίτη για να τον σκοτώσει κ να κερδίσουν οι δολοφόνοι.
Σκοπός του ρουφιάνου είναι να προσπαθήσει να δώσει στους υπολοίπους πολίτες να καταλάβουν ποιος είναι ο φανερός δολοφόνος(ντάμα),όμως πρέπει να προσέχει να μην τον καταλάβουν οι δολοφόνοι. Αν γίνει αυτό το παιχνίδι τελειώνει κ κερδίζουν οι δολοφόνοι.

Στο τέλος κάθε γύρου γίνεται ψηφοφορία. Οι πολίτες ψηφίζουν οποίον πιστεύουν ότι είναι ένας από τους δυο δολοφόνους να βγει από το παιχνίδι, δικαιολογώντας παράλληλα κ την επιλογή τους.

Μετά από κάθε ψηφοφορία κ αποχώρηση ξαναπέφτει η νύχτα στο Παλέρμο, δηλαδή όλοι οι παίχτες κλείνουν τα μάτια,οι δολοφόνοι ανοίγουν τα ματιά και επιλέγουν ποιον πολίτη θα βγάλουν από το παιχνίδι.

Ιστορική αναδρομή του παιχνιδιού


Το "Παλέρμο", γνωστό και ως "Μαφία", είναι ένα mind game που παίζεται με πολλά άτομα (εφτά ή και περισσότερα).
Το "Παλέρμο" είναι γνωστό παγκοσμίως με την ονομασία "Werewolf" ή "Mafia". Δημιουργήθηκε την άνοιξη του 1986 από τον Dimma Davidoff. Ενώ σπούδαζε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, ταυτόχρονα παρέδιδε μαθήματα ψυχολογίας σε μαθητές λυκείου. Η διπλωματική του ήταν για το χρόνο ως το κύριο προϊόν την ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Έτσι στην τάξη του "έπαιζε" με τις έννοιες που αντιλαμβανόμαστε το χρόνο. Γιατί ξοδεύουμε το χρόνο μας έτσι όπως τον ξοδεύουμε; Υπάρχει χρόνος που ξοδεύουμε με τρόπο διαφορετικό από αυτό που θα θέλαμε; Ο Davidoff προσπαθούσε να βρει μία δραστηριότητα για τους μαθητές του, που θα διαρκούσε τον περισσότερο χρόνο με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια (δηλ. την προετοιμασία των μαθημάτων του). Προσπαθούσε να βρει ψυχολογικά παιχνίδια, για να γίνεται το μάθημα χωρίς προετοιμασία. Πρώτα ζητούσε από δύο μαθητές του να κάνουν μία μυστική συμφωνία στο διάδρομο για ένα θέμα που ήθελαν να συζητήσουν. Μετά ζητούσαν από την υπόλοιπη τάξη να το μαντέψει. Καθώς παρακολουθούσε τη συζήτηση, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι το ΠΟΙΟΣ είναι στη συμφωνία είναι το μεγαλύτερο μυστικό απ' όλα. Οι μαθητές του έγιναν οι πρώτοι παίχτες. Πολύ γρήγορα το παιχνίδι διαδόθηκε στους κοιτώνες και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Το παιχνίδι έγινε δημοφιλές και σε άλλα πανεπιστήμια και σχολεία της Σοβιετικής Ένωσης και το 1990 άρχισε να παίζεται στην Ευρώπη και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γρήγορα δημιουργήθηκαν ενώσεις όπως η θρυλική Assassins Guild του MIT, ενώ ακόμη και σήμερα υπάρχουν τεράστιες ομάδες που συναντιούνται τακτικά στην Βοστώνη, Νέα Υόρκη και Λονδίνο. Το "Παλέρμο" θεωρείται ένα από τα 50 ιστορικά και πολιτιστικά πιο σπουδαία παιχνίδια από το 1800".

Η υπόθεση των 300 απεργών μεταναστών μου φέρνει στο νου αυτό το παιχνίδι. Οι «δολοφόνοι» του Παλέρμο μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στους μετανάστες, τους αλληλέγγυους, τα πολιτικά κόμματα ή ανάμεσα σε οποιονδήποτε άλλον (ή άλλους) έχει να λαμβάνει όφελος από αυτή την ιστορία.

Διαβάζω στα σημερινά νέα:


“Μήνυση κατά δύο μελών της Επιτροπής”


Δύο γυναίκες, μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης των μεταναστών του Μεγάρου Υπατία, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο τμήμα Εγκλημάτων κατά της ζωής μετά από μήνυση του διευθυντή της Β’ Παθολογικής Κλινικής του «Ερυθρού Σταυρού» για απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης και παράνομη βία. Όπως υποστηρίζει ο διευθυντής, οι γυναίκες παρεμπόδισαν απεργούς πείνας να σιτιστούν, αν και το ζήτησαν. 

Από την πλευρά της η εισαγγελία θέτει προ των ευθυνών τους τους γιατρούς που έχουν αναλάβει τη φροντίδα των μεταναστών. Η προϊσταμένη της εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, σε έγγραφό της προς τον διευθυντή της Α’ Υγειονομικής Περιφέρειας, Άρη Μουσιώνη αναφέρει: «Ο γιατρός έχει το δικαίωμα να διασφαλίσει την υγεία και τη ζωή των απεργών πείνας γιατί σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύει ο ίδιος να θεωρηθεί δράστης εγκλήματος δια παραλείψεως...Οι γιατροί που επισκέπτονται τους απεργούς πείνας πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή ενέργεια λαμβάνοντας υπόψη τους ότι το έννομο αγαθό της ζωής των ασθενών είναι υπέρτερο έναντι του δικαιώματος αυτοδιάθεσης που έχουν οι απεργοί πείνας.»
Πηγή : www.skai.gr

Ποιοι είναι αυτοί οι απεργοί; Πως βρέθηκαν στο κέντρο της πρωτεύουσας ανενόχλητοι να ζητούν «από το πουθενά» την νομιμοποίηση τους ως Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες; Πόσα χρόνια βρίσκονται εδώ και οι εκπρόσωποι τους μιλούν τόσο καλά ελληνικά; Πόσο θάρρος έχουν ή πόσο καλά διαβασμένοι είναι για τα μεταναστευτικά τους δικαιώματα που δεν φοβούνται και παραμένουν ανενόχλητοι στον τόπο της απεργίας τους; Μήπως απλά δεν έχουν να χάσουν τίποτα με την πράξη τους αυτή; Μήπως τα παίζουν όλα για όλα; Μήπως είναι οι μελλοντικοί μετανάστες ήρωες που θα γράψουν το νέο κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας; Μα γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο την ώρα που ο ελληνικός λαός περνάει μια τόσο δύσκολη ώρα χωρίς ίσως να έχει δει ακόμα τα χειρότερα; Και αφού οι απεργοί μετανάστες γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολη οικονομικά είναι αυτή η συγκυρία πως είναι δυνατόν να θεωρούν την Ελλάδα ως τη γη της επαγγελίας που θα τους βγάλει από την μιζέρια που τους έβαλε στο δρόμο της φυγής από την πατρίδα τους;

Οι αλληλέγγυοι; Ποιοι είναι οι αλληλέγγυοι; Είναι άνθρωποι διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων και οικονομικής επιφάνειας που τάσσονται υπέρ του αγώνα των μεταναστών. Είναι άνθρωποι όλων των κοινωνικών στρωμάτων και οικονομικού status που διαθέτουν αν μην τι άλλο τον χρόνο τους προκειμένου να υποστηρίξουν τον αγώνα των απεργών μεταναστών πείνας.
Είναι άνθρωποι που έχουν ταυτότητα ελληνική υπηκοότητα και φορολογούνται από το ελληνικό κράτος που υποστηρίζουν δυναμικά των αγώνα μιας φαινομενικά αδύναμης ομάδας ανθρώπων.

Πολιτικό γαϊτανάκι ή παιχνίδι αποπροσανατολισμού;


Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας στις προεκλογικές του εξορμήσεις δήλωνε παιδί μεταναστών που δε κόπιασε να κάνει οποιαδήποτε δουλειά του τύχαινε στο διάβα του. Και έτσι είναι. Μην ξεχνάτε ότι ο Γιώργος είναι ο υιός ενός από τους πιο χαρισματικούς ηγέτες που πέρασε στην πολιτική σκηνή του τόπου. Είναι ο καρπός της αγάπης «ενός Έλληνα και μιας ξένης», που είχε την πραγματική τύχη να λάβει ερεθίσματα σπουδαία για την μετέπειτα ζωή του.

Το χουνέρι που του «έχει κάτσει» με τους μετανάστες είναι πολύ χοντρό. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η νομιμοποίηση των 300 δημιουργεί προηγούμενο για τους υπόλοιπους εκατοντάδες χιλιάδες παράνομων μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Γνωρίζει πολύ καλά ότι όλο αυτό είναι μια πολιτική παγίδα που θα του κολλήσει τη ρετσινιά του Μητσοτάκη που «άνοιξε τα σύνορα» την δεκαετία του 90. Γνωρίζει πολύ καλά ότι θα ξεσηκωθεί το λαϊκό αίσθημα των Ελλήνων που πασχίζουν να επιβιώσουν στην ίδια τους τη χώρα .
Γνωρίζει πολύ καλά ότι η μη νομιμοποίηση των ανθρώπων αυτών θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και θα αμαυρώσει την εικόνα της χώρας προς τα έξω. Γνωρίζει πολύ καλά ότι πολλοί θα γυρίσουν και θα του χτυπήσουν κατάμουτρα το γεγονός ότι καυχιόταν για την μεταναστευτική του υπόσταση στην προ-πολιτική του ζωή.

Ο Γιώργος κάθεται πάνω σε μια ηλεκτρική καρέκλα και είναι πολύ τυχερός προς το παρόν που οι διακόπτες είναι κάτω ένεκα κινητοποιήσεων....
Όλοι οι υπόλοιποι «όμοιοι» του πολιτικοί είναι ακόμα πιο τυχεροί που δεν βρίσκονται στην θέση του όσο κι αν επιθυμούν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη.

Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί το βάρος της νομιμοποίησης έχει πέσει αποκλειστικά στον πρώτο πολίτη της χώρας με το έτσι θέλω από μια χούφτα ανθρώπων; Πως κατάφεραν τόσοι άλλοι μετανάστες στην Ελλάδα να κάνουν «προκοπή» με το γράμμα του νόμου πληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους και απολαμβάνοντας των ίδιων προνομίων όπως κάθε Έλληνας πολίτης;
Πόσα παραδείγματα επιχειρήσεων υπάρχουν που στο δυναμικό τους απασχολούν μη-Έλληνες υπηκόους απ όλα τα μήκη και πλάτη της γης;
Και αν όντως έχει διαπραχτεί μια σοβαρότατη αδικία ενάντια σε αυτούς τους ανθρώπους που διαμαρτύρονται με αυτόν τον τρόπο, ποιοι είναι υπαίτιοι; Γιατί δεν βρίσκονται αυτοί οι υπαίτιοι προ των ευθυνών τους εφόσον –έστω και τυπικά- υπάρχει σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης;

Είναι πραγματικά ανθρώπινο να είσαι «αλληλέγγυος» μιας κατάστασης αλλά στην προκειμένη περίπτωση με τις φωνές και τη βαβούρα δεν κάνεις προκοπή. Εκτός αν η βαβούρα που προκαλείς έχει άλλο στόχο.

Δεν μπορώ να κρύψω την απαισιοδοξία μου όταν αιωρείται διάχυτα στον αέρα ο φόβος του «θα καεί» η Αθήνα αν απελάσουν ή αν δεν απελάσουν τους μετανάστες του μεγάρου «Υπατία». Δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευση μου όταν γνωρίζω ότι πλέον δεν μπορώ να κάνω νυχτερινή περπατάδα στο κέντρο της Αθήνας χωρίς να νιώθω ότι κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα. Δεν μπορώ να κρύψω την έκπληξή μου για την ευκολία, την συχνότητα και τους λόγους για τους οποίους γίνονται πλέον οι απόπειρες κατά της ανθρώπινης ζωής.

Όσο χαζό κι αν φαντάζει μου θυμίζει τις διάφορες αναρτήσεις που διαβάζω στο διαδίκτυο για παρατημένα κουτάβια ή κακοποιημένα ζώα που χρήζουν προστασίας. Ναι είναι καλό να βγαίνουν στην επιφάνεια τέτοια πράγματα και να ευαισθητοποιείται το κοινό ώστε να παρακινείται σε ουσιώδεις πράξεις, με τη ελπίδα να εξαλείφονται τέτοια φαινόμενα. Δεν αρκεί όμως ένα “like” ή ένα σχόλιο τύπου «άχουτο μωρέ». Χρειάζονται έργα. Δεν χρειάζονται φανφάρες ούτε μεγάλα λόγια και αναλύσεις. Από αυτά εγώ τουλάχιστον, έχω χορτάσει.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Με αγάπη Cherry Lee