ELLA… ΕΝΑ ΣΚΥΛΙ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ!


Γράφει η Φλέρυ Παπαστεργίου

Όταν μπαίνω κουρασμένη στο σπίτι μετά από πολλές ώρες έξω, ο Μαξ και η Τζίλντα, οι δυο ‘συνοδοιπόροι’ της ζωής μου, με υποδέχονται πηδώντας χαρούμενα πάνω μου, κουνώντας ασταμάτητα την ουρά τους, γλείφουν το πρόσωπό μου, με τα ματάκια τους να μου λένε ‘μας έλειψες τόσο πολύ αφεντικό, κάθε φορά που φεύγεις είναι το ίδιο για μας, σε αγαπάμε, το ακούς; Έλα να σε κάνουμε να χαμογελάσεις’. Ακούω καλά αυτά που μου «λένε» και πολλές φορές χαμογελώντας κι εγώ, προσπαθώ να εισβάλω στο ‘μυαλό’ των τετράποδων φίλων μας και με κάνουν να αναρωτιέμαι με πόσο πια, αγνή και αληθινή αγάπη και αφοσίωση μας ‘αγκαλιάζουν’. Τα δίνουν όλα, δεν τσιγκουνεύονται τις, γεμάτες αγάπη, πράξεις τους προς εμάς τους ανθρώπους. Άλλες φορές πάλι, κλαίω, όπως αυτή τη στιγμή, που μόλις διάβασα άλλη μία αληθινή ιστορία αγάπης κι αφοσίωσης, μέσα στις χιλιάδες που ζούμε όλοι όσοι έχουμε κατοικίδια, ευτυχώς αυτή, με αίσιο τέλος…

Ήταν 1η Ιουλίου κάπου στο Τενεσύ των ΗΠΑ. Η Εlla, ένα θηλυκό ροντβάϊλερ, μαζί με την πενταμελή ‘οικογένειά της’ ταξίδευαν οδικώς για τον προορισμό τους. Όμως, όπως όλα τα κακά συμβαίνουν μέσα σε μία ανάσα, έτσι και η Ella βρέθηκε μόνη της στον δρόμο, χαμένη, έντρομη, να ψάχνει τους αγαπημένους της, μετά από το ασθενοφόρο που ήρθε και τους πήρε μακριά της. Μετά από το άχαρο εκείνο μπαμ που ακούστηκε και το αυτοκίνητο βρέθηκε αναποδογυρισμένο στην άκρη του δρόμου. 13 ολόκληρες μέρες η Ella στεκόταν στο ίδιο ακριβώς σημείο του ατυχήματος. 13 μέρες, το μόνο που σκεφτόταν το αθώο μυαλουδάκι της ήταν, που πήγαν οι γονείς της. ‘Θα γυρίσουν, δε μπορεί’, έλεγε μέσα της και καθόταν μέρες και νύχτες οσφρίζοντας με τη μουσούδα της κάθε κομμάτι του δρόμου ώστε να τους αισθάνεται, να τους έχει κοντά της κι ας μην ήταν εκεί.. 13 μέρες και νύχτες δεν έφαγε, δεν ζήτησε να βρει τροφή, γιατί η πραγματική ‘τροφή’ της ήταν η αγάπη των αφεντικών της και αυτό της έλειπε. Μόνον αυτό. 13 μέρες έψαχνε τριγύρω της, κοιμόταν και ξυπνούσε με το ίδιο όνειρο, να δει την ‘οικογένειά’ της, να μυρίσει τη σκιά τους, να νιώσει το δικό τους χάδι ξανά, να ανασάνει δίπλα τους. Έψαχνε μία παρηγοριά, κάτι που θα την έκανε να ελπίζει, να συνεχίσει υπερήφανη να στέκεται εκεί. Μάζεψε με το στόμα της καθετί που είχε πάνω του τη μυρωδιά τους. Απλά αντικείμενα, που άφησε πίσω του το στραπατσαρισμένο αυτοκίνητο, δικά τους, που όμως για την Ella ήταν όλος ο καθρέφτης της αγάπης της για τα αφεντικά της. Καθαρός και λαμπερός όπως η δική της αφοσίωση. Μία γυναίκα, η Kathy περνούσε και ξαναπερνούσε από το σημείο και η απορία της βλέποντας την εξαντλημένη σκυλίτσα την έκανε να σκύψει και να την πάρει από το μαρτύριό της. Κανείς άλλος δεν είχε ενδιαφερθεί επί 13 μέρες. Την φρόντισε, την αγκάλιασε, μα τα μάτια της Ella αναζητούσαν τα αγαπημένα της πρόσωπα. Ήταν ευγνώμων προς την καλή γυναίκα, αλλά και η ίδια η Kathy έβλεπε ότι η Ella ‘έψαχνε’ εκείνους, τους λατρεμένους της. Η καλή γυναίκα έψαξε, βρήκε την οικογένειά της, που είχε αναρρώσει από τις τόσες μέρες στο νοσοκομείο και έκλεισε τη συνάντηση μαζί τους. Το όνειρο που έβλεπε επί 13 και παραπάνω μέρες, έγινε πραγματικότητα. Η Ella τους είδε ξανά, τους έγλειψε, κούνησε την ουρίτσα της ευτυχισμένη πια, αυτό της έφτανε μόνο για να επανέλθει η καρδούλα της στους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Αυτό φίλοι μου νιώθουν όλοι οι τετράποδοι συνοδοιπόροι μας, γιατί απλά μας αγαπούν κι αυτή η αγάπη τους είναι ανιδιοτελής, δεν ζητάει ανταλλάγματα, δεν είναι ψεύτικη . Είναι απλά, αληθινή…