Χθες στο Ολύμπιον ο Werner Herzog τιμήθηκε με τον "Χρυσό Αλέξανδρο". To βραβείο του το έδωσε ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Ο Χωραφάς και η Μουζάκη ήταν κατενθουσιασμένοι, το ίδιο και το κοινό. Όλα αυτά καλά και όμορφα... Τι έγινε όμως λίγο πριν μπούμε στην αίθουσα;

Είμαι σίγουρη πως η συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που βρέθηκαν στο Ολύμπιον δεν είχαν ιδέα τι επρόκειτο να παρακολουθήσουν και ούτε ήξεραν γιατί είναι εκεί!
"Τιμητική εκδήλωση Βέεερνερ Χερζοοόκ" άκουσα να διαβάζει μια κοπελιά από το πρόγραμμα και έπειτα να συζητάει με τη φίλη της για το αν είναι αυτός ο "Χερζοοόκ" σκηνοθέτης...
Πριν την έναρξη της εκδήλωσης γινόταν χαμός! Το πλήθος είχε μαζευτεί έξω από το Ολύμπιον και τα έβαζαν με τον σεκιουριτά στην είσοδο που δεν τους άφηνε να μπουν.. Εγώ άνηκα στους τυχερούς που ήμουν μέσα στο φουαγιέ από νωρίς, επειδή είχα μόλις παρακολουθήσει μια ταινία στην αίθουσα Παύλος Ζάννας και δεν είχα βγει έξω.
Τους είχε πιάσει μανία! Τους έβλεπα να κουνάνε σχεδόν απειλητικά τα χέρια τους και να φωνάζουν, να αγωνιούν για το πότε θα μπουν μέσα. Και φυσικά δεν περίμεναν σε σειρά! Ξέρετε πως είναι οι Έλληνες!
Όταν τελικά η πόρτα άνοιξε και μπήκαν μέσα με στρίμωξαν σαν σαρδέλα και ειλικρινά δεν μπορούσα να πάρω ανάσα! Οι έξω μπήκαν μέσα, με πάτησαν, με έσπρωξαν, μπήκαν μπροστά μου και εγώ απλά φοβόμουν πως έχανα την ανάσα μου. Η μπλε κορδέλα κατέβηκε και το μαινόμενο πλήθος άρχισε να τρέχει, να με σπρώχνει προς τα εμπρός με πολύ δύναμη και εγώ μετά βίας έμενα όρθια! Μα καλά, που νόμιζαν πως βρίσκονται; Μα δεν ήμασταν στη λαϊκή αγορά να τρέχουν να προλάβουν να αγοράσουν τις πιο φθηνές ντομάτες μην εξαντληθούν! Παραλίγο να με ποδοπατούσαν και μιλάω σοβαρά, δεν αστειεύομαι!
Είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες! Και μετά από λίγα λεπτά διαπιστώνω πως όλοι αυτοί θα με ποδοπατούσαν, αλλά χωρίς να ξέρουν το λόγο. "Βεεερνεερ Χέρζοοοοκ" όπως είπε και η κοπελιά πίσω, ήρθαν να δουν τον "Χέρζοοοκ" που δεν ξέρουν ποιος είναι, δεν έχουν ιδέα! Απλώς ήθελαν πολύ να πουν πως ήταν εκεί...