Γράφει ο Αθανάσιος Θεοδώρου


Μια ιστορική αλήθεια είναι ότι καμιά αλλαγή σε επίπεδο διακυβέρνησης ενός κράτους δεν γίνεται αν αυτοί που κυβερνούν σε παγκόσμιο επίπεδο δεν την επιθυμούν. Οι λαϊκές εξεγέρσεις ασφαλώς είναι ο κινητήριος και μόνος ορατός μοχλός που επιφέρει τις αλλαγές, δεν θα ήταν όμως ποτέ αποτελεσματικές αν δεν υπήρχε από πίσω οργάνωση, μεθόδευση και υποστήριξη από τον τύπο καθώς και το «διεθνές» κλίμα, που θα ευνοούσε μια τέτοια αλλαγή. Θα έκανα κατάχρηση του χώρου αν ανέφερα συγκεκριμένα ιστορικά παραδείγματα με το ανάλογο αποδεικτικό υλικό και στο κάτω – κάτω μια ανάλυση ενός πραγματικά θολού τοπίου προσπαθώ να κάνω επισημαίνοντας και τις σχετικές πολιτικές αντιφάσεις, που καθιστούν την εκτίμηση ακόμα πιο δύσκολη. Είναι προφανές ότι Ο Μουμπάρακ δεν είναι πια χρήσιμος και πρέπει ν απομακρυνθεί! Δεκαετίες κυβερνούσε χωρίς σημαντικές αντιδράσεις στο εσωτερικό και χωρίς κανείς από το εξωτερικό να τον ονομάσει «δικτάτορα»! Ξαφνικά εκατομμύρια στους δρόμους για την απομάκρυνση του τυράννου και ο διεθνής τύπος τον ονομάζει δικτάτορα και καταπιεστή του λαού! Ας δούμε ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις. Μια προφανής λύση είναι ο κ. Muhammed el Baradei άνθρωπος της Δύσης που έχει χρησιμοποιηθεί από διάφορα πόστα, επιμελητής του International Crisis Group μια μη κερδοσκοπική εταιρεία που ανήκει σε τραπεζίτες και στην οποία συνδιαχειριστής είναι ο γνωστός κ. G. Soros άνθρωπος των Rothchilds. Είναι οι άνθρωποι που ασκούν παγκόσμια εξουσία «δια των χρεών» και διαχειρίζονται την έννοια την «κρίσης» είτε δημιουργώντας την είτε επιβάλλοντας τα μέτρα για την αποσόβηση της. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα ήταν μια εξαιρετική λύση για το Ισραήλ, το οποίο θα αντιμετώπιζε πολύ μικρότερες αντιδράσεις στα δικά του σχέδια. Δεν είμαστε όμως σε θέση να γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι αυτά τα σχέδια και πώς ο «βολικός» el Baradei θα τα εξυπηρετούσε. Μια άλλη παράμετρος της κρίσης είναι οι «αδελφοί Μουσουλμάνοι», μια πολύ ισχυρή δύναμη, τουλάχιστον σε επίπεδο κινητοποίησης της μάζας και ιδεολογικού ελέγχου. Εκ πρώτης όψης η αύξηση της επιρροής των «αδελφών Μουσουλμάνων» θα ήταν μια εξέλιξη απευκταία για το «σύστημα». Είναι όμως έτσι;

Υποτίθεται ότι η Δύση ανησυχεί για την άνοδο του Ισλάμ και την «απειλή» που αποτελεί για τις θεσμοθετημένες ελευθερίες του δυτικού κόσμου. Υποτίθεται ότι το Ισλάμ υποθάλπει την τρομοκρατία και ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Μπους αποκάλεσε τις Μουσουλμανικές χώρες «βασίλειο του κακού». Τότε μπορεί να μου εξηγήσει κανείς γιατί η Δύση κάνει ότι μπορεί για την περαιτέρω εξάπλωση του Ισλάμ στην Ευρώπη; Ξαφνιαστήκατε; Νομίζετε ότι δεν είναι έτσι; Τότε εξηγήστε μου γιατί η διεθνής νομοθεσία για τη διαχείριση της μετανάστευσης ευνοεί την μετοίκιση εκατομμυρίων μουσουλμάνων από την Ασία και την Αφρική στην Ευρώπη; Γιατί ενώ για άλλα πράγματα υπάρχει εξαιρετική ευαισθησία, αγνοείται από τη διεθνή κοινότητα η γενοκτονία που γίνεται σε Αφρικανικές χώρες εις βάρος χριστιανικών πληθυσμών, που σπεύδουν να μεταναστεύσουν με τη σειρά τους για να σωθούν, αφήνοντας τον πλήρη έλεγχο σε φανατικά ισλαμικά καθεστώτα; Γιατί οι διεθνείς ΜΚΟ που έχουν αντικείμενο τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τόσο επιμελείς στην υπεράσπιση των Μουσουλμανικών μειονοτήτων και των δικαιωμάτων τους να διοργανώνουν δημόσιες προσευχές στα Προπύλαια, στον Άγιο Παντελεήμονα και όπου αλλού προκαλώντας τον εγχώριο πληθυσμό; Γιατί καταγγέλλουν (καλώς) την παράνομη επιμονή του Ελληνικού Κράτους να μην επιτρέπει στους ντόπιους Μουσουλμάνους να εκλέγουν τον δικό τους Ιμάμη αλλά αδιαφορούν αν αντιστοίχως η Τουρκία επιβάλει την εκλογή του Αρχηγού του Ορθόδοξου Χριστιανισμού περιοριστικά μεταξύ Τούρκων υπηκόων, που κατά βάσιν είναι αλλόθρησκοι; Δεν είναι επιλεκτική ευαισθησία αυτή; Σημειωτέον ότι οι σημαντικότερες ΜΚΟ χρηματοδοτούνται από ανθρώπους όπως ο Τζωρτζ Σόρος και άλλοι εκπρόσωποι της πραγματικής κυβέρνησης του πλανήτη; Μήπως η δημιουργία ενός ισχυρού Ισλαμικού τόξου στην Αφρική και ο δούρειος ίππος της μετανάστευσης στο εσωτερικό της Ευρώπης είναι εξέλιξη ενός σχεδιασμού με συγκεκριμένη προοπτική και στόχο; Οι αλλαγές άρχισαν από την Τυνησία και ακολούθησε η Αίγυπτος. Ακολουθεί η Λιβύη και τα Εμιράτα. Θα περιμένω να δω προς τα πού πάει η αλλαγή, αν δηλαδή οδηγεί σε καθεστώτα που εμφανώς ελέγχονται από την Αμερική ή οδηγεί σε μια δημιουργία Ισλαμικού τόξου. Και η μία περίπτωση και η άλλη έχουν μια λογική που μπορεί να κινείται στο πλαίσιο μιας συνωμοσιολογίας ,μπορεί όμως να ερμηνεύσει καταστάσεις και να οδηγήσει σε προβλέψεις. Ίδωμεν και θα επανέλθω μόλις αρχίσουν να συμπληρώνονται τα πρώτα κομμάτια του παζλ.