Το σταυροδρόμι

“Δεν υπάρχει περίπτωση να σε καταλάβει κανείς!”, αυτό ήταν το μότο της και είχε δίκιο. Ήταν πολύ μόνη στην πραγματικότητα και τα θέλω της πνίγονταν στη σιωπή.
Η κάθε μέρα της ήτανε τυπική. Ξυπνούσε νωρίς, έφτιαχνε ένα παγωμένο καφέ και τον έπινε βιαστικά με ένα τσιγάρο στο χέρι. Έπειτα περνούσε οκτώ ώρες σε ένα γραφείο χωρίς να πει λέξη. Δούλευε σκυμμένη πάνω από σωρούς από χαρτιά και πληκτρολογώντας νούμερα σε έναν παμπάλαιο υπολογιστή. Που και που ρουφούσε μερικές γουλιές καφέ, έναν πικρό άνοστο καφέ που πήρε από το μηχάνημα στη γωνία του γραφείου, και όταν κουραζόταν χάζευε τους υπόλοιπους που αν και βρισκόντουσαν στον ίδιο χώρο στα μάτια της έμοιαζε να τους χωρίζει μια τζαμαρία. Μέτα το τέλος του οκταώρου, συνήθως κολλάει με το αυτοκίνητο της στην κίνηση και μελαγχολεί περισσότερο. Το σπίτι της ήταν πάντα άδειο, δεν την περίμενε κανείς. Μια έξοδος δεν ήταν μέσα στα προβλεπόμενα, αφού γνωστούς και φίλους δεν είχε.
Και εδώ έρχεται η στιγμή να σας αποκαλύψω πως μια μέρα τους είχε παρατήσει όλους και όλα! Όσο παράδοξο και αν ακούγεται επέλεξε μια μίζερη μοναχική ζωή, αυτή ήταν η επανάσταση της. Κάποτε δεν ήταν μόνη της, αλλά αισθανόταν πως η φωνή της δεν ακουγόταν. Όσο και αν φώναζε δεν την άκουγαν εκείνοι που βρίσκονταν δίπλα της. “Έχεις άδικο! Είσαι υπερβολική! Όλα αυτά είναι της φαντασίας σου! Δεν ισχύει τίποτα!”, δεν μπορούσε να βρει ποτέ το δίκιο της. Όσοι υποτίθεται τη νοιάζονταν και την αγαπούσαν έβαζαν πάνω από όλα τον εγωισμό τους και προσπαθούσαν να της επιβληθούν με κάθε τρόπο. Για εκείνους είχε πάντα άδικο και ήθελαν με το στανιό να της κάνουν μαθήματα, ώστε να υποταχθεί στην απόλυτη κυριαρχία τους. Και μπροστά της μια μέρα εμφανίστηκε ένα σταυροδρόμι, ή θα άλλαζε και θα γινόταν ό,τι ήθελαν εκείνοι, ή θα έφευγε. Διάλεξε να φύγει και δεν το μετάνιωσε!