"Μέσα σε μισοκομμένη σακκούλα τσιμέντου πέταξαν, δεν ξέρω σήμερα ή χθες, στους κάδους 3 κουταβάκια 45-50 ημερών, δύο θηλυκά γκριφονάκια και ένα αρσενικό τσοπανοσκυλάκι. Τα είδα τυχαία. Το αγοράκι ήταν αποστεωμένο και τελείως αφυδατωμένο, ούτε να στηριχθεί δεν μπορούσε, μόνο έκλαιγε. Είχαν ήδη οι αλιτήριοι προλάβει να του κόψουν με ψαλλίδι και τα δύο αυτάκια, οι πληγές δεν έκλεισαν ακόμη. Μεταφέρθηκε επειγόντως σε γιατρό για να μπει ορός αλλά την ώρα που έψαχναν την φλέβα πέθανε το καημένο στα χέρια μου, parvo γνωμάτευσε ο γιατρός. Τα δύο κοριτσάκια αναγκαστικά είναι σε καραντίνα στο σπίτι μου , έχουν διάρροιες, είναι αρκετά αφυδατωμένα αλλά ήδη ξεκίνησαν αγωγή.
Για μια ακόμα φορά νοιώθω απογοητευμένη και αηδιασμένη από την συμπεριφορά του Έλληνα."

Αυτά γράφει η Βάσω Χατζημανώλη (Καταφύγιο Ζώων Θεσσαλονίκης) σε ένα άλμπουμ στο facebook γεμάτο με φωτογραφίες κουταβιών που βρήκε πεταμένα σε κάδους σκουπιδιών. Το άνοιξα για να το δω και το βλέμμα μου έπεσε αμέσως στη παρακάτω φωτογραφία.

Το βρέφος της φωτογραφίας είναι νεκρό. Δεν τα κατάφερε.
Μόλις είδα τη φωτογραφία άρχισα να σκέφτομαι χίλια δυο πράγματα. Ξέρετε, δεν έχω συνηθίσει να γράφω για μένα, αλλά αυτή τη φορά θα το κάνω.

Ο Fido μου, ο δικός μου φίλος, ήταν και αυτός κάποτε ένα κουτάβι που πετάχτηκε στα σκουπίδια. Ακόμη και σήμερα, δυο χρόνια μετά αφότου τον υιοθέτησα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Μου φαίνεται αδιανόητο! Βρέθηκε νεογέννητο σε κλειστή σακκούλα σε ένα χωριό της Ρόδου μαζί με τα αδερφάκια του. Ήταν τυχερός! Μια Γερμανίδα κάτοικος του νησιού άκουσε τις φωνές των κουτάβιων και τα έσωσε.
Εκείνη την περίοδο έψαχνα απλώς ένα σκυλί να υιοθετήσω. Δεν ήξερα όλα αυτά που ξέρω τώρα. Ήθελα απλώς μια παρέα, και ίσως και να μην ήμουν και η καλύτερη ανάδοχος μητέρα... Έμοιαζε με καπρίτσιο αρχικά! Μέχρι που έφτασε η στιγμή που συναντηθήκαμε! Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε και εκείνος ξεχώρισε αμέσως. Μια μικρή πολύχρωμη χνουδωτή μπαλίτσα βγήκε έξω από την πόρτα χοροπηδώντας, με την ουρίτσα του ψηλά! Αμέσως τον πήρα αγκαλιά και μόλις τον φώναξα "Fido" άρχισε με το μικρό του γλωσσάκι να μου γλείφει το πρόσωπο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά γίναμε αχώριστοι!

Όταν ήταν κουτάβι κοιμόταν δίπλα στο κεφάλι μου και τώρα που μεγάλωσε κοιμάται στα πόδια μου. O Fido έγινε η αιτία να αγαπήσω πραγματικά τα ζώα,επειδή πραγματικά με αγάπησε. Έτσι, από εκεί που οι γνώσεις μου για την κακοποίηση των ζώων ήταν μηδαμινές, σήμερα ασχολούμαι με όλα αυτά και προσπαθώ και εγώ με το δικό μου τρόπο να βοηθήσω.



Λίγους μήνες μετά υιοθέτησα τη Λίζα-Μπουμπού-Πούπου! Ένα σκελετωμένο άρρωστο κανισάκι, που συνάντησα να τρέμει σε μια γωνίτσα σε ένα κτηνιατρείο. Ήταν απλά μικροσκοπική και κουρεμένη-γδαρμένη, είχε λέει καμιά πεντακοσαριά τσιμπούρια επάνω της όταν βρέθηκε. Μονίμως έτρεμε από φόβο. Όταν την πήγα σπίτι κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Τη νύχτα όμως που κοιμήθηκα βγήκε, και εκεί που κοιμόμουν άρχισε να μου γλείφει το χέρι... Μετά ξύπνησε και ο ζηλιάρης ο Fido και άρχισε να γλείφει το άλλο μου χέρι. Της έδινα αντιβιώσεις μέχρι να γίνει εντελώς καλά. Σήμερα είναι η πιο χαζοχαρούμενη σκυλίτσα που ξέρω.
Σ' αυτά τα δυο πλασματάκια χρωστάω πολλά, και ειδικά στον Fido,αφού χάρη σε εκείνον άρχισαν όλα.
Κάποιοι λένε πως για να ασχολέισαι με αυτά τα πλασματάκια, έχεις σίγουρα κάποιο "πρόβλημα" κοινωνικοποίησης, και αντικαθιστάς την ανθρώπινη συντροφιά με αυτή των ζώων... @ρχίδι@ και πολλά μαζεμένα μύδια σας λέω εγώ! Από πότε το να αγαπάς είναι κακό; Μου στέλνουν διάφοροι μηνύματα και μου λένε πως : "δεν πάω καλά, για αυτό γράφω για τα ζώα", και βέβαια το διατυπώνουν με γλοιώδη τρόπο και με βρισιές. Για τον κόσμο εκεί έξω η βία είναι κάτι το φυσιολογικό, η τρυφερότητα και η αγάπη θεωρείται διαστροφή. Τι περιμένετε εγώ να πω τώρα;
Συνεχίζουμε!