Media surrealism





Είμαι πολύ στεναχωρημένη και δε θα σας πω πολλά.

Παρακολουθώ σαστισμένη τα τελευταία γεγονότα σε επανάληψη: . «Καταδίωξη κακοποιών που είχαν ληστέψει περίπτερο με θύματα 2 αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ» ή κάπως έτσι ο τίτλος να παίζει σε TV, ραδιόφωνα, internet.

Πιασάρικο θέμα... τηλεπαράθυρα, με ρεπόρτερς που περιγράφουν με γλαφυρότητα, με ειδικούς εγκληματολόγους και wanna be ειδικούς να αναλύουν, αυτόπτες μάρτυρες να περιγράφουν με τρεμάμενη φωνή, πολιτικούς να κάνουν δηλώσεις.

Πολύ ωραία...

Αλήθεια πως νιώθετε όταν παρακολουθείτε τέτοιες σκηνές καταδίωξης και θανάσιμων τραυματισμών στον κινηματογράφο;

Πως νιώθετε όταν παρακολουθείτε στιγμές βίας καταδίωξης και θανάσιμων τραυματισμών που έχουν συμβεί σε άλλη πόλη, χώρα, ήπειρο;

Αλήθεια σας ταρακούνησε αυτό που έγινε;

Κι αν γινόταν μπροστά στα μάτια σας;

Κι αν τα θύματα ήταν γνωστοί σας; Θα περιγράφατε στους υπόλοιπους γνωστούς σας με την ίδια γλαφυρότητα στιγμιότυπα από την ζωή τους που ουδεμία σχέση έχουν με το συμβάν ;

Κι αν τα θύματα ήταν φίλοι σας, συγγενείς σας, αγαπημένοι σας;

Ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό μια αλάνα και ένα μάτσο πιτσιρίκια να παίζουν κλέφτες κι αστυνόμους... Ποιος διάολος είχε την έμπνευση γι αυτό το «εκπαιδευτικό» παιχνίδι;

...Φαντάζεστε οι νεαροί αστυνομικοί που έχασαν την ζωή τους να έπαιζαν κάποτε στην ίδια αλάνα με τους «κακοποιούς»;

Ένα είναι σίγουρο. Σε λίγες ημέρες ή μπορεί και ώρες η μνήμη, οι τύψεις και η θλίψη θα έχει παραμείνει μόνο στην ψυχή των «ζωντανών» που έχασαν τον άνθρωπο τους.

...Μέχρι να ξεφυτρώσει το επόμενο συμβάν που θα μας βγάλει για λίγο από την βαρετή καθημερινότητα μας για όσο χρόνο του επιτρέψουμε να μας αγγίξει.

Ας σκεφτούμε λίγο περισσότερο ναι; Όλοι μας!

Cherry Lee