Γράφει ο Ιπποκράτης Πολυχρονίου.

Άιντε!……

Ποιος μας πιάνει!……

Σε λίγο θα ψηφίζουμε με... «δώρο έναν φραπέ», κατά τον κ. Ψωμιάδη. Τον άκουσα στον «Flash» και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου!

Εμ, έτσι δεν καταπολεμάς την αποχή. Εκείνο που θα τους έκανε όλους αυτούς να τρέχουν και να μη φθάνουν, να ψάχνονται, είναι να είχαμε μια αναμενόμενη αποχή και 50%, 60% λευκά! Πάνε τσάμπα και οι τζάμπα φραπέδες.


Με 50%, 60%, ή ακόμα και 70% λευκό (το ξέρω) νομικά (και, τουλάχιστον, με το σύστημα που υπάρχει και ισχύει και σήμερα) δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Η Βουλή δε θα ’χει τόσα κενά έδρανα όσο είναι το ποσοστό του λευκού (που, κανονικά, θα ’πρεπε να είναι). Κανένα κόμμα δεν συμφέρει κάτι τέτοιο:

Τα μεγάλα γιατί χάνουν έδρες και δε θα μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση όπως τη θέλουν

Τα μεσαία γιατί (από τη μια) και χάνουν αλλά και δε κερδίζουν έδρες από τους δυσαρεστημένους των μεγάλων κομμάτων (κι’ από την άλλη) δεν θα έχουν τη δύναμη που θα ήθελαν για να συμμετέχουν σε τυχόν κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας και, άρα, την επιρροή στη κυβερνητική εξουσία

Τα μικρά γιατί ελπίζουν ότι κάποια στιγμή κάποτε θα βγάλουν έστω έναν βουλευτή (η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία, όπως λένε,) και να βολευτεί

Όπως, όμως, και να ’χει, ένα μεγάλο ποσοστό λευκού θα τους κάνει να σκεφθούν σοβαρά: τι φταίει; τι πήγε στραβά; που σκάλωσε; ποιος φταίει;…

Πάντως όχι να ακούω αναλύσεις τύπου «Φταίει η… ξαπλώστρα, που ήταν πιο κοντά, και μετά άντε να βρεις άλλη» ή «Φταίει ο Ήλιος, που έκαιγε…» και πως «…αν ήταν μια βδομάδα πιο μπροστά θα είχαμε μεγαλύτερη συμμετοχή»! Σοβαρά! Ακούσθηκε και αυτό! Και μάλιστα ως μια έγκυρη ανάλυση! Τι άλλο θα ακούσουμε! «Τέρμα πια η υποχρεωτική ψήφος… Να προσελκύσουμε τους νέους με άλλους τρόπους… Να κάνουμε διάφορα μικρά δωράκια στους ψηφοφόρους… Να κάνουμε δώρο κανέναν φραπέ». Σιγά ρε μη κάνουμε και δώρο τις: Πετρούλα Κωστίδου, Ναταλί Θάνου, Τζούλια και Άρτεμις Αλεξανδράτου, Όλγα Φαρμάκη, Σάσα Μπάστα, Μαριάννα Ντούβλη, Γωγώ Μαστροκώστα, και άλλες τόσες σε συσκευασία δώρου! Και να τις βάλουν… στη κληρωτίδα. Φτάνει πια. Τέρμα οι κοροϊδίες: Ότι (τάχα) δε κατάλαβαν τι ήθελε να τους πει η αποχή.

Το λευκό έχει ξεκάθαρο μήνυμα:

  • Είμαι συνειδητοποιημένος Πολίτης.
  • Συμμετέχω στην εκλογική διαδικασία.
  • Νομιμοποιώ τη ψηφοφορία.
  • Παρόλο που έχω δουλειές ήλθα και ψηφίζω.
  • Έχω εναλλακτικές προτάσεις μπροστά μου.
  • Δεν μου κάνει καμιά τους.
  • Δεν είμαι ξεχασιάρης.
  • Ξέρω πολύ καλά τι έβαλα στο φάκελο.
  • Και ψηφίζω λευκό.

Έτσι τους αφαιρούμε τα γελοία επιχειρήματα και τις επίσης γελοίες αναλύσεις.

Λέμε:

Όχι στην αποχή
Όχι στην άρνηση ψήφου
Ναι στο δικαίωμα της διαφορετικής ψήφου
Ναι στην ανανέωση της Βουλής των Ελλήνων
Ψηφίζω λευκό

Μόνον αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνουν (Αν καταλαβαίνουν κάτι)
Αν δεν τους «λευκάνουμε» όλοι μας όλους τους τότε… Τότες είμαστε άξιοι της τύχης μας. Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, τις κυβερνήσεις και τους κυβερνήτες που μας αξίζουν. Απ’ εκεί και πέρα ας πάψω ν’ ακούω τι έκανε ο Κωστάκης, τι δεν έκανε ο Γιωργάκης, τι είπε η Αλέκα, τι εννοούσε ο Αλέκος, πως καβάλησε τη μηχανή του (και το καλάμι) ο Αλέξης…

Το λευκό είναι θέση

Αν δε κάνουμε Και Τώρα Τίποτα… τότε…
Τότες… ας ετοιμασθούμε, ας πάρουμε αρκετή ποσότητα βαζελίνης, ας αλείψουμε καλά και σε βάθος τον πρωκτό μας κι’ ας τους περιμένουμε (Όλους Μαζί), με ανοιχτή την… δίοδο, να μας… «βολέψουν» ελπίζοντας σε… κανένα …«φιλοδώρημα».


Και πάλι χαιρετώ σας,
Ιπποκράτης Πολυχρονίου