Πόσο «άχρηστη» είναι αυτή η πληροφορία;


Αλήθεια ξέρεις πόσα «τετραγωνάκια» έχει ένα ρολό χαρτί υγείας; Πόσα κιλά κραγιόν καταναλώνει μια γυναίκα καθ όλη τη διάρκεια της ζωής της; Πόσες φορές έχει ανατείλει ο ήλιος από την ημέρα που γεννήθηκες; Πόσα ντεσιμπέλ ανεβάζει το κλάμα ενός μωρού; Πόση επιφάνεια «πιάνεις» όταν κοιμάσαι;

Διαχείριση πληροφοριών.


Διαλέγεις και μαθαίνεις. Το πόσο χρήσιμη σου είναι μια πληροφορία το κρίνεις εσύ και μόνο. Προσωπικά, σε μια ιδανική κατάσταση συνθηκών θα ήμουν από εκείνους τους ανθρώπους που θα έτρωγα τη ζωή μου, το χρόνο και το χρήμα μου μαθαίνοντας τα πάντα γύρω από ό,τι μου τραβούσε την προσοχή. Αν ήθελα να μάθω π.χ να βάφομαι θα ξεκινούσα από κάποιο σεμινάριο «ομορφιάς» και θα συνέχιζα να μαθαίνω χημεία για να ξέρω τι περιέχουν όλες αυτές οι αηδίες που βάζουμε εμείς οι γυναίκες στα μούτρα μας και θα κατέληγα να διαβάζω ψυχολογία για να ανακαλύψω το λόγο που τελικά οι γυναίκες βάφονται.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και η κατάσταση των συνθηκών της ζωής μου όχι ιδανικές. Επίσης είμαι από αυτές της γυναίκες που δεν βάφονται γιατί το θεωρώ το απόλυτο χάσιμο χρόνου αλλά αυτό... δεν είναι παρά μια άχρηστη πληροφορία.

Τίποτα απολύτως...


Από τον καιρό που άρχισα να εμπλέκομαι με τα media (Θου Κύριε...) , δηλαδή όχι να είμαι μόνο ο τελικός αποδέκτης αλλά ενεργό μέρος της αλυσίδας παροχής πληροφοριών, σκιάχτηκα. Νομίζω ότι πήρα την μεγαλύτερη τρομάρα της ζωής μου την οποία και θα κουβαλάω μέχρι να συνταξιοδοτηθώ (εδώ γελάμε). Αυτά που έμαθα σπουδάζοντας ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα είχαν και εσείς πολύ σωστά θα μου πείτε ειρωνικά «ανακάλυψες την Αμερική ωρέ Κολόμβε».

Πέρασε μια δεκαετία για να καταλάβω ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι ο Κλαρκ Κεντ που μπαίνει με ταχύτητα αστραπής σε τηλεφωνικούς θαλάμους και βγαίνοντας με κόκκινο σώβρακο πάνω από το μπλε κολάν να μπορεί να κρυφακούει από χιλιόμετρα ή να βλέπει μέσα από τοίχους και έτσι να ξεσκεπάζει σκάνδαλα κάνοντας την αλήθεια να λάμψει.

Είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου τα οποία τσακίστηκαν από την πρώτη κι όλας ημέρας της πολύχρονης άμισθης μαθητείας που έφαγα κανονικά στα μούτρα.

Η παγίδα της παροχής πληροφοριών.


Πόσο αξίζει άραγε να γνωρίζεις πληροφορίες σε έναν τομέα άκρως ανταγωνιστικό που έχει να κάνει με μια πραγματικότητα άκρως απογοητευτική; Πόσοι είναι αυτοί που έχουν τα κότσια να πουν τα πράγματα με το όνομα τους χωρίς να τους χαρακτηρίσουν «γραφικούς»; Πόσοι μπορούν να φιλτράρουν και να ζυγίσουν την εκάστοτε πληροφορία προς όφελος του κοινού καλού που- θεωρητικά πάντα- είναι το ζητούμενο; ...Και τελικά ποιος είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου; Να διασταυρώνει και να παρέχει την πληροφορία ή να την κρίνει σαν ειδικός (και όχι ως ειδικός).

