Αμούστακο παιδί γεμάτος όνειρα ήταν ο 15χρονος Αλέξης Ανδρέας Γρηγορόπουλος που το βράδυ του Σαββάτου έσβησε στην κρύα άσφαλτο των Εξαρχείων από τη σφαίρα όπλου ενός ανεγκέφαλου ειδικού φρουρού.

Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, καλός μαθητής, ευγενικός αλλά και δυναμικός που αγωνιζόταν για τα δικαιώματα του.

«Θυσιάστηκε για τις ιδεολογίες του» θα πουν σήμερα οι φίλοι και συμμαθητές του που τον ήξεραν καλά και θα προσθέσουν «για εμάς θα είναι για πάντα ο ήρωάς μας»

Γόνος εύπορης οικογένειας η οποία διατηρεί κοσμηματοπωλείο στην οδό Βουκουρεστίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Π. Ψυχικό. Έβγαλε το γυμνάσιο της σχολής Μωραίτη ενώ φέτος μεταγράφηκε στο εκπαιδευτήριο Ώθηση. Έκανε παρέα με παιδιά γνωστών οικογενειών της Αθήνας με τα οποία μοιραζόταν τα όνειρά του για το μέλλον, το πάθος του για τη μουσική, το σκέιτμπορντ, αλλά και την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό.

Τα τελευταία χρόνια μετά το διαζύγιο των γονιών του έμενε μαζί με την μητέρα του, την αδελφή του και τη γιαγιά του. Η μητέρα του Αλέξανδρου, Τζίνα Τσαλικιάν, διατηρεί κοσμηματοπωλείο στη Βουκουρεστίου, είναι ένα από τα μέλη της «Ελπίδας», του Συλλόγου που βοηθά παιδιά που χρειάζονται μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Ο πατέρας, που ζει σε άλλη περιοχή της Αττικής, είναι πτυχιούχος μηχανικός, διευθυντής τραπεζικού υποκαταστήματος της Eurobank και ειδικεύεται στον τομέα εκτίμησης ακινήτων. Η μητέρα του δραστηριοποιούνταν χρόνια στο χώρο του κοσμήματος. Η οικογένειά της είχε έρθει από την Αρμενία και ο πατέρας της είχε ανοίξει το πρώτο κατάστημα κοσμημάτων στην οδό Πανεπιστημίου. Αργότερα όταν η επιχείρηση πέρασε στα χέρια της κ. Τσαλικιάν εκείνη μεταστέγασε την επιχείρηση σε ένα ιδιόκτητο κατάστημα στην οδό Βουκουρεστίου δίπλα από την επιχείρηση του κοσμηματοπώλη Λαλαούνη. Αγαπημένο στέκι για τον Αλέξη δεν ήταν η Πολιτεία ή η Γλυφάδα αλλά η περιοχή του Φάρου στο Ψυχικό αλλά και το κέντρο της Αθήνας.

Οι φίλοι του και οι συμμαθητές του λένε ότι δεν είχε καμιά σχέση με τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Ήταν ένα παιδί με τα ενδιαφέροντα των συνομηλίκων του και πολλές από τις παρέες του ήταν από το σχολείο των βορείων προαστίων όπου φοιτούσε.


Μπορεί να μην αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα ωστόσο πάλευε για τα δικαιώματα των συνανθρώπων του. Του άρεσε να παίζει μπάσκετ και ποδόσφαιρο ενώ απολάμβανε την Χιπ Χοπ και ροκ μουσική. Χαρακτηριστικό πάνω του ήταν η μπλέ με τις μαύρες ρίγες ζακέτα του αλλά και το κοκαλάκι για τα μακριά μαλλιά του, που φόραγε στον αριστερό καρπό του.