ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΝΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ...



Δεν έγινε απόψε κοιτάζω τις
περαστικές ίσως σε βρω

Με τύλιξε η νύχτα έστειλε μια άγρια
βροχή πριν σε δω

Μέσα σε ροζ μπαράκια και σε
λιωμένη μουσική είσαι εσύ

Έτσι απλά και μόνο τα λόγια
είχα ερωτευτεί που ‘χες πει

Χωρίς ντροπή
Χωρίς ντροπή
Χωρίς ντροπή
Χωρίς ντροπή

Δεν έγινε απόψε πάλι μπροστά μου η φωνή να μιλά
άνθρωπος γίνεσαι και εσύ που στις ατέλειωτες ελπίδες ακουμπάς
Το ξέρω κλαις τους παλιούς φίλους βλέποντας να προσπαθουν
Τα τζιν παπούτσια της ζωής στα ζάρια που τους στήσαν να πετούν

Χωρίς ντροπή...