«Άλλοι δικαίως και άλλοι αδίκως, όλοι πληρώνουμε χρέη του παρελθόντος, αλλά έχουμε χρέος στο σήμερα και στο αύριο να αλλάξουμε την Ελλάδα για να μην ξανάρθουμε σε αυτή τη θέση»


Τάδε έφη ο πρωθυπουργός της Ελλάδας εν έτη 2011...

Μια φορά και έναν καιρό...

Στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει η αιματηρή πάλη του 1821.
Ο αγώνας αυτός όπως λέει χαρακτηριστικά το βιβλίο της ιστορίας της Γ’ Λυκείου (ΟΕΔΒ 1979 για τις δέσμες Γ & Δ), «δεν μπορούσε να συντηρηθεί μόνο με τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία των αγωνιστών. Χρειαζόταν χρήματα για αγορά όπλων και εφοδίων, για τη μισθοδοσία των στρατιωτών και των ναυτών, για τη συντήρηση του στόλου, πληρωμή των υπαλλήλων της διοικήσεως, αργότερα για αγορά πλοίων, για αποζημιώσεις, για απόσβεση δανείων»


Συνεχίζω την αντιγραφή από το βιβλίο της ιστορίας από το οποίο διδάχθηκα στο σχολείο....

«Η σύναψη δανείων στο εξωτερικό συνδέεται με την εξωτερική πολιτική. Από την πλευρά της χώρας που ενθάρρυνε τους τραπεζιτικούς κύκλους της για τη χορήγηση των δανείων, η απόφαση αυτή σήμαινε ενεργό ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στον ελληνικό χώρο και αποτελούσε προεγγραφή για μελλοντικές σχέσεις όχι βέβαια αφιλοκερδείς.
Και τα δύο δάνεια (1824 – 1825) χορηγήθηκαν από αγγλικές τράπεζες. Το πρώτο υπογράφηκε για ονομαστικό κεφάλαιο 800χιλ λίρες και το δεύτερο για 2 εκατομμύρια λίρες.»


Στις ελληνικές κυβερνήσεις περιήλθε μέρος μόνο από τα χρήματα των δανείων. Τα υπόλοιπα παρακρατήθηκαν για τόκους, προμήθειες και άλλες δαπάνες.

Πολλές υπήρξαν οι επικρίσεις για τους επαχθείς όρους των δανείων και τη διασπάθιση τους από τις κυβερνήσεις των ετών 1825-1826. Το χειρότερο όμως ήταν ότι για τα δάνεια αυτά υποθηκεύτηκαν τα λεγόμενα «εθνικά κτήματα» πράγμα που δυσχέρανε πολύ την εσωτερική πολιτική ζωή, αδρανούσε κάθε κίνηση για αποκατάσταση ακτημόνων, αγωνιστών, αλύτρωτων αδερφών, έτσι έχανε και το κράτος τη δυνατότητα να αυξήσει τα εισοδήματα του από την εκποίηση των κτημάτων και την αύξηση της παραγωγής.

Η πιο σημαντική όμως πτυχή της σύναψης των δανείων ήταν το γεγονός ότι σήμαινε αναγνώριση του αγωνιζόμενου έθνους ως εμπόλεμου κράτους και δημιουργούσε «προστάτες» που ενδιαφέρονταν την επιστροφή των χρημάτων τους και ίσως άλλες πιο συμφέρουσες γι αυτούς σχέσεις.»

Ήμουν μόλις 17 ετών όταν διάβαζα το παραπάνω κείμενο. Ήταν η πρώτη μου φορά που είχα γίνει έξαλλη γιατί συνειδητοποιούσα ότι τόσα χρόνια μετά τον αιματηρό αγώνα του ελληνικού έθνους τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ...
Ρε λες να έφταιγε η εφηβεία;


Νιώθω απογοήτευση 17 χρόνια μετά τις Πανελλαδικές εξετάσεις που είμαι ενεργό μέλος της ελληνικής κοινωνίας και που εργάζομαι για πληρώνω τους φόρους για να ξεπληρωθούν οι αμαρτίες του παρελθόντος αλλά και για να συμμετέχω στην ανάπτυξη της χώρας μου... διαπιστώνω όπως και ο πρωθυπουργός ότι... «Πληρώνουμε χρέη του παρελθόντος»

Με αγάπη
Cherry Lee