Η πατρίδα μου είναι η Κέα ή Τζια. Ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της φαμίλιας μου είναι καταγεγραμμένο εκεί. Δυστυχώς η τότε σύνδεση με το νησί κόπηκε γιατί μεσολάβησε πόλεμος και οικονομική απελπισία. Η Κέα για μένα είναι τόπος ιερός. Είναι ο τόπος που ανασαίνω για ελάχιστες ημέρες το χρόνο και γεμίζω το απόθεμα της ενέργειας που χρειάζομαι για όλη τη χρονιά. Είναι ο τόπος όπου βγάζω τα σανδάλια μου γιατί είναι παντελώς άχρηστα γιατί νιώθω τη γη να με ευγεργετεί και να μου δίνει τη εκείνη τη μαγική δύναμη που σε κάνει πετάς σαν σε όνειρο.
Η Τζια είναι τόπος γεμάτος από ποιήση, μύθους, νεράιδες και μεγάλες αλήθειες..
Δέκα χρόνια πίσω είχα την τύχη να γνωριστώ με ανθρώπους που συμμερίζονται το ίδιο πάθος για τον τόπο αυτό. Χωρίς δεύτερη σκέψη αυτό που απολαμβάναμε στις παρέες μας θελήσαμε να το μοιραστούμε με όλον τον κόσμο. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η Γιορτή Παραμυθιών κι ολοένα μεγάλωνε, διαδόθηκε, πέρασε τα ελληνικά σύνορα και έγινε πια ευρωπαϊκός θεσμός. Ο Γιώργος, η Μαρία, η Νικολέτα η Σύλβια, ο Παναγιώτης είδαν το όνειρο τους να γίνεται σιγά σιγά πραγματικότητα μέσα από ατελείωτες ώρες δουλειάς, χιλιομετρικών αποστάσεων, τηλεφωνημάτων και μόχθου.
Η πρώτη Γιορτή Παραμυθιών έπρεπε να αποδείξει ότι «αυτοί οι τρελοί παραμυθάδες» έχουν κάτι να πουν... και το κατάφεραν και πάλι και πάλι....
Δεν είχε πάει ποτέ το μυαλό μου οτι δέκα χρόνια μετά άνθρωποι που δεν είχαν πατήσει ποτέ το πόδι τους στο νησί γνώριζαν τη γιορτή μας. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι δέκα χρόνια αργότερα διάσημοι αφηγητές του κόσμου (από τη Γαλλία τη Νορβηγία, την Ινδία, τη Μ.Βρετανία, το Ιράν ...) θα αφηγούνταν τους μύθους του τόπου κάτω από τα ιερά πλατάνια της Ιουλίδας ή με τη συνοδεία του τραγουδιού του κυρ-τζιτζικα στο Γιαλισκάρι.
Όλα αυτα δεν θα ήταν δυνατά αν δεν υπήρχε το πάθος μας αλλά και η υποστήριξη των ανθρώπων που πιστεύουν σ αυτό. Όλες οι εκδηλώσεις της Γιορτής Παραμυθιών πάντα ελεύθερες για το κοινό. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ποτέ δεν μπήκε καν ως ιδέα να μπει ένα ελάχιστο εισητήριο για να καλύψουμε κάποια λειτουργικά και αναγκαία μας έξοδα. Τα καταφέραμε γιατί είχαμε την υποστήριξη του Δήμου και ιδιωτών χορηγών μα πάνω απ όλα είχαμε και έχουμε αυτή τη λαχτάρα να δουμε τη γιορτή μας να πραγματώνεται.
Φέτος τα πράγματα δυσκόλεψαν για όλους μας μα αυτό που με στοιχειώνει περισσότερο είναι ότι δυσκόλεψαν και για την Γιορτή μας. Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά και να μην πάρω κατάκαρδα αυτό το...πισωγύρισμα γιατί έτσι το νιώθω.
Και δεν το λέω μόνο για την Γιορτή Παραμυθιών. Έτυχε πρόσφατα να μιλήσω με ένα σημαντικό μουσικό για ένα εξίσου σημαντικό φεστιβάλ το οποίο όμως κινδυνεύει να μην ξαναγίνει γιατί «δυσκόλεψαν» τα πράγματα και «άλλαξε» η αρχή του τόπου με τις δημοτικές εκλογές. Μιλώ για την  Κρουστοπανήγυρη Κομμένου Άρτας μια ιδέα μιας χούφτας «άλλων τρελών» που έχουν το πάθος του ρυθμού, της μουσικής και της φύσης. Γνωρίζω και άλλες παρέες τρελών που μοχθούν πραγματικά να διαδώσουν και να σώσουν αυτό για το οποίο κοκορευόμαστε. Ναι τον πολιτισμό εννοώ.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο το μέγαρο μουσικής, το ΙΜΕ, η στέγη γραμμάτων και τεχνών, το νέο μουσείο της Ακρόπολης, η Επίδαυρος κλπ κλπ. Ο πολιτισμός βρίσκεται και στη Γιορτή Παραμυθιών της Κέας, και στην Κρουστοπανηγυρη του Κομμένου, και στο Art Festival στα Τζουμέρκα, και στο Jazz Festival της Τήνου, και στη Δράμα, και στη Θεσσαλονίκη, και στην Καλαμάτα, και στη Ζάκυνθο, και στη Λευκάδα και σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του χάρτη της Ελλάδας.

Ναι τα πράγματα έχουν δυσκολέψει για όλους μας, το ξαναλέω....

Αλλά πιστέψτε με πάντα θα υπάρχουν «οι τρελοί» εκείνοι που όπως λέει ο Κερουακ είναι «αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό»

Σας παρακαλώ. Μην αφήσετε τα φεστιβάλ να πεθάνουν. Σκοτώνετε τον πολιτισμό, την ιστορία μας, την περιφέρεια και ό,τι καλό έχει απόμείνει στη χώρα μας.

Με αγάπη Cherry Lee