Είναι η ζωή σαν τον έρωτα απρόβλεπτη
αλλού την πας και αλλού σε πηγαίνει αυτή
Μη με ξυπνάς τώρα που τ΄όνειρό μου ζω
μη με τραβάς άσε με ν΄απογειωθώ

Βαρέθηκα ό,τι φτιάχνω να μου χαλάει
και τ΄όνειρο δευτερόλεπτα να κρατάει
βαρέθηκα να΄μαι στο τέλος της ουράς
να σκέφτομαι μόνο εγώ πάντοτε για μας

Πάει πάει πάει πέφτει κάτω η χαρά και σπάει
άλλη μια νύχτα που δύσκολα περνάει
Πάει πάει πάει θα περάσει όμως που θα πάει
κι η ζωή είναι ωραία όταν σου γελάει

Είν΄η ζωή σαν τον έρωτα απρόβλεπτη
σαν μια ζαριά που δεν ξέρεις αν θα σου βγει
το μέλλον μου φτιάχνω μες στο κεφάλι μου
σαν τραγικός ήρωας ζω στην πλάνη μου

Η μάνα μου τι μου είπε θυμήθηκα
μ΄ανάδρομο τον Ερμή γεννήθηκα
μικρό παιδί σ΄ένα κόσμο που γέρασε
είδε ο Θεός τ΄όνειρό μου και γέλασε