Αυτή που έγινε η Μελίνα μου…

Ενας τρανός φόβος στα μάτια όσων σ΄ αντίκριζαν
αλλά και στα δικά σου μάτια που λαμπύριζαν
Εναςφόβος απειλητικός, βουβός,
λυτρωτικά ζητούσε να καταλαγιάσει,
αντίδρασηστα όσα από κουτάβι είχες περάσει…

Συναντηθήκαμεσε μια πλατεία ανοιχτή
δίχως υποκριτικές χειραψίες, δίχως λόγια –πως άλλωστε;
Ήσουν γεμάτη πληγές από άθλιες, ανθρώπινες κακίες
οι πιο βαθιές –είμαι βέβαιη- στη ψυχή
Οι άλλες γιατρεύτηκαν με φροντίδα περισσή.

Εμπιστοσύνη μου έδειξες μετά καιρό πολύ,
πεινούσες, κρύωνες, μα μακριά Μελίνα εσύ…
Μ΄ευχαρίστηση δεχόσουν φροντίδα και τροφή
Σταμάτια καθαρά μ΄ ευγνωμονούσες
στα χέρια έδινες φιλί… μα μακριά Μελίνα εσύ…

Έπειτα από καιρό, έτσι αναπάντεχα,
μπροστά στο σπίτι μου σε βρήκα ένα πρωί
Δίχως το φόβο το βουβό στα μάτια,
δίχως εγωισμό ή και ντροπή –πώς άλλωστε;
ζήτησες και κατέκτησες λίγο χώρο στην αυλή

Μ΄εκείνο το βλέμμα σαν γυαλιστερό φίλντίσι
διέλυσες κάθε μου δισταγμό, κάθε άμυνα μικρή
Ναι,θα έμενες εκεί και το είχες ήδη αποφασίσει…
Εσύ που για καιρό ανάμεσά μας
απόσταση σταθερή είχες θεσπίσει

Μου έδειξες τέτοια αγάπη καθαρή, ανιδιοτελή,
τόσο μεγάλη πίστη, αυταπάρνηση ακριβή
–ποτέ πρίν όμοια σ΄ ανθρώπους δεν είχασυναντήσει-
εσύ η τόσο καχύποπτη, απρόβλεπτη, ξεχωριστή,
έγινες η δικιά μου, η Μελίνα μου, εσύ!
Δυό χρόνια αγάπης, πίστης κ φιλίας για τις δυο μας, τόσες στιγμές,τόσες χαρές και για τις δυο μας μέχρι εκείνο το μουντό,θαμπό απόγευμα της ζωής μας Η τελευταία βόλτα μας η κοινή, στοίχισε σε σένα τη ζωή, και μου έδωσε τόσο πόνο,δάκρυα, λύπη και γιατί;…

Στ΄ορκίζομαι γλυκιά μου
στα μάτια, στο μυαλό και στη καρδιά μου
θα είσαι πάντα εκεί, θα είσαι όπως πάντα το κορίτσι μου,
η Μελίνα μου, εσύ…

Ρένα-Θεσσαλονίκη