Σύντομα και εκείνη θα είναι ένα φάντασμα όπως εγώ! - Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Όταν είσαι φάντασμα όλα επιτρέπονται! Μπορείς να βλέπεις και να ακούς τα πάντα, ακόμη και τις σκέψεις των ανθρώπων. Μπορείς να βλέπεις μέσα στο σκοτάδι, να πετάς, να περνάς μέσα από τοίχους, να στέκεσαι δίπλα στους ανθρώπους και εκείνοι να μην το καταλαβαίνουν. Δυστυχώς όμως δεν μπορείς να παρέμβεις στον κόσμο των ανθρώπων, αφού κινείσαι στον κόσμο των νεκρών και όχι στον κόσμο των ζωντανών. Το φάντασμα είναι απλώς ένας παρατηρητής που μπορεί να ουρλιάζει δίπλα στ’ αφτί σου και εσύ να μην ακούς!

Και εγώ παρατηρούσα τη Δανάη από την πρώτη μέρα, να σέρνεται, να υποφέρει και να σαπίζει σιγά σιγά και ήμουν απλώς ένα ανήμπορο πνεύμα, δεν μπορούσα να παρέμβω. Η Δανάη μίλαγε, μίλαγε σε όλους, έλεγε για το πώς νιώθει, ζητούσε δειλά
δειλά βοήθεια και έπεφτε πάνω σε τοίχους. Το έλεγε και στον Πέτρο, από πολύ μακριά στην αρχή μια και την αντιμετώπιζε σα βρωμερό έντομο που δεν ήθελε να τον μολύνει, και από πολύ κοντά στη συνέχεια όταν κάποιες φορές το έντομο έπαυε να είναι τόσο βρωμερό και τον έπιανε για λίγο η νοσταλγία. Τίποτα όμως δεν άλλαζε, η Δανάη εξακολουθούσε να είναι απλώς ένα έντομο και η μισή της άδεια πλευρά συνέχιζε να σαπίζει… Κάποιες φορές όταν το έντομο μίκραινε στα μάτια του Πέτρου και συνήθως από μακριά τολμούσε να της πει πως την αγαπάει, και όταν εκείνη του έλεγε «αφού μ’ αγαπάς σώσε με! Η μισή μου πλευρά έχει πια σαπίσει, γέμισε τη!», τότε εκείνος έβλεπε το έντομο να γίνεται τεράστιο και ένιωθε ξανά το παλιό καλό μίσος που διαχρονικά ένιωθε για εκείνη. Και η Δανάη κομματιαζότανε ξανά και ας ήταν ήδη άπειρα, αμέτρητα κομματάκια.

Δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος! Έβλεπα τις σταγόνες από το αίμα της να πέφτουν στην αρχή αργά και έπειτα πιο γρήγορα στο πάτωμα του μπάνιου όσο εκείνη χαράκωνε το κρέας της. Την είδα να καταπίνει διάφορα χαπάκια ντουζίνες, αλλά και τότε δεν πέτυχε γιατί τη πήρε χαμπάρι η μάνα της που ξύπνησε τυχαία μέσα στη νύχτα και έτσι της άδειασαν το στομάχι. Έπειτα συνέχισε να σέρνεται από εδώ και από εκεί και να κοιμάται με όποιον να ναι, επίτηδες για να χαρακώσει τον εαυτό της όσο περισσότερο γίνεται, και έπειτα ξανά έβλεπα τις σταγόνες του αίματος να πέφτουν στο πάτωμα του μπάνιου.

Σας το είπα, δεν γινόταν να τα καταφέρει. Το είχε πει και εκείνη σε όλους μα κανείς δεν την πίστεψε! Είχε αφήσει παντού σημάδια και κανείς δεν την άκουσε για να τη σταματήσει!


Ήταν πρωί Παρασκευής. Η Δανάη ξύπνησε και είδε πως τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ξημέρωσε μια ακόμη ίδια μέρα. Ήταν ήρεμη, ήξερε τι ήθελε να κάνει. Πήγε στο μπροστινό μπαλκόνι, σκαρφάλωσε στα κάγκελα και έπεσε στο κενό.
Λίγες ώρες αργότερα είπανε στα δελτία ειδήσεων: «Τραγωδία στη Θεσσαλονίκη. Βουτιά στο κενό από τον πέμπτο όροφο πολυκατοικίας έκανε 23χρονη στο κέντρο της πόλης. Ο θάνατος της άτυχης γυναίκας ήταν ακαριαίος…». Μη φανταστείτε πως ασχολήθηκαν από ενδιαφέρον, δεν δείχνουν ενδιαφέρον για τους αυτόχειρες! Απλώς η Δανάη έπεσε σε κεντρικό δρόμο και το πτώμα εμπόδιζε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων...

Η κηδεία της Δανάης έγινε δυο μέρες αργότερα. Εκεί ήταν το πτώμα της, οι γονείς της, και όπως πάντα εγώ… Κανείς άλλος!

Διαβάστε το πρώτο μέρος της ιστορίας: