Κατά καιρούς σας έχω απασχολήσει με διάφορες αναρτήσεις για το Καταφύγιο Ζώων Θεσσαλονίκης και τα ζώα που φιλοξενούνται εκεί.   Πρόκειται για δύσκολα περιστατικά κατά κύριο λόγο, που στην πλειονότητα τους αν δεν φιλοξενούνταν εκεί θα έχαναν τη ζωή τους. Το κείμενο που ακόλουθει δε γράφτηκε από εμένα, αλλά από την Εμυ Παπαγιαννοπούλου, την πρόεδρο της Ζωοφιλικής Ένωσης Ηλιούπολης. Αξίζει να το διαβάσετε μια και αποτελεί απόδειξη του σεβασμού που κέρδισε επάξια το Καταφύγιο από τους φιλόζωούς. 
Και η πραγματικότητα είναι μία και πρέπει να τη λέμε, όσο σεμνός και αν είναι αυτός ο άνθρωπος: το Καταφύγιο λειτουργεί χάρη σε έναν και μόνο άνθρωπο, τη Βάσω Χατζημανώλη!
 
"Αρχές Ιουλίου, στον δρόμο για τη Χαλκιδική, έκανα μία στάση στη Θεσσαλονίκη για να συναντήσω έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο, την Κα Βάσω Χατζημανώλη. Την ευχαριστώ θερμά που μου επέτρεψε να επισκεφθώ το καταφύγιο αδέσποτων ζώων του σωματείου της, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Εντυπωσιάστηκα τόσο από το ήθος και την ευπρέπεια της Κας Χατζημανώλη, όσο και από την καταπληκτική δουλειά που κάνει στο καταφύγιο. Μία Κυρία, με όλη τη σημασία της λέξης. Με βαθειά αγάπη και ανιδιοτέλεια γι αυτό που κάνει. Με στόχο και όραμα. Να βοηθάει όχι μόνο στα αδέσποτα της Θεσσαλονίκης, αλλά και όσα έχουν ανάγκη από όλη την Ελλάδα. Μου τηλεφώνησε φέτος το χειμώνα, όταν η Ζωοφιλική Ενωση Ηλιούπολης είχε αναλάβει το γέρικο τυφλό λυκόσκυλο, για να το πάρει στο καταφύγιο. Σε μία εποχή που το ένα ζωοφιλικό σωματείο προσπαθεί να τα φορτώσει στο άλλο, η Κα Χατζημανώλη απλώνει τη φροντίδα και την αγάπη της σε όλη την Ελλάδα. Χωρίς καμία βοήθεια από πουθενά. Με την Πολιτεία εντελώς απούσα, όπως πάντα. 35 χρόνια στην Εθνική τράπεζα, βγήκε στη σύνταξη με τον βαθμό της διευθύντριας. Φορτωμένη δάνεια, περίμενε το εφάπαξ για να βελτιώσει την κατάσταση του καταφυγίου.

Το καταφύγιο φιλοξενεί 170 σκυλιά αυτή τη στιγμή και 50 γάτες .Πεντακάθαρο, χωρίς πολυτέλειες, με τα σκυλιά σε άριστη κατάσταση. Με χωριστό χώρο εσωτερικό και εξωτερικό για τις γάτες. Με κοντέινερ όπου κοιμούνται τη νύχτα τα μικρόσωμα σκυλάκια. Βλέπεις παντού ευτυχισμένα σκυλάκια, που βγαίνουν και παίζουν με την παρέα τους και μετά επιστρέφουν στο χώρο τους. Φροντισμένα και πεντακάθαρα.










Συνάντησα τον Λεωνίδα, το μικρόσωμο σκυλάκι 3,5 κιλά από την Ημαθία που το κυνηγούσαν με το λάσο γιατί ήταν άγριο. Το έχει η κόρη της η Ντόλλυ και είναι εντελώς θεραπευμένο. Φαίνονται όμως στο πίσω μέρος από το κορμάκι του, οι δεκάδες δαγκωνιές. Τον είχα στην αγκαλιά μου σε όλη τη διαδρομή μέχρι το καταφύγιο. Ηρεμος και ασφαλής.