Στην αρχή μοιάζει με ένα γλυκό παιχνίδι θησαυρού. Μετά σε καταδιώκει.

Αυτογνωσία, το ατέρμονο ταξίδι


Είσαι τύπος που διαβάζει τα απορρυπαντικά και τα σαμπουάν στην τουαλέτα; Διαβάζεις κουτσομπολίστικα περιοδικά ή παίζεις με το ipod; Πόσες ώρες σερφάρεις; Πόσος χρόνος από το σερφάρισμα σου είναι πραγματικά χρηστικός για θέματα που σε ενδιαφέρουν και σε κάνουν «καλύτερο άνθρωπο»; Πόσες ώρες δαπανάς παίζοντας παιχνίδια στο facebook; Έχεις σκεφτεί ποτέ αυτά που τολμάς να αναρτάς στο status σου είναι πράγματα που δεν θα ξεστόμιζες ποτέ κατάμουτρα στους «εικονικούς» σου φίλους; Οι φωτογραφίες που αναρτάς είναι πάντα «όμορφες»; Τολμάς να τσαλακώσεις την «εικόνα» σου; Αυτό που δημοσιεύεις είναι ο πραγματικός εαυτός σου ή αυτό που θα ήθελες να είσαι;

Κι αν αυτό που νιώθεις φοβάσαι να το «αναρτήσεις» στην ίδια σου την σκέψη επειδή δε σου αρέσει; Τι κάνεις για να το αλλάξεις;


Χαλάρωση μια ώρα πριν τον πόλεμο.


Πριν μπω στο αυτοκίνητο να πάω στη δουλειά σε καθημερινή βάση διαλέγω τη μουσική που θα ακούσω. Την διαλέγω πάντα ανάλογα με τη διάθεση μου με τον καιρό με την ώρα. Συνήθως αυτή η «διάθεση» είναι προκαθορισμένη από τη στιγμή θα ξυπνήσω το πρωί. Για ένα μυστήριο λόγο όταν ξυπνάω έχω κολλημένο στο μυαλό μου ένα τραγούδι ή ένα μουσικό κομμάτι. Το ρεπερτόριο μου είναι θανατερό. Μπορεί να ξυπνήσω με την μελωδία της παθητικής συμφωνίας του Μπετόβεν, με το Tripping the Hop του George Benson, με το 4 minutes της Μαντόνα ή ακόμα και με το «Ματώνω» της Πέγκυς Ζήνα. Μπορεί να «φάω σκάλωμα» όπως με τους EOS ενώ τους έχω δει μια και μόνο φορά στο Μικρό μουσικό θέατρο πριν από 4 χρόνια και τους γνωρίζουν (απ ότι κατάλαβα από τα ψαχτήρια μου) μια χούφτα ανθρώπων.

 

Υπάρχουν τραγούδια που δεν θα τα βαρεθώ ποτέ, όπως αυτό που έχω βάλει στο ξυπνητήρι μου των James το “Laid” . Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν αντέχω να ακούσω ούτε δευτερόλεπτα όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος.

Υπάρχουν καλλιτέχνες πασίγνωστοι που όταν αναφέρουν το όνομα τους απορώ με αφοπλιστική ειλικρίνεια «ποιος είναι αυτός» και νομίζωντας ότι κάπου έχω δει μια αφίσα τους ή έχω ακούσει κάποιο τραγούδι τους ανακαλύπτω ότι μπερδεύω τον έναν με τον άλλο. Κλασικό παράδειγμα μου είναι ο Μακρόπουλος με τον Οικονομόπουλο. Δεν θυμάμαι ποτέ ποιος είναι αυτός με το ξανθοβαμμένο με ανταύγιες μαλλί. Υπάρχουν υπέροχα τραγούδια που γράφτηκαν με τον πιο γλυκό σκοπό του κόσμου όπως το “Absolute beginners” του David Bowie.

Θα το πω λακωνικά: Υπάρχον τόσες πολλές πληροφορίες που με περιμένουν να τις ανακαλύψω για να κάνω τον κόσμο μου και τον κόσμο σου καλύτερο. Γκε γκε; Ακριβώς αυτό...

Με αγάπη

Cherry Lee