Ώρες ώρες παρακολουθώντας τα όσα γίνονται στον κόσμο νιώθω σαν να παρακολουθώ ένα RPG σίκουελ χωρίς να έχει έρθει ακόμα η σειρά μου να παίξω.
Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι θα κληθώ να παίξω σε μια στιγμή που τα όσα έχουν διαδραματιστεί δεν θα μου αφήσουν πολλά περιθώρια κινήσεων. Θα μου πεις ούτως η άλλως από την ημέρα της γέννησης μου είμαι «στρατολογημένη» υπέρ του τάδε παίκτη οπότε οι κινήσεις μου είναι ήδη μετρημένες.

Back to basics


Πάντοτε όταν έρχεται η ριμάδα ημέρα των εκλογών μπαίνω σε ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα. Να πάω ή να μην πάω να ψηφίσω; Από τη μια σέβομαι τον αγώνα που έκαναν οι πρόγονοι μου για να έχω αυτό το δικαίωμα. Από την άλλη ντρέπομαι για λογαριασμό όσων χρησιμοποιούν τον αγώνα των προγόνων μου υπέρ των προσωπικών τους συμφερόντων.

Back to the Roots


“Change your opinions, keep to your principles; change your leaves, keep intact your roots. Victor Hugo”


Θα έπρεπε το σύστημα να είναι διαφορετικό; δεν γνωρίζω πως, δεν το έχω σπουδάσει… Στο μικρό μου όμως μυαλό τριγυρίζουν μερικές σκόρπιες σκέψεις:
Από το δημοτικό σχολείο –αν θυμάσαι- μας είχαν βάλει στο τρυπάκι του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Πενταμελές συμβούλιο με πρόεδρο, γραμματέα, κοκ. Τα οφέλη που θεωρητικά έπρεπε να αποκομίσουμε από αυτή την διαδικασία ήταν να κάνουμε κτήμα μας αυτό που ονομάζεται δημοκρατία. Σωστά;
Συνειδητοποιώ ότι ακόμα και τότε υπήρχαν περιπτώσεις προπαγάνδας και κατάχρησης εξουσίας.
Τα παιδάκια ψηφίζουν για πρόεδρο τον δημοφιλή Νικολάκη γιατί είναι όμορφος αστείος, έχει καλές επιδόσεις στα μαθήματα και είναι χαρισματικός στο να πείθει. Ψηφίζουν την Κατερίνα για γραμματέα επειδή είναι καλή μαθήτρια και κάνει ωραία γράμματα για να κρατάει τα πρακτικά, ψηφίζουν τον Γιάννη για ταμεία γιατί είναι καλός στα μαθηματικά κοκ.

Θυμάμαι αμυδρά κάποιον δάσκαλο να εξηγεί την διαδικασία και τους ρόλους του καθένα. Θυμάμαι παιδιά να έχουν προετοιμάσει την ρητορική τους για τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να τους ψηφίσουμε. Θυμάμαι πηγαδάκια υποστηρικτών των υποψηφίων. Θυμάμαι παιδιά που έβρισκαν όλη αυτή τη διαδικασία απίστευτα βαρετή και ανούσια. Εκείνο όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι υπήρχαν προτάσεις για υποψήφιους «ηγέτες» από τους ίδιους τους ψηφοφόρους χωρίς την βούληση των ίδιων.

Back to the Future
“Yes. Yes. I'm George, George McFly. I'm your density. I mean... your destiny”


Κάνοντας αυτή τη μικρή αναδρομή αναρωτιέμαι πως θα ήταν άραγε ένα σύστημα δημοκρατίας όπου δεν υπήρχαν κόμματα αλλά θέσεις στα διάφορα ζητήματα. Πως θα ήταν δηλαδή αν υπήρχε ένας Χ αριθμός υποψηφίων με την αντίστοιχη επιστημονική κατάρτιση που ο καθένας θα πρότεινε ένα σχέδιο αντιμετώπισης και ανάπτυξης.
Φαντάσου ότι προτείνεις εσύ τον άνθρωπο που θεωρείς ικανό.
Φαντάσου αυτό να ξεκινά από τοπικό επίπεδο και καταλήγει στο σύνολο.
Φαντάσου να έχεις στα χέρια σου ισάριθμα ψηφοδέλτια με τα αντίστοιχα υπουργεία και να πρέπει να επιλέξεις από το καθένα αυτούς που εσύ πιστεύεις ότι είναι ικανοί να διαχειριστούν τα ζητήματα της χώρας σου.
Φαντάσου ότι έτσι δημιουργείται μια ομάδα ικανών ανθρώπων στην κορυφή (έχοντας δηλαδή την «λαϊκή εντολή» να πάρουν αποφάσεις για κάθε τομέα έχοντας όμως την πλήρη συμφωνία των υπολοίπων κορυφαίων αλλά και ενός ποσοστού της ας την πούμε «αντιπολίτευσης» που θα αποτελείται από μια άλλη ομάδα ανθρώπων που ήρθαν δεύτεροι στην επιλογή των ψηφοφόρων και θα έχουν το ρόλο του ελεγκτή αλλά και του «Plan-b». Φαντάσου ότι όλοι αυτοί οι «εκλεκτοί» να ασκούν το λειτούργημα τους αμισθί.

Back to reality


“Everyone needs a dog to adore him, and a cat to bring him back to reality”


Έρχομαι στην πραγματικότητα και βλέπω: Τις ίδιες «οικογένειες» να κυβερνούν και να κάνουν αντιπολίτευση. Τους μεν να κατηγορούν τους δε ως επιχειρήματα υποψηφιότητας. Μια άλλη ομάδα παρά πέρα να κράζει τους μεν και τους «προασπίζοντας» έτσι το «δίκιο» του πολίτη να παίζουν σαν κασέτα σε τηλεφωνιτή προηγούμενης τεχνολογίας. Λίγο πιο κάτω «ομάδες πίεσης» που τα κάνουν λαμπόγυαλο κάθε τρεις και λίγο ή που αφήνουν να αιωρείται ότι θα τα κάνουν λαμπόγυαλό κάθε τρεις και λίγο. Βλέπω αλλοδαπούς στα φανάρια να σου καθαρίζουν τα τζάμια ή τα φώτα του αυτοκινήτου σου σχεδόν απειλητικά. Νιώθω δικαίως ανασφαλής να κυκλοφορήσω ανέμελα πεζή. Συνειδητοποιώ ότι ούτε μέσα στο ίδιο σου το σπίτι μπορείς να νιώσεις ασφαλής. Μένω με το στόμα ανοιχτό όταν βλέπω συντονισμένες προσπάθειες αλληλεγγύης προς τρίτους μακρυά από εμάς που
έχουν πληγεί από κάποια καταστροφή. Μα τι είναι αυτό που μας ευαισθητοποιεί και στέλνουμε την βοήθεια μας π.χ στα παιδάκια που πεινάνε στην Αφρική αλλά δεν μπορεί να μας ευαισθητοποίησει το ίδιο συντονισμένα στο να βοηθήσουμε τα ορφανά-παρατημένα κοκ που βρίσκονται έγκλειστα σε άθλιες συνθήκες στο ίδιο μας το σπίτι;

Αναρωτιέμαι εάν όλο αυτό είναι μια συντονισμένη προσπάθεια δημιουργίας φοβικών πολιτών που αργότερα θα είναι έτοιμοι να δαγκώσουν το λάθος χέρι.... και δεν εννοώ αυτό που τους ταΐζει.

Με αγάπη
Cherry Lee