Είδα την Αργυρώ, την κουταβίτσα που πλάκωσε το κλάρκ εκεί που ζούσε και της έλειωσε τα πίσω πόδια. Το αριστερό πόδι κόπηκε και έγινε οστεοσύνθεση στο δεξί πίσω, έτσι η Αργυρώ με τρία πόδια παίζει και χαίρεται της ζωή της.


Είδα ακόμη μία γκριφονίτσα την ζωρή Bilance με τρία πόδια.

Είδα το χρονιάρικο, άσπρο κανισάκι την Trina από το Αγγελοχώρι, με το μεγαλύτερο μέρος του σώματός του χωρίς μαλιά. Η σαρκοπτική ψώρα το είχε κάνει φαλακρό. Με τη φροντίδα της Κας Χατζημανώλη είναι στη φάση της ανάρωσης.

Συγκλονιστικό και το θηλυκό γκριφονάκι , η Cleo που όλη είχαμε δει, καμένο από τη μέση και πίσω. Πλήρως θεραπευμένο και αυτό, μόνο με ενα μικρό κοματάκι δέρματος χωρίς μαλί, που σύντομα και αυτό θα είναι εντάξει.


Ενα μεγαλόσωμο αρνί η Γκόλφω παρέα, στον ίδιο χώρο, με μία θηλυκή πιτμπουλ την Fixy. Να παίζουν και να χαιδεύονται και να κοιμούνται μαζί στο ίδιο σκυλόσπιτο.






Η Κα Χατζημανώλη δεν έχει ζητήσει ποτέ από κανέναν. Ομως έχει απόλυτη ανάγκη να τελειώσει τα 36 νέα κλουβιά που είναι έχουν σταματήσει από πέρσι. Αυτό σημαίνει εξτρα χώρο και φιλοξενία για ακόμη 36 αδέσποτα. Σε μερικά από αυτά, έχει κουτάβια και έχει κλείσει με παλέτες την πόρτα. Χρείαζεται βοήθεια για να τελειώσουν. Και χρειάζεται και σκυλόσπιτα γιατί κάποια είναι φθαρμένα και κατεστραμένα και ο χειμώνας και οι βροχές δεν αργούν να έρθουν. Και βέβαια το καταφύγιο χρειάζεται τροφές και φάρμακα. Κάθε μήνα απαιτούνται 120X20κιλα για τα ενήλικα, 15X20κιλα κουταβοτροφή και 10X20κιλα γατοκροκέτας.






Δεκαπέντε μέρες αργότερα, στην επιστροφή από τη Χαλκιδική, σταμάτησα πάλι στη Θεσσαλονίκη, γιατί ήθελα να ξαναδώ την Κα Χατζημανώλη. Συναντηθήκαμε στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.


Είχε μαζί της ένα καινούργιο περιστατικό, τον Μανώλη, σκύλο από τον Ασπρόπυργο, που είχαν πιάσει εθελοντές και τον είχαν μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη, σε τραγική κατάσταση.



Μαζί της και την Τρίνα, το κανισάκι με τη σαρκοπτική ψώρα. Είμαι σίγουρη ότι και τα δύο θα τα κάνει αγνώριστα σε λίγο καιρό. Οι καθηγητές και οι φοιτητές της Σχολής την αντιμετώπιζαν με δέος και σεβασμό. Το έργο της γνωστό σε όλους.


Θέλω να την ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανε και να της πω ότι άνθρωποι σαν εκείνη μου δίνουν το κουράγιο να συνεχίζω.

 

Εμυ Παπαγιαννοπούλου
Ζωοφιλική Ενωση Ηλιούπολης