Το μεγάλο άδειο σπίτι


Άδειο μεγάλο σπίτι και εσύ μέσα παρέα με τους τοίχους. Όσο πιο μεγάλο το σπίτι τόσο περισσότεροι οι τοίχοι, τόσο πιο μεγάλη η παρέα. Κάθε δωμάτιο έχει τέσσερις τοίχους και από ένα ταβάνι, άρα μπορείς να κάνεις “παρέα” με 20 τοίχους και πέντε ταβάνια. Βέβαια ξέρω πως δεν τα περίμενες ακριβώς έτσι τα πράγματα, και πως περίμενες πως το όλο εγχείρημα θα ήταν η αφορμή να ξεκινήσεις μια καινούργια ζωή. Μόνο που τα πράγματα δυστυχώς δεν γίνονται ποτέ έτσι όπως τα έχεις μέσα στο σάπιο κεφαλάκι σου. Τι περίμενες μικρή ξοφλημένη γκόμενα; Περίμενες πως ο τύπος που έχεις μαζί σου για “σύντροφο”, συγκάτοικο και φίλο θα έτρεχε πίσω σου να σε “νανουρίσει κάθε φορά που θα ξυπνούσαν μέσα σου οι φοβίες σου; Καθένας έχει τη ζωή του μικρή μου, είτε σ' αρέσει είτε όχι; Περίμενες πως θα αποκτήσεις ξαφνικά φίλους και δικούς σου ανθρώπους από εκεί που δεν είχες τίποτα; Θαύματα δεν συμβαίνουν σ' αυτή τη ζωή. Περίμενες πως θα έβρισκες δουλειά και θα γινόσουν ανεξάρτητη και θα έπαυες ξαφνικά να ζητάς από τους γονείς σου να σου στείλουν χρήματα για να φας; Στο ξανάπα, για θαύματα ψάξε αλλού!

Καινούργια ζωή; Χαρά; Χαμόγελό; Ποιος στό 'πε; Ψεύτικες ελπίδες... Μέτρα τους τοίχους πόσοι είναι! Το ξέρεις καλά... ποτέ δε θα γίνεις σαν τους άλλους και ποτέ δεν θα νιώσεις πως είναι να ανήκεις κάπου. Κλωτσιές και γροθιές, και τη μοναξιά σου που τη ξέρεις καλά, όσο και να την αποφεύγεις είναι πάντα εκεί να σε πνίγει!
Και πάντα λες να φύγεις, αλλά ποτέ δεν έχεις που να πας. Και ο ίδιος σου ο τόπος σε έδιωξε και δε μπορείς να γυρίσεις πίσω, αλλά και εκεί δεν είχες κάτι αφήσει να σε περιμένει. Πάμε ξανά τη θεωρία του χάους. Τώρα τι θα κάνεις; Που θα πας; Δεν έχεις να πας πουθενά και σε τίποτα να ελπίζεις!
Μέτρα τους τοίχους! Κοίταζε αν έχουν πιάσει κάπου αράχνες... Αλλά που να προλάβουν; Πριν προλάβουν τους καθαρίζεις συνέχεια τους τοίχους. Μονάχα με άψυχα ντουβάρια ασχολείσαι. Δεν έχεις τίποτα άλλο. Κανείς δεν ασχολείται μαζί σου γιατί δεν έχεις σημασία. Και αρχίζεις ξανά: “Ένας τοίχος, δυο τοίχοι, τρεις τοίχοι, τέσσερις και ένα ταβάνι...”! Έτσι, μήπως και βρεθεί εκεί η ουσία. Όμως όχι, δε θα βρεθεί! Δεν περιμένουμε θαύματα και ούτε τρέφουμε ψεύτικες ελπίδες, “πέντε τοίχοι, έξι τοίχοι, επτά τοίχοι, οκτώ και δυο ταβάνια”... Και οι τοίχοι γίνονται ντουβάρια, και όταν φτάνεις στο τέλος τους μετράς πάλι από την αρχή περπατώντας πάνω κάτω στο άδειο σπίτι